Mijn man heeft me ingeruild voor een ander. Ik weet niet hoe ze heet (in mijn gedachten noem ik haar Truus) want ik ken alleen haar stem, omdat ze tussen ons in zit in de auto. Het is namelijk de juffrouw van het navigatiesysteem. Met haar vlakke stem leidt ze ons over onbekende wegen naar moeilijke plekjes.
Het is een serpent, want ze doet precies wat ze zelf wil. Volg je haar instructies niet onmiddellijk op en wijk je (expres) af, dan klinkt haar stem onverbiddelijk ‘bij de volgende mogelijkheid keren’.
Ze zegt nooit van te voren welke route ze in gedachten heeft en ze kijkt niet verder dan tot de volgende afslag.
Maar mijn man is stapel op haar. Als we onze straat uitrijden en ze kirt ‘hier rechts’ dan begint hij al te glunderen, en zegt-ie ‘knap hè, dat ze dat allemaal weet!’
In de dagen dat IK onze navigator was, wist ik niet alleen de te nemen route naar onze bestemming maar ook nog vier alternatieve routes. En ik maakte, in tegenstelling tot die troela die nu onze auto regeert, mooie volzinnen als we ergens van weg moesten veranderen.
Ik las kaart, volgde tegelijkertijd de bewegwijzering, voorzag de kinderen op de achterbank van respectievelijk snoep, chips en kotszakjes, en hield ook nog in de gaten wanneer de twee uur rijden voorbij waren en we weer moesten pauzeren. Kom daar bij haar maar eens om; zij praat alleen maar en dan nog niets eens fatsoenlijk. Ze leest voor als een kind uit groep drie dat net heeft leren lezen. Ze verzint d’r teksten trouwens niet eens zelf, die komen van een cd.
Mijn man vindt het geweldig dat ze ons om laat rijden bij eventuele files maar ook dat bedenkt ze niet zelf, ze krijgt haar informatie via de satelliet. Terwijl ik altijd alles zelf uit moest zoeken en ieder uur de cd van de kinderen af moest zetten om de verkeersinformatie te kunnen beluisteren.

Vanmorgen moest ik, samen met een collega, voor mijn werk naar een bedrijf waar ik nog niet eerder geweest was, zo’n dertig kilometer weg. Ik verheugde me op weer eens ouderwets kaart lezen maar kwam, toen ik net ingestapt was, tot de schokkende ontdekking dat er geen enkele kaart meer in de auto lag. Tandenknarsend heb ik de bestemmingsgegevens in het navigatiesysteem geprogrammeerd.
Feilloos reed ik naar de bestemming die ergens heel erg achteraf bleef te liggen. Heel zachtjes heb ik ‘bedankt’ gemompeld voordat ik uitstapte.
Daarop vroeg mijn collega tegen wie ik het had en ik legde mijn gevoelens ten opzichte van Truus uit.
Hij lachte en gaf me een tip: kies voor de mannenstem in het navigatieprogramma!

Thuisgekomen heb ik, me met de gebruiksaanwijzing van het navigatiesysteem, meteen teruggetrokken in de auto, en met een simpele handeling heb ik Truus uit onze auto verbannen. Daarna heb ik een ritje gemaakt, met het systeem aan, en ik heb ervaren dat het werkt!
Tim (want zo heb ik hem inmiddels gedoopt) leidt me met zijn zwoele, mannelijke, romantische stem, blindelings naar de juiste plekken en ik zal er niet meer over denken om een kaart te wensen in de auto. Nu maar hopen dat mijn man niet jaloers wordt op Tim ……..

Categorieën: Diversen

15 reacties

Avatar

WritersBlocq · 22 juni 2005 op 13:08

Dus JIJ bent die vrouw die kan kaartlezen!
Leuke column Ietje.

Avatar

Troy · 22 juni 2005 op 13:42

Erg leuke column, maar misschien had je iets langer kunnen wachten met het verklappen van wie Truus precies is. Soms is het leuk om de lezer even wat langer op het verkeerde been te zetten, maar ondanks dat vond ik em weer zeer goed verteerbaar:-)

Avatar

Domicela · 22 juni 2005 op 13:46

[quote]Maar mijn man is stapel op haar. Als we onze straat uitrijden en ze kirt ‘hier rechts’ dan begint hij al te glunderen, en zegt-ie ‘knap hè, dat ze dat allemaal weet!’[/quote]

Gek hè, naar ons luisteren mannen nooit zo klakkeloos en vol overgave … ik heb de Truusjes van deze wereld nog uit onze auto weten te houden en mag dus nog ouderwets kaartlezen. Altijd goed voor een paar flinke discussies! Leuk stuk.
🙂 🙂 🙂

Avatar

champagne · 22 juni 2005 op 14:03

Tegen zo’n Truus valt niet op te boksen qua navigatie 🙁
Leuke column.
Ben het wél met Troy eens dat je de spanning er langer in had kunnen houden.

Avatar

Raindog · 22 juni 2005 op 15:01

Eva, zo heet ze. Bij mij tenminste.

Afgelopen winter is ze mee geweest naar Zweden. Zelden hebben we iemand zo vaak voor kutwijf, hoer en andere rotte viswijven uitgemaakt als toen. Het mooiste was nog; ze bleef er onverstoorbaar onder en bleef uitsluitend gericht op haar taak ons de weg te wijzen. Dat is weinig vrouwen gegeven nietwaar?

😀 (evil grin)

(Leuke column, met andere woorden)

Avatar

Wright · 22 juni 2005 op 15:25

Wij doen het nog steeds met een ouderwetse kaart.
Zeg ik links, slaat hij rechtsaf!
We komen altijd aan…:-?

Avatar

Dees · 22 juni 2005 op 17:58

Een collega van mij geilt flink op haar ‘Bram’. Manlief schijnt zich nu verschanst te hebben in de auto, hij wil een duel aangaan met Bram. Moderne romantiek 😕

Leuke column.

Avatar

Ma3anne · 22 juni 2005 op 18:45

Sinds een zwoele mannenstem me recht een weiland instuurde in plaats van linksaf de weg op, vertrouw ik het niet meer. En die Truus bij Pleuro in de auto raakte de weg kwijt en wilde telkens terug naar af.

Doe mij de ouderwetse wegenkaart maar. En als ik niet aankom kan ik altijd Pepe nog bellen.

Avatar

KawaSutra · 22 juni 2005 op 20:53

[quote]Het is namelijk de juffrouw van het navigatiesysteem.[/quote]
Eens met Troy; dat had ik nog even niet willen weten. Heel leuke column, Ietje. 😀
En wat vond manlief van Tim?

Avatar

Mosje · 22 juni 2005 op 21:36

Jezus, dus de man van jouw dromen heet Tim? Kon je nou niks beters verzinnen?

Avatar

sally · 23 juni 2005 op 00:37

Mijn man reed altijd feilloos naar de plaats van bestemming totdat Truus er tussen kwam.
(Lijkt wel deftig zo`n mannenspeeltje in de auto)
Levensgevaarlijk ook nog als onderweg de route even ingetoetst moet worden.
(En zelf willen doen natuurlijk)Ik geef Truus ook een schop onder haar kont binnenkort.

leuk beschreven
groet Sally

Avatar

melady · 23 juni 2005 op 00:50

[quote]Tim (want zo heb ik hem inmiddels gedoopt) [/quote]

Ik zoek naar een tomtom.

Ben de weg altijd kwijt.

Wie heeft tips?

Avatar

Louise · 23 juni 2005 op 06:59

Sinds kort hebben wij ook zo’n Truus die ons vertelt hoe we moeten rijden. Ik vind het eigenlijk wel best. Heerlijk. Ik hoef nergens meer aan te denken 😀
Zeer vermakelijke column, Ietje! Lekker geschreven.

Avatar

pepe · 23 juni 2005 op 22:10

Ik vind d column leuk om te lezen. Maar zelf ben ik gek op expres verdwalen, of gewoon rijden naar (n)ergens.

Avatar

bert · 24 juni 2005 op 09:37

Zelf vind ik het wel heel grappig dat de systemen altijd standaard zijn ingesteld op de vrouwelijke stem. Blijkbaar zijn ze dus voornamelijk bedoeld om verkocht te worden aan de mannelijke autorijder….. 😕

Geef een antwoord