Ze lacht met de vanzelfsprekendheid van haar jeugd. Haar verhaal strookt niet met haar stralende gezicht. Ja, ze heeft hard gewerkt en ze is heel moe. Na het praatje lijkt haar gezicht te versomberen. Ze is negen. Haar ouders zijn arm en trekken van pluk naar oogst. Hier een maand noten en dan verder voor aubergines of wat er maar te plukken valt.
Ze doen hun verhaal op de monotone toon van de arme die zich schikt in zijn lot. Ze zijn de woede en zelfs de wanhoop al lang voorbij.
Ze verdienen zes euro per persoon per dag. Daar kun je geen gezin van voeden, weet moeder. Vader verbijt de schaamte en zwijgt.

De beelden zijn zonovergoten en kleurrijk. Pa pakt de auto in. Het lijkt op een gezin dat bepakt en bezakt op vakantie gaat. Ze kamperen met andere seizoensarbeiders aan de rand van de plantage. Kinderen lachen, spelen en wassen zich in de beek.
De beelden staan in schril contrast met het verhaal. De kinderen werken mee om het schamele gezinsinkomen wat aan te vullen.

Het verhaal is helder. Helder als de ogen van de negenjarige notenplukster. Ze loopt maanden onderwijs mis en ongeschoold is zij gedoemd om ook later met haar gezin rond te trekken.

Ze wil verpleegkundige worden, meldt de ondertiteling. Of dat lukt als ze zoveel school mist. Misschien, wie weet, twinkelen haar ogen onversaagd en straalt haar lach onvermoeibaar.


Frans

Ooit schreef ik voor een regionaal dagblad. Daar hadden ze na 22 jaar genoeg van en nu probeer ik het hier. Na een grote tussenpauze hoop ik de draad weer op te pakken.

11 reacties

Schorpioen · 23 oktober 2010 op 12:52

Frans,
Schitterende openingszin en ook verder mooi beschreven.

Ik heb de documentaire “Noten”, zich afspelend in Turkije, ook gezien.
De versombering op haar gezicht. Ai! En dan, bij die laatste vraag over haar toekomst, ineens weer de (valse) hoop flikkerend in haar ogen. Oef!

Indrukwekkende, belangwekkende documentaire.

Klein puntje: feitelijk verdienden ze met het plukken relatief goed. Ook voor het kind kregen ze een euro per uur. De zes euro waar jij het over hebt, was het geld dat hij per dag verdiende in de wasserette waardoor hij zich gedwongen zag tot het nomadenbestaan in het plukseizoen.

LouisP · 23 oktober 2010 op 13:54

ja Frans,
prachtige 1ste alinea…’k heb het programma niet gezien…maar ‘k voel ’t en ‘k voel wat gij voelt..

en trouwens..de laatste …prachtig!

louis

arta · 23 oktober 2010 op 13:58

Triest onderwerp, mooi beschreven!

pally · 23 oktober 2010 op 13:58

[quote]Het verhaal is helder. Helder als de ogen van de notenplukster[/quote]

Deze mooie quote is meteen mijn reactie,Frans.
Hoewel ik de documentaire jammer genoeg niet heb gezien. Goed beschreven, deze schrijnende omstandigheden.

groet van Pally

WritersBlocq · 23 oktober 2010 op 14:08

Duimendik kippenvel. Krachtig in z’n eenvoud geschreven, knap neergezet.

sylvia1 · 23 oktober 2010 op 18:30

Wat een sterke openingsalinea!

Avalanche · 24 oktober 2010 op 10:52

Wow; mooi!

Frans · 24 oktober 2010 op 11:36

Dank. Ik schrijf graag een mooi verhaal. Maar nu nog iets voor de notenplukster. Als iemand een suggestie heeft, houd ik me aanbevolen.

LouisP · 24 oktober 2010 op 13:05

Frans, ‘k had ’t nummer ‘white dove’ opstaan bij het lezen van ‘Kroongetuige’….maar ook bij het lezen van jouw ‘Kinderarbeid’….

http://www.youtube.com/watch?v=dYnS6WGjATU

Frans · 24 oktober 2010 op 14:00

Mooi en helaas bijna een dooddoener. Het gaat altijd ten koste van de mensen die zich niet kunnen verweren en die hoor je niet.

DreamOn · 25 oktober 2010 op 17:51

Om over na te denken…

Mooi geschreven, Frans!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder