Spoegzat was ik het! Dat hele establishment in de top van ons bedrijf kon me gestolen worden. De uitvreters, de profiteurs. Het enige wat ze bezaten was een scherp verstand en een geslepen retoriek! Aan echt werken hadden ze een broertje dood, tenzij ze hun retorische kunsten weer eens konden opvoeren. Die hobby mocht tot diep in de nacht duren van de heren! Omhooggevallen gajes, dat was het. Ik heb het gehad, een schop onder hun vadsige kont kunnen ze krijgen. Hoe komt een mens tot een woede, die, indien niet op tijd gelucht, tot een explosie zal leiden?
Dat bleek eenvoudig te zijn.
Men neme een productiebedrijf met drie directeuren aan de top, die hun tijd geheel verdoen met het handhaven van zichzelf. Daarna observeert men het gedrag van de heren als er een echte crisis ontstaat. Dat is kennelijk genoeg.

Toen de fabriek in de fik vloog en de meest moderne produktiehal verloren ging, hadden we zo’n crisis. Mensen van wie je het niet verwachtte, stonden op en werkten dag en nacht.
Ze sliepen op veldbedden, wekenlang, improviseerden en ploeterden, gaven leiding en steun en inspireerden weer anderen tot onmogelijke prestaties.
En onze directie? Eentje vertrok er naar het buitenland om daar (nood)productie uit te besteden aan een concurerend bedrijf. Eentje kreeg een acute longonsteking en moest weken rust houden.
Eentje sloot zich op met de heren van het expertisebureaus en de verzekering om ‘de schade in kaart te brengen’.
Kort en goed, je zag niemand.
Weken later konden we op geïmproviseerde wijze weer produceren en was het grootste gevaar om klanten kwijt te raken geweken. Een voor een vielen de directieleden weer op de klep en kraaiden ze hun deuntje weer mee als vanouds.

Het moest een plechtige avond worden in de kantine. We hadden een herdenkingshorloge laten maken met een prachtige inscriptie. Alleen medewerkers die zich bijzonder hadden onderscheiden zouden er een ontvangen die avond.
Ik had 53 horloges besteld, de inkoper vertelde mij echter dat hij er op last van de directie nog 10 extra had moeten aanschaffen. Drie voor elke directeur.
Een grimmig soort voldoening maakte zich van mij meester. De tekst van mijn speech was door de secretaresse van elementen voorzien die een extra cachet gaven aan de wijze waarop wij onze dankbaarheid en erkenning jegens de mensen wilden uitdrukken. Ze had het prachtig gedaan. Die schat had zo schrijfster kunnen worden.
De horloges waren prachtig. Op de wijzerplaat stonden vlammetjes afgebeeld met de datum van de brand er op. Verder met sjieke lettertjes onderaan de tekst; ‘Bij ontstentenis van enige directie, dankzij u binnen veertien dagen weer operationeeel’.
Later, toen ik een echte baas had gevonden, vernam ik dat de horloges waren ingenomen en omgeruild.

Categorieën: Maatschappij

13 reacties

Yfs · 2 juni 2012 op 09:16

Niet geschikt om te lezen terwijl je je cruesli aan het nuttigen bent. Je verslikt je er geheid in. Was ook blij dat ik mijn pantoffels nog aan had, want in mijn strakke pumps hadden mijn tenen zich niet zo kunnen krommen van directie-ergernis. Ik ben er dus helemaal in opgegaan, hele grote Wow-factor! 😀

sylvia1 · 2 juni 2012 op 09:57

Er wordt eigenlijk best weinig over de werkvloer geschreven, terwijl daar zoveel gebeurt, zoals jij hier goed laat zien. Leuk om te lezen, jouw verontwaardiging en aktie van toen. Ik wed dat jij je horloge nog hebt… 😉
En nieuw woord geleerd ook, spoegzat (kende alleen spuugzat).

Libelle · 2 juni 2012 op 10:09

Toegegeven, een beetje dialect is ‘spoegen’ wel.

Jip · 2 juni 2012 op 11:31

Die directeuren gewoon veel chili con carne voorzetten dan gaan ze zich ontluchten en dan gewoon het vlammetje van een aansteker erbij! Zal je eens wat er dan gebeurt!

LouisP · 2 juni 2012 op 12:28

Ik zie de mensen op de werkvloer in witte pakken en witte petjes zich kapot zwoegen. Trots, dat wel. Zoals op foto’s, bij het laten zien aan het hoogste goed. Bij de brand kreeg ik kippevel…

Echte baas, allemaal zo echt geschreven.

SIMBA · 2 juni 2012 op 12:55

Goed geobserveerd en goed geschreven!

sylvia1 · 2 juni 2012 op 21:26

Dialect? Ik wou ’t al gaan gebruiken…

Dees · 3 juni 2012 op 10:17

Heerlijk zo’n wraakactie. Leuk geschreven bovendien.

Een opmerking; ik begrijp je alinea- / enterstrategie niet zo. Een alinea, daarna losse zinnen en dan ineens bijna een alinea door er drie achter elkaar te plakken.

Frans · 3 juni 2012 op 15:11

Als dit verhaal op waarheid berust, is het eigenlijk heel schrijnend en reden om op een zekere partij te stemmen of juist niet op een andere. Als het is bedacht, dan is het gewoon een knap geschreven column.

arta · 3 juni 2012 op 18:08

Goed geschreven!

Libelle · 4 juni 2012 op 19:17

Het is echt gebeurd en ik heb het meegemaakt.
Bedankt voor de mooie reacties!

Libelle · 5 juni 2012 op 09:30

Eigenlijk heb ik geen alinea/enterstrategie.
Ik moet er eens iets aan doen.
Bedankt.

Harrie · 5 juni 2012 op 10:02

Haat liefde verhouding werkvloer en directie boeiend geschetst. Knappe column.

Geef een antwoord