Een van de redenen waarom ik altijd heb opgekeken tegen het eventuele moederschap, is de regelgeving van de informele, maar ernstig in de samenleving geïnfiltreerde maffia ter bevordering van de plichten van de roze wolk. In de periferie ervan duiken met een zekere regelmaat de meest stompzinnige onderzoeken op, om moeders in de dop er op te wijzen, dat zwangerschap betekent dat je in ieder geval tijdelijk een willoze broedkip bent. Dat het moederschap daarna betekent dat jij, zeker jij en eigenlijk alleen maar jij er verantwoordelijk voor bent dat je kind gezond is. En is je kind dat toch niet, dan is het Jouw Schuld. Krijg je een kind, dan moet jij aan allerlei regels voldoen. Maar jij niet alleen. Ook je kind heeft per direct te voldoen aan het keurslijf van het gemiddelde. Kijk nu alleen al naar [b][color=000099][url=http://www.nu.nl/gezondheid/2131452/stress-even-slecht-als-roken-baby.html]het onderzoek van ene mevrouw Vrijkotte[/url][/color][/b], die heeft bevonden dat stress als factor een net zo negatieve invloed heeft op het geboortegewicht van een baby, als roken tijdens de zwangerschap. Het geboortegewicht van baby’s met gestresste moeders is blijkbaar in verhouding laag, net zoals het geboortegewicht van baby’s met rokende moeders.

Dat er bij ChristenUnie, SGP en CDA waarschijnlijk een applaus rondging voor het nieuwe argument om de moeder nog strakker in de symbiose met het kind te laten verdwijnen achter de veilige, afgesloten muren van de hoeksteen, is op zich al een erg beeld. De bovenstebeste Vrijkotte komt met deze opmerkelijke resultaten na de uitlatingen van hoogleraar en gynaecoloog G. Bonsel van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Zij speelt hem verder in de kaart in zijn pleidooi voor het terugbrengen van de werkuren van de zwangere vrouw. [i]Bore-out[/i] boven [i]Burn-out[/i], zal hij wel gedacht hebben. En [i]Arbeit macht stress. Zu Hause bleiben macht Vergnügen.[/i] Ik roep maar iets. Zijn oplossing is in ieder geval gedeeltelijk zwangerschapsverlof in een heel vroeg stadium. Goh. Verrassend.

In een adem door komen er nog meer opmerkelijke resultaten naar voren. Baby’s van vrouwen van Turkse en Marokkaanse afkomst zijn bij de geboorte zwaarder dan baby’s van vrouwen van Nederlandse afkomst. “Hoezee”, denk je nog even, die vrouwen doen het tenminste goed. Daar kunnen wij, Hollandsche broed- en stresskippen, een voorbeeld aan nemen. Zij doen niet aan stress en roken vast en zeker niet. Maar niet te vroeg gejuicht. Want mevrouw Vrijkotte ziet weer hele andere bezwaren in baby’s met een te hoog geboortegewicht. Een hoog geboortegewicht betekent namelijk een verhoogde kans op zwaarlijvigheid in het volwassen leven, met alle problemen van dien. En als moeder van het vetklepje is dat dan natuurlijk altijd Jouw Schuld.

Met mijn simpele ziel tel ik een op bij twee en bedenk me dat Turkse en Marokkaanse vrouwen maar moeten gaan roken tijdens de zwangerschap. Maar wat blijkt nu? Van de Turkse moeders in de dop blijft al één op de vijf roken, tegen één op de tien van hun allochtone evenknieën. En toch zijn die baby’s te zwaar en lopen vanaf hun eerste ademteug een ernstig risico om voor altijd vetzak te blijven.

Er zit dus weinig anders op dan maar meer te gaan werken, dacht ik zo. Voor mevrouw Vrijkotte dan. En de heer Bonsel. Want als je met een setje resultaten komt dat geen enkel doel dient en je elk dubieus resultaat weer weet om te buigen naar toch een waarheid en dan nog een negatieve ook, dan moet je misschien toch maar eens een echte baan gaan zoeken. Dan moet je – oh, ik zeg maar wat – die verspilde onderzoeksgelden misschien maar eens terugverdienen en teruggeven aan de maatschappij. Kan er weer verder gebouwd worden aan hoognodige kinderopvang ofzo. Zomaar een gedachte.


16 reacties

pally · 30 november 2009 op 12:18

Goed stukje tegen alle idioterie en mythevorming rondom het krijgen van kinderen, Dees.
‘ik zeg maar iets en ik roep maar wat’, zo tussendoor, vind ik niet versterkend voor je column. Dat vind ik meer iets om aan de lezer over te laten, eigenlijk.
Nog een klein dingetje:

[quote]…heb opgekeken tegen het eventuele moederschap[/quote]
Bedoel je daar niet eigenlijk ‘opgezien’, Dees?
opzien tegen of opkijken naar(dacht ik)

Ondanks dit gezever blijft het toch een lekker pittig stukje
😉

groet van Pally

FatTree · 30 november 2009 op 13:47

Goed stukje over de onderbuikgevoelens (krijg nou wat, ik maak een woordgrap!) die veel, al dan niet zwangere vrouwen zullen delen.

‘Bore-out boven Burn-out’ vond ik erg goed gevonden!

Avalanche · 30 november 2009 op 16:58

Het is alweer heel wat jaren geleden dat ik kennismaakte met de [quote]…maffia ter bevordering van de plichten van de roze wolk…[/quote]

Ik heb geleerd er niet meer naar te luisteren en te accepteren dat het Mijn Schuld is dat ik zo’n ongelofelijk leuke dochter heb 😉

trawant · 30 november 2009 op 17:08

Lekker vilein geschreven stukje..Doe nog maar even niet ‘t is toch nooit goed.
Enne..;
‘Van de Turkse moeders in de dop blijft al één op de vijf roken, tegen één op de tien van hun allochtone evenknieën’

Moet dat niet ‘autochtoon zijn’?
Of ben ik het integratiespoor totaal bijster..?

SIMBA · 30 november 2009 op 17:15

En dan heb je een gezond, mooi, gaaf kind op de wereld gezet…komt er een tijd dat ze alleen junkfood eten, iets lelijks op dat gave armpje laten tatoëren, een piercing in hun gezicht laten zetten en tot overmaat van ramp gaan ze roken, blowen, snuiven enz.
Of….euh…..is moeder ook daar schuldig aan?
Goed stuk Dees!

Anne · 30 november 2009 op 18:32

Leuk altijd, als jij je boos maakt 😀 Lekker fel geschreven. En dat schuldorgaan, inderdaad, het zit er. Is heel groot. En het klopt, altijd maar door, als een echt hart.
Maar dan de resultaten en jouw betoog daarover los van de mate waarin moeders al dan niet ook echt schuld dragen. Want dat er schuld gedragen wordt, door moeders, daar ga ik van uit. Wie het dichtst bij zijn of haar kinderen is, letterlijk in dit geval, draagt zijn of haar fouten op zijn of haar kinderen over. Dat is een gegeven. Zo zie ik heel scherp bij mijn eigen kinderen de slordigheid terug die ik zelf maar niet af kan leren. Om maar een van mijn leuke eigenschappen te noemen, ik heb er velen 😆
Ik denk dus ook dat er te veel (religieuze) lading zit aan het woord schuld. En dát is meer het probleem. Niet de schuld zelf.

Dees · 1 december 2009 op 09:08

Deels ben ik het met je eens over de herkomst van schuld. Alleen proef ik een beetje uit je verhaal dat je schuld een doel vindt dienen. Daar ben ik het niet mee eens. Schuldgevoelens zijn zo zinloos… Ik vind schuldgevoel eigenlijk met name een emotie (of wat het dan ook is, in welke categorie schuldgevoel dan ook moge vallen) voor als je iets vervelend vindt, maar er niets mee doet. Zodra je verantwoordelijkheid neemt, hoef je je niet meer schuldig te voelen. En zodra je accepteert dat je ondanks dat je anderen er misschien niet mee bevoordeelt, of zelfs benadeelt, maar jij doet het toch omdat je er zelf voordeel aan ondervindt, dan is schuld ook nutteloos.

Zo, dat was ff ernstig OT. Ik vind schuld interessant, vandaar 🙂

Dees · 1 december 2009 op 09:14

@foutjessignaleerders, ik ben blijkbaar nogal slordig als ik me opwind over actualiteiten. zal er een volgende keer beter op letten.

arta · 1 december 2009 op 09:32

Volgens mij ben ik best schuldongevoelig, want… Ik doe mijn best, voed op op mijn gevoel (sorry, consultatie-buro’s en schoolartsen) en mocht het niet goed zijn, dan heb ik vast voor als ze 18 zijn een strippenkaart GGD en GGZ gekocht, een plaatsje in de verslavings- en obesitasklinieken vrij laten houden, dus ik ben al (vrijwel) geheel ingedekt…

Heerlijk scherpe, verhelderende column, Dees!
Is dit nou zo’n échte Dees? 😆
:offtopic:

lisa-marie · 1 december 2009 op 11:52

Ook even de link gelezen en tot mijn verbazing gaat het om 159 gram lichter! waar hebben we het dan over denk ik.
Met deze column raak je precies de kern van het geheel. En laten we dat verspild geld ergens anders voor gebruiken.

En geheel OT: het is dus eigenlijk mijn moeders schuld dat ik van die ronde vormen bezit, altijd al geweten 😆 😆

Anne · 1 december 2009 op 19:21

Dees, net als jij vind ik het thema schuld(gevoel) heel interessant. En inderdaad, schuldgevoel, al dan niet gevoed door iemand die dat slinks weet te wekken, óf een instituut; het is een totaal overbodige emotie die alle (positieve) energie uit de ziel slorpt. In die zin heeft schuld inderdaad totaal geen nut. Integendeel, het werkt dan contraproductief. Daar zijn we het helemaal eens. Maar juist die zinloze verzwaring, die rare wankele weegschaal van schuld en boete, dat zit er volgens mij juist zo diep in bij veel mensen vanwege de verregaande invloed van het geloof, zowel katholiek, protestants, hervormd en hoe het ook allemaal mag heten. Dat juk hebben alle religies succesvol op onze ouders’ schouders, en daarmee op de onze weten te tillen. Ik heb me een aantal jaren erg schuldig gevoeld over een bepaalde reeks beslissingen in mijn leven en ik kon achteraf dat thema schuld en boete duidelijk duiden.
Waar het mij om gaat is dat het te ver weg gooien van het gegeven schuld ook makkelijker kan leiden tot egoïsme en te breed uitgesponnen individualisme, een in Nederland bepaald niet ongewoon verschijnsel. Om het maar een eufemistisch uit te drukken. Ik bedoel maar, actie en reactie gaan samen.

Ach, ik merk dat er nog zo veel over te zeggen valt. Ik stel voor dat we er eens een avond over doorzagen, dat kan want binnenkort kom ik naar……Amsterdam! Voor een tijd! Zonder kinderen! En ik voel me heeeeeeelemaaaaal niet schuldig!!!!!! 😉
groetjes van Anne

KawaSutra · 2 december 2009 op 01:13

Ik heb me dat schuldgevoel nooit zo gerealiseerd.
Overigens heb ik grote twijfels aan de kwaliteit en volledigheid van onderzoeken die te pas en te onpas de ether in geslingerd worden, alleen maar ter meerdere eer en glorie van de betreffende promovendus. Stelt de journalist dan een vraag ter verduidelijking van de toepassing van de onderzoeksresultaten dan is steevast het antwoord dat een aantal relevante omstandigheden niet bij het onderzoek betrokken zijn en dat men daarom het antwoord op de vraag verschuldigd moet blijven.

Niet meer serieus nemen dus, alleen als het een officieel landelijk onderzoek betreft. En dan nog moet je ook je eigen verstand volgen.

Goeie column. Wel proef ik een zwijm van ‘underdoggevoelens’ verborgen achter een vleugje ironie. En dat lijkt mij volstrekt onnodig.

Mien · 2 december 2009 op 08:11

Chapeau voor diegenen die vroeger 10 a 12 kinderen kregen. :wave:
Gelukkig zijn die niet ten onder gegaan aan administratieve processen. :hammer:
Kindjes komen en kindjes gaan, dat is een garantie voor ons bestaan. 😉

Mien

p.s.
Jouw Schuld, deze titel is toch niet per abuis afgeleid van de programma-afkondiging van So you think you can dance? Moest ik onwillekeurig aan denken.

Dees · 2 december 2009 op 16:31

Anne, dat lijkt me nog eens oprecht oppergezellig.

ik ga alleen nog wel op vakantie dus ik hoop dat voor een tijd nog die ruimte biedt. cu @hyves? 🙂

Mientje, maar 10-12 keer het aantal grammen over- dan wel ondergewicht is wel heel veel schuldgevoel. Of zouden ze zich indertijd nog om andere dingen schuldig hebben gevoeld. Ik heb hand op mijn hart nog nooit naar so you think you can sing/dance/write/love/hate/work/admire/pray gekeken, dus ik denk dat het antwoord nee is 🙂

Kawa, ik heb gelukkig een kat die nog net underderdog is, ok dat is niet eens humor. maar toch. bedankt voor je reactie. ik zie dat schuldgevoel toevallig dichtbij als thema voorbijschuiven. maar dat is een ander verhaal. Ik neem het ook allemaal neit zo serieus, maar ik kan me er bij vlagen woest over maken dat het allemaal als ware het serieus te nemen gepresenteerd wordt. wat een gruwelijke verspilling… en waarom….

Dees · 2 december 2009 op 16:36

😆

(die internetverbinding staat je goed ;-))

Anne · 2 december 2009 op 21:09

Dees, tenzij je een jaar lang wegblijft moet dat ontmoeten wel lukken. Ik blijf ongeveer een jaar, als het kan en wil en lukt.

Geef een antwoord