Jan Jan

Het schermpje aan de voorruit van mijn auto springt voorgoed op zwart, net als ik vanaf een ingewikkeld adres de weg terug naar huis moet vinden. Zwaar balen voor types als ik, waarin God, mocht hij bestaan, gewoon het oriëntatievermogen heeft vergeten in te bouwen. Goed, Ik heb daarom dus zo’n vervangend geheugentje aangeschaft, bij wijze van rollator, zal ik maar zeggen en dan geeft dat kreng gewoon de geest.

Totaal onthand. Maar ik moet wel weer zien thuis te komen en na veel verkeerde afslagen, getoeter en gedraai, kom ik bij toeval via een enorme omweg weer op bekend terrein terecht. Helemaal bezweet, maar ik heradem opgelucht. Echtgenoot begrijpt dat ik er niet buiten kan met mijn zware handicap. Ooit heeft hij zich daar nog erg over verbaasd. Hij zag het voor gemakzucht aan, maar nu allang niet meer.
Mijn Tom dient nu dus gewoon zijn plicht te doen of we nemen een nieuw broertje van hem in dienst.

Op zondagmiddag neemt echtgenoot onze oude laptop op schoot om oplossingen te Googlen die wellicht minder prijzig zijn dan een nieuwe wegwijzer. Scheldfora over Tom Tom zijn er zat op internet. Ze zeggen allemaal, dat de batterij niet vervangbaar is, kapot is kapot, daar komt het op neer.
Hé, daar verschijnt opeens een Engelsman, die videool demonstreert hoe je zelf de batterij kunt vervangen. Helaas totaal onverstaanbaar. Het zou Russisch of Chinees kunnen zijn. Bovendien komt in het filmpje, het Tom-apparaat zelf nauwelijks in beeld. We zien vooral de vloer en de benen van de goed-bedoeler langs komen.

Echtgenoot- chirurg peutert op het gevoel moeizaam het schermpje los en begint langzaam plezier te krijgen in de operatie. Piepkleine adertjes, uh, schroefjes, verwijdert hij met het gezicht van een specialist en legt ze in de vensterbank. De ingewanden komen bloot te liggen. Helaas blijkt het volkomen zinloos. Wij moeten ons erbij neerleggen dat de patiënt morsdood is. Met deze obductie krijgt hij toch nog een soort laatste eer. Per slot heeft hij ons ooit vanaf de veerpont naar een camping geloodst, dwars door het centrum van Palermo, zonder ook maar één kriskrasscooter te raken.

Onze verse loodsman noemen we Jan Jan. Hij heeft een vrouwenstem. Zo, ik kan weer verder in het leven.
Helaas, een dag later staat de gemene oude Tom Tom grijnzend op uit zijn graf, nadat hij een pc-infuus heeft gekregen.
‘Op zwart jij’, grom ik.
Niks dr van, glimlacht hij, ik wou gewoon een broer.