Ongenadig klettert regen tegen het keukenraam, ritme van een Iers afscheid. In mijn mailbox komt de Terminbestätigung van het Standesamt binnen. Vorige week heb ik een Mietvertrag ondertekend. Afgelopen zaterdag vloog ik terug naar Dublin, waar mij niets anders rest dan inpakken en wegwezen. Per volgende week ben ik een inwoner van de hoofdstad van Pruisen.
Alles verliep voorspoedig. In Nederland had ik nooit zo snel en zo goedkoop een huis gevonden. Just as well: wie wil er nou in Nederland wonen, als je in Pruisen terechtkan? Het was hoog tijd om de kuierlatten te nemen. Het gaat hier slecht en dat wordt de komende tien jaar alleen maar erger. Opgelucht zou ik moeten zijn, bevrijd, himmelhoch jauchzend. Stattdessen val ik ten prooi aan een melancholie om alles wat ik zal missen.

Word je elders zo met natuur om de oren geslagen als in Ierland? Boven de recente stadsuitbreiding kondigt zich de winter aan met zwermen roeken, kauwen en kraaien, die bij zonsop- en ondergang de hemel verduisteren onder een hels kabaal, en voor een moment waan je je Tippi Hedren. Dit spektakel duurt tot in de lente. Alsof ze willen zeggen dat dit gebied nog niet zo lang geleden van hen was. De afgelopen drie winters begeleidde mij dit tafereel op mijn dagelijkse wandeling van en naar het werk. Nooit scheet er een op mijn hoofd. Tot ziens, vogels. En wees gerust: al die verkruimelende leegstaande suburbs, die nooit meer verkocht of verhuurd zullen worden, zijn weldra weer van jullie.

De geesten in Dublins tochtige straten bevestigen dat er gedurende de afgelopen 100 jaar zeer weinig veranderd is. De Ieren zijn nog altijd even passief, werkschuw en spraakzaam als toen Joyce besloot, het eiland voorgoed achter zich te laten. Nooit zit je om een praatje verlegen in de pubs, die zonder uitzondering trots kunnen zijn op hun inrichting met zwaar verchroomde tapinstallaties, gewreven lambrizeringen en passend overtrokken zitmeubilair. Naar een Ierse pub ga je voor de sfeer, en nooit kom je er bekaaid af. De mensen zitten er dan ook veel te vaak. De pub is een verlenging van de huiskamer.

Mijn karige vriendenkring beloof ik, dat ik ze zal bezoeken, zodra ik weer in de Republiek ben: Niall, de op Nanny McPhee lijkende tarotdocent, mediamiek en warhoofd; Aidan, bij wie ik bijna 5 jaar lang regelmatig een wijnbeschonken zaterdagmiddag doorbracht, en Rudi, mijn Vlaamse, vrouwenhatende ex-collega, met wie ik middagenlang onophoudelijk, ongegeneerd en hardop alles wat Iers of vrouwelijk (of allebei) was, zat te beschimpen onder genot van een copieuze maaltijd of een kop koffie. Dit drietal dekte voor mij een tamelijk complete gezelschapslading van respectievelijk filosofie, sex en humor.

Na een moeizame, maar geslaagde duiveluitdrijving anderhalf jaar geleden (i.e. het vertrek van een schizofrene huisgenoot) bleef ik in deze burcht achter met mijn Pruisische huisgenoot Ulrich. Tot in augustus van dit jaar voerden wij een afstandelijk, maar overigens uiterst correct, geruisloos en naadloos op elkaar afgestemd huishouden. Hardnekkig bleef hij Engels tegen mij praten. En had hij wel Duits gesproken, hätte er mich zweifellos gesiezt. Hij vertrok, omdat hij elders werk vond. Ik had het rijk voor mij alleen in deze maisonette, die ik in weerwil van een reeks persoonlijke en professionele mislukkingen als thuis was gaan beschouwen. Dankbaar en weemoedig neem ik met bloemen, wierook en kaarsen afscheid.

Ik zal het goed doen in de onverschillige en onafzienbare Bundeshauptstadt met zijn botte, weinig sentimentele inwoners, die je bij voorkeur met de achternaam aanspreken, en je afgemeten “einen schönen Tag” wensen alsof ze willen zeggen: en nou opgerot. Mijn Ierse krakkemikkige, slecht geschilderde woonpaleis met zijn foute bedrading wissel ik zonder talmen in voor een eenkamerhokje aan een Hinterhof in Prenzlauer Berg. En nou maar hopen dat ik die hardnekkige Weltschmerz hier ook achterlaat.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Libelle · 5 december 2011 op 08:46

Je beschikt over een geweldig instrumentarium om het (wisselende) decor te schetsen waarin je jouw Weltschmerz en wie weet ook escapisme plaatst.
Deze gelaagdheid dekt als een tompouce, er verscheen een zin in mijn herinnering;’Noch eine letzte Zigarette und ein schnelles Glas im steh’n’

sylvia1 · 5 december 2011 op 09:01

Ik werd zelfs jaloers bij het lezen. Waarom, vraag ik me af. Misschien, het afsluiten en beginnen aan iets nieuws, de vrijheid die dat geeft.

Boukje · 5 december 2011 op 09:25

Prachtige column!
Met een mooi en uitgebreid taalgebruik loslaten en opnieuw beginnen beschreven.
Ik ga hem vast nog een paar keer lezen 😀

Succes met je nieuwe start in Berlijn :pint:

Ik begrijp alleen de titel niet, kan iemand dit voor mij ophelderen?

Dees · 5 december 2011 op 09:29

Goed je weer te lezen…

Is [i]hij[/i] vertrokken uiteindelijk…

Berlijn lijkt me Weltschmerzfremd en ik vind het vriendelijk, tenminste in het oosten, als in herzlich willkommen. Maar ik heb er nooit gewoond.

Dit vind ik een mooie:
[quote]Ik had het rijk voor mij alleen in deze maisonette, die ik in weerwil van een reeks persoonlijke en professionele mislukkingen als thuis was gaan beschouwen. [/quote]

arta · 5 december 2011 op 11:30

De openingszin is al heel sterk en die kwaliteit houd je de rest van het stuk vast.

Goed je weer te lezen!

vanlidt · 5 december 2011 op 11:52

Ter opheldering @Boukje:

Wat zei JFK ook alweer toen hij op 26 juni 1963 een toespraak hield in Berlijn?

Mien · 5 december 2011 op 16:30

Boukje, [b][u][url=http://s32.dawandastatic.com/Product/7163/7163070/big/1261137503-130.jpg]Kennedy nie[/url][/u][/b]? 😆

@vanlidt:
Leuke toren van Bab(b)el-column.
Gelukkig hebben we in NL de taarten van Abel.
Alleen daarvoor zou ik al in NL willen blijven.
Hoewel. Berliner bollen. Ook niks mis mee natuurlijk.
Hals- und Beinbruch ginder en welcome back.

Mien Bitterscotch

Boukje · 5 december 2011 op 17:01

Tja, ik heb op de vrije school gezeten en daar hadden ze een geheel eigen mening over onderwijs. Daar loop ik wel eens vaker tegen aan nu. Sorry :oeps:

vanlidt · 5 december 2011 op 18:06

Normaal doe ik niet aan opheldering van titels. Vind ik bij de puzzle horen, 😀 Maar ik heb zo’n genadige beoordeling gekregen, dus vooruit dan maar:

President Kennedy sloot de eerder genoemde toespraak af (die te vinden is op Wikipedia en ongetwijfeld ook op Youtube) met: Ich bin ein Berliner!

Bhakje · 5 december 2011 op 19:06

Heerlijk gelezen. Dit maakt het bezoeken van ColumnX nou tot zo’n verslaving. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Fijn leesvoer en een mooi voorbeeld om van te leren.

P.S. Ich bin ein halve (Hon)gare 😆

pally · 6 december 2011 op 10:07

Mooi, Jan, vrije, je zelf niet ontziende maar als altijd erudiete column :wave:

groet van Pally.

Geef een antwoord