Jeugdsentiment?

Vandaag kreeg ik van een dierbare schoolvriendin een mailtje. De titel luidde ‘we was brung up proper’. Het stukje beschrijft heel treffend de verschillen tussen hoe de jeugd van tegenwoordig vergeleken met die van vorige generaties opgroeit. Minder toekomst betekent meer verleden en de vergelijkingen dringen zich steeds intenser op. Maar net als wij zullen de nieuwe generaties ook gewoon volwassen worden. Jongeren van nu hebben veel meer vrienden dan tijd en de contactmomenten met de virtuele maatjes verlopen in veel gevallen uitsluitend highspeed digitaal. Wij konden ongegeneerd naast en aan elkaar zitten en communiceerden ouderwets verbaal. Ik ben totaal niet jaloers op de huidige jeugd. Wat je niet hebt gehad, kun je ook niet missen. Of toch wel? Kun je iemand missen die niet van jou was? Ik denk het wel. Dingen zijn dood maar mensen leven en stralen uit wie ze zijn. Wie in de ban raakt van een ander, neemt dat voor altijd met zich mee vanaf die gezamenlijke speciale plek en plaats in tijd. Ik vroeg me af waarom ze mij dat stukje niet in een envelop heeft gestuurd, handgeschreven op lichtroze gelinieerd multomappapier met een jaren zeventig geurtje? Zou ze bang zijn dat ik dat misschien verkeerd zou hebben geïnterpreteerd? Waarom heeft ze zich overgeleverd aan de reukloze Times New Roman letters van de couvertloze apenstaartjespost? Wil ze het verleden definitief verdringen of deleten uit het geheugen? Of wil ze de ban niet breken door het verleden toen te laten?

Robert
13 januari 2012

www.robertbeernink.nl