Uitgeleverd aan de wolven heb ik hem. Zo voelt het. En zo voelt hij het. Met vier man hebben ze hem in bedwang moeten houden.
“Je bent een sterke vent”, had zijn psychiater een keer tegen hem gezegd. “Eenvoudige arbeid kun je best verrichten, sjouwen, in de bollen, of magazijnwerk. Als je straks weer aan het werk gaat en een zekere structuur in acht neemt, dan kun je best nog wat van je leven maken.” Op de open afdeling van het GGZ, waar hij was opgenomen, kwamen ze er niet uit. Was hij nu psychotisch, schizofreen misschien? Wat was de oorzaak van zijn anarchistische gedrag, zijn beïnvloedbaarheid, zijn verwarring? Hij werd verwezen naar de beste specialisten van het land, de adolescentenkliniek van het AMC. Een verblijf van zes weken ter observatie. Uitgebreid getest voor de zoveelste keer, om gek van te worden. In de weekends naar huis en iedere maandagochtend weer die innerlijke strijd tussen niet terug willen en toch moeten.

Soms belde hij me binnen het uur wel vier keer op. “Ik wil hier weg, ik hoor hier niet. Wat willen ze toch van me!” Na drie weken was de maat wat hem betreft vol. Hij heeft al zijn spullen gepakt en is in de metro gestapt. ’s Avonds na wat omzwervingen stond hij weer voor mijn deur.
“Ik ga echt niet meer terug, ik ga werk zoeken. Met die medicijnen proberen ze me alleen maar te vergiftigen. Dat zeggen die anderen ook.”

Ik besloot om hem thuis even tot rust te laten komen. Dan zou ik hem zondagavond weer terug brengen naar zijn vorige afdeling in het GGZ. Maar dan begon zijn ongedurig gedrag weer van voor af aan. Naar binnen, naar buiten. En altijd de voordeur open laten staan. Roken en roken, van die sprietjes die hij dan na drie halen weer weg wierp op de grond. Binnen of buiten. Ik vond ze ook op kastplanken, brandend neergelegd en vergeten. Dit was niet vol te houden. Praten en praten. Kreeg hij maar inzicht. Waarom snapte hij nou niet dat hij hulp nodig had.

Regelmatig sprong hij op de fiets voor een rondje dorp. Angstig en bezweet kwam hij na tien minuten weer terug. Op iedere hoek van elke straat had hij bekenden gezien die naar hem keken, hem belachelijk maakten, hem bedreigden. Vooral daar, bij de brug. Hij durfde er niet overheen en is snel terug naar huis gefietst. Maar de volgende dag stonden ze er weer. En de daarop volgende ook. Eigenlijk stonden ze er altijd. Ze stonden hem gewoon op te wachten! Zijn fietstochtjes werden daarom steeds korter maar wel steeds frequenter.

“Wat wil je nou? Naar binnen of naar buiten! En er wordt boven niet gerookt, dat weet je, hè. Laat ik het niet merken. Levensgevaarlijk met die houten vloeren. Er liggen hier kinderen te slapen. Dat begrijp je toch wel?”
En als ik dan even later om de hoek van de deur van zijn zolderkamer keek stond het blauw van de rook. Peuken nog nasmeulend in de vloerbedekking.
“Ja pap, maar ik ga toch morgen werk zoeken?“, was zijn verwonderde antwoord nadat ik hem met alle krachttermen die ik maar kon bedenken de huid had vol gescholden.

Zondagavond. Ik heb hem met een smoes de auto ingekregen. Op naar het GGZ. Ik hoop dat hij rustig blijft, dat hij het niet direct door heeft. Maar na verloop van tijd komen toch de vragen.
“Je brengt me toch niet weer naar die afdeling, hè? Ik wil niet meer, ik wil gewoon thuis blijven, bij jou. Morgen ga ik aan het werk.”
“Het is veel beter joh. Als je regelmatig je medicijnen inneemt en het gaat beter met je, dan gaan we samen werk zoeken.”
Ik zie die angstige blik in zijn ogen, zoekend naar een manier om het onheil te doen keren. Als ik de ambulancebrug oprijd bij het complex zie ik hem verstijven. Hij drukt zich in zijn stoel, vastberaden en onvermurwbaar. Bij de ingang besluit ik de verpleging te waarschuwen die met vier man sterk positie neemt.
Ik weet hem toch uit de auto te praten en loop samen met hem naar de ingang. Een verpleger legt een hand op zijn schouder. Maar dan slaat de paniek toe. De worsteling die volgt wil ik niet zien en beschaamd loop ik naar mijn auto terug. Het geroep en geschreeuw verdringend.

Categorieën: Maatschappij

Avatar

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

26 reacties

Avatar

lagarto · 4 december 2007 op 07:34

Jee Kawa, ik kende deel 1 en 2 niet. Nu heb je me wel aan het werk gezet zo smorgens vroeg zeg. Maar het was de moeite waard. Prachtig.
Voor deel 1 moest ik wel heel erg ver terug…2 jaar zit er zowat tussen. Je kreeg het niet eerder uit je strot (pen) neem ik aan?
Groeten Lagarto.

Avatar

pepe · 4 december 2007 op 08:03

En ook deze keer is hij heftig.
Hoe graag zou je als ouders je kind willen helpen en sta je machteloos. Hopend op ooit betere tijden wens ik jullie allemaal sterkte.

Erg mooi opgeschreven Kawa

Avatar

arta · 4 december 2007 op 08:14

Het is enorm mooi geschreven, maar toch had ik je gegund dat je het niet had hoeven schrijven.
Jeetje, wat een verhaal!
Sterkte! (Cliché, maar wel gemeend!)

Avatar

SIMBA · 4 december 2007 op 08:33

Prachtig beschreven, dit drama. Wat moet het een vreselijke pijn doen om je kind zo te zien lijden.
Heel veel sterkte en ik hoop dat het schrijven erover wat lucht geeft.

Avatar

Troy · 4 december 2007 op 09:06

Soms wist je jezelf in het verleden nog wel eens schuldig te maken aan een overdaad aan mooimakerij, maar niet met dit verhaal. Bij deze column kan ik echt voelen dat hij vanuit je hart is geschreven. Het raakt. Het spijt me dat jullie deze ellende moeten doorstaan.

Avatar

Ineke · 4 december 2007 op 09:47

Jeetje Kawa, wat prachtig geschreven. Kreeg even een rilling bij het lezen van de laatste zinnen. Geen idee wat ik hier op moet zeggen. ‘Sterkte’ lijkt de lading niet te dekken, maar toch bij gebrek aan beter…

Sterkte!

Groeten,
Ineke

Avatar

pally · 4 december 2007 op 09:58

God, Kawa, je machteloosheid en verdriet prachtig verwoord. Bij dit soort psychische problemen is het zo moeilijk om je bij wat je ook doet, niet schuldig te voelen. Blijf doorgaan met het woorden geven aan waar geen woorden voor zijn.
:kus: voor jullie allemaal

Pally

Avatar

dj_Eddy · 4 december 2007 op 10:29

Een zwaar onderwerp waar je je bewonderenswaardig goed doorheen slaat.

Avatar

Dees · 4 december 2007 op 10:53

Kawa,

Dichtbij jezelf maak je de mooiste stukjes uit de afschuwelijkste momenten. Vooral je laatste alinea.

Eigenlijk is het wel vreemd dat familieleden zo weinig begeleiding krijgen, of steun op die momenten dat je in twee wordt gescheurd.

Avatar

Anne · 4 december 2007 op 11:12

Ik weet uit aan mij vertelde ervaring van een vriendin die iemand opving dat het inderdaad precies zo is als je beschrijft. Ontzettend.
Heel goed geschreven.

Avatar

Trukie · 4 december 2007 op 11:18

Kawa onder deel 1 schreef je dat de laatste column een happy end moest zijn. Er zal dus nog een deel komen. Woorden zijn niet zijn sterkste kant. Hij ziet alles beeldender. Misschien door een lens of dmv een kwast. Hij heeft nu een leeftijd waarop bijna iedereen met een hoofd vol protesten zit. Maar uit alles blijkt dat hij nog steeds graag bij zijn vader is.

Kawa ik bewonder de schrijfstijl waarmee je dit aan ons over kunt brengen. Zo persoonlijk, maar ook zo professioneel dat het weer een topper van een collumn is.

Avatar

champagne · 4 december 2007 op 11:23

Het is zó verschrikkelijk om als ouder toe te moeten zien hoe jouw kind lijdt. Als ouder voel je je gemangeld, tussen wat goed is voor je zoon en je wens om hem te beschermen, bij je te houden. Toch heb je in mijn ogen ‘het goede’gedaan, Kawa. Wellicht een zeer schrale troost. Maar medicatie en structuur helpen hem hopelijk om psychosevrij te worden. Sterkte voor jullie alemaal.

Oh ja, je hebt het trouwens prachtig verwoord!

Avatar

weathergir · 4 december 2007 op 11:39

Kawa, door merg en been…

Het pijnlijke “ik stond erbij en keer ernaar” is een feit geworden door de levendige echtheid in jouw woorden. En pijnlijk is ook het besef, dat het echt is.

Heel veel kracht: dat wens ik jullie… :kus:

Avatar

lisa-marie · 4 december 2007 op 12:42

Eerst ben ik terug gegaan naar deel 1 en 2 want die had ik nog nooit gelezen.
En net zoals die twee columns komen deze ook recht uit je hart.
Je verwoord die machteloosheid, het verdriet en de liefde voor hem zo dat ik er kippenvel van krijg en zeer ontroerd ben.
Inderdaad dit had het happy end stukje moeten zijn maar helaas. Het komt zeker nog wel, alleen duurt het wat langer.
Hou er de moed in en veel sterkte voor jullie beide.

Avatar

Mup · 4 december 2007 op 13:02

[quote]De worsteling die volgt wil ik niet zien en beschaamd loop ik naar mijn auto terug.[/quote]

Het moeilijkste, maar ook het beste en moedigste wat je als ouder hebt moeten en kunnen doen,

Sterkte voor beide,

Mup.

Avatar

Grumpy-old · 4 december 2007 op 14:10

Woorden schieten te kort. Heel moedig dat je dit kunt ( wilt) schrijven.

Avatar

Li · 4 december 2007 op 14:17

O God Kawa.Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Wat vreselijk. Wat verwarrend. Wat hartverscheurend.Jullie gaan allebei door een hel. Ik zou graag in je arm knijpen. Als teken dat ik met je meevoel. Met je meeleef. Ik wens je heel veel kracht toe.

Li

Avatar

Prlwytskovsky · 4 december 2007 op 18:29

Ja Kawa, en dan de prangende vraag: hoe stel jij je zelf op in een dergelijke situatie?
Veel sterkte toegewenst.

Groet: Peter.

Avatar

Ma3anne · 4 december 2007 op 18:54

Diep triest, als je als ouder geen keus meer hebt en een beslissing als deze moet nemen. Het verhaal raakt me diep. Ik zie die blauwe ogen nog voor me…
Lieve vader en zoon, hopelijk krijgen jullie beiden de kracht om dit goed door te komen.

Gossamme, Kawa. :kus:

Avatar

KingArthur · 4 december 2007 op 19:54

Als je te rade gaat bij jezelf weet je dat je niets te verwijten valt, handelend vanuit oprechtheid. Natuurlijk probeer je te helpen ook al wordt dat niet (altijd) zo ervaren.

Je bent te goed, wordt harder, neem op momenten een zekere afstand hoe moeilijk dat ook is. Acceptatie is de enige remedie tegen machteloosheid.

Avatar

DreamOn · 4 december 2007 op 22:55

Alles is eigenlijk al gezegd; afschuwelijk, je wilt het beste voor je kind en dan moet je soms verschrikkelijke keuzes maken.

De machteloosheid, de frustraties, de liefde voor je kind, maar ook het gedrag dat onacceptabel is binnen een gezin waar nog meer kinderen aandacht en liefde nodig hebben… ik herken het allemaal, zoals je weet.

Gelukkig schrijf je het van je af. Je hebt een enorm schrijverstalent en dat werkt toch een beetje helend. Zo krijg je alles op een rijtje voor jezelf.

Ontroerd heb ik je verhaal gelezen.

Sterkte, er komen vast betere tijden, liefs DO.

Avatar

KawaSutra · 5 december 2007 op 00:34

[quote]…er komen vast betere tijden…[/quote]
Dat hoop ik ook, maar we zijn inmiddels op de goede weg. Bovenstaande ervaringen waren de reden van mijn afwezigheid op CX gedurende een aantal maanden. Het vervolg hoop ik binnenkort in te kunnen zenden.

Overigens beschrijf ik deze ervaringen met name om de aandacht te vestigen op de problematiek waarmee Jeugdzorg en psychiatrische hulpverlening aan jong-volwassenen momenteel kampt. En juist bij die laatste groep sta je als ouder langs de zijlijn t.g.v. een m.i. te ver doorgevoerd recht op privacy van jouw kind waardoor er nauwelijks sprake is van voldoende informatie of begeleiding.

Inmiddels ben ik ook toegetreden tot de Familieraad van de instelling om op die manier de weg die ook andere ouders moeten gaan enigszins te effenen.

Hartelijk dank voor de hartverwarmende reacties.

Avatar

DreamOn · 5 december 2007 op 00:46

Helemaal met je eens Kawa. Mijn oudste zoon is nu bijna 18. Van een basisschool voor speciaal onderwijs naar een middelbare school voor speciaal onderwijs, en verder is er gewoon niks ‘speciaals’ meer. Dan moet zo’n kind ineens een ‘normale’ MBO opleiding gaan volgen.
Ik ben niet meer zo voor speciaal onderwijs, kinderen leren daar, dat de maatschappij zich aan hen moet aanpassen. Hoe kan een kind na zoveel jaar ‘speciaal’ behandeld te zijn geweest zich ineens aanpassen aan de maatschappij? Als het steeds te horen krijgt dat het te langzaam is, wat voor lullig baantje het ook is?
Basisscholen (ook op de school waar ik werk) weten zich geen raad met bepaalde kinderen en sturen zo’n kind naar speciaal basisonderwijs. Dat is puur het probleem voor je uitschuiven.
Mijn oudste zoon is vol goede moed vorig jaar aan het grafisch lyceum begonnen. Een tekentalent waar je U tegen zegt.
Maar ja, veel huiswerk: niet aan gewend.
Planmatig werken: alles werd hem voorgekauwd. Halverwege het schooljaar moest hij stoppen met zijn opleiding. En dan? Van het kastje naar de muur gestuurd. Thuis zitten. A-sociaal worden, niet meer achter de pc vandaan te slaan, enz.
Er moet echt wat veranderen op dit gebied.
Zo, dit scheelt mij weer een column schrijven… 😀

Liefs DO.

Avatar

Bitchy · 5 december 2007 op 12:00

Weinig aan alle berichten toe te voegen, behalve enorm pakkend geschreven en voor wat het waard is, we leven met jou en je zoon mee.

Avatar

WritersBlocq · 5 december 2007 op 21:20

Je kunt erover praten, je kunt erover lezen, je kunt erover nadenken. Niemand kan het zo laten voelen als jij.

Veel liefs en een sterke bak sterkte, Pauline.

Avatar

bert · 8 december 2007 op 11:56

Kawa, wat jullie samen meemaken wens ik niemand toe. Ik vind het van grote klasse getuigen hoe jij dit droevig relaas aan het papier toe weet te vertrouwen en dat een ieder hier deelgenoot van mag worden.
Wij hopen allemaal dat je vertrouwen blijft houden in een goede afloop en een betere toekomst samen met de je zoon en overige gezinsleden.
Geloof en vertrouwen is alles wat nu nog steun kan geven. Verder is het geheel in andermans handen.

Geef een antwoord