Trouwen, kinderen, het lijkt wel alsof het er allemaal moet, als je een dertiger bent.
Ik behoor ook tot de dertigers en ik krijg steeds vaker te horen dat het wel eens tijd word dat ik aan kinderen begin. Al lullen ze als brugman, ik wil helemaal geen kinderen punt uit!
Elke dag je baby verschonen, al die vieze smerige gele poepluiers.
Van je eigen kind is dat natuurlijk anders, yeah sure! Nou babypoep of volwassenenpoep het maakt geen drol uit, het is smerig!

Na het melkflesje, wat op temperatuur moet zijn, zie ik een grote blurp omhoog komen en de melk verdwijnt op de schone trui bij de moeder, wat een melkverspilling!
Je kunt niet meer uitslapen, je moet er ’s nachts uit als het tegenzit en zo kan ik nog wel honderd andere vervelende dingen opnoemen.
Ik heb dit gevoel al jaren en geen hond die mijn gevoel kan veranderen, al zijn de baby’s nog zo leuk en lief. Gelukkig denkt mijn partner er precies hetzelfde over als ik, happy me!
Je leven lang de verantwoordelijkheid hebben voor je kind dat is nogal een opgave, aangezien ik zelf nog een kind ben lijkt mij dat niet verstandig.
Sommige mensen zullen zich hierin kunnen vinden en sommige mensen niet, die hebben vast een kindje of zijn zwanger.

Wat dus ook al een probleem word is je vriendengroep, het kindervirus slaat op een gegeven moment toe en op een feestje word er al snel gepraat over zijn eerste poepje en plasje en zijn uitgekotste macaroni. Daar zit je dan als kinderloos figuur de verhalen aan te horen van een groep mensen die nergens anders meer over kunnen praten dan hun kinderen.
Kraamvisites vind ik nog het ergste, je krijgt al snel een baby in je handen gedrukt en eigenlijk weet ik nooit zo goed wat ik ermee aan moet.
Het hoofdje zwabbert alle kanten op en ze kijken je met grote ogen aan, als je dan een poging doet tot babybrabbeltaal en gekke bekken trekt, dan barsten ze vaak in huilen uit en weet jij je geen houding meer te geven.

Zelfs in de supermarkt kom je ze tegen, de krijsende stampvoetende kinderen.
Ze pakken alles uit het rek, ze luisteren niet, ze gooien snoep in het wagentje en moeders ziet dat natuurlijk en stopt alles weer terug in het verkeerde vak.
En daar begint de sirene, stampvoeten, krijsen, brullen, snikken met lange halen tussendoor, het rood aangelopen bekkie is doordrenkt met grote krokodillentranen en het begint steeds harder te gillen.
Ik irriteer me er vreselijk aan en op het moment dat ik langs het kind loopt, laat ik het kind schrikken door een enge bek te trekken. Om vervolgens een beteuterd gezichtje achter te laten met een pruillip, gemeen he!
In de verte hoor ik nog een laatste snik en een kinderstemmetje dat mamma niet lief is en die mevrouw die net langs liep ook niet!

Een glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft, soms is dat waar als ik weer eens in een gekke bui in een groot pretpark loop, ja dan verschijnt er best wel eens een glimlach op mijn gezicht als ik weer zo’n klein hummeltje bij doornroosje ziet staan met zijn opa en oma, dat levert best schattige plaatjes op.
Op dat soort momenten bedenk ik me dat ik kinderen toch echt WEL leuk vind, alleen als ze lief en rustig zijn en van een ander en niet janken of zeuren.

Categorieën: Diversen

7 reacties

Avatar

SIMBA · 22 juli 2008 op 17:11

Ach weet je, kletsen doen ze toch wel…Als je geen kind(eren) wil heeft “men” commentaar, ik heb 1 kind dus “men” vind mij egoïstisch ( :eh: ) een vriendin van me heeft 6 kinderen en ook zij krijgt ongevraagd meningen van anderen. Als je in Nederland meer dan 3 of minder dan 1 kind hebt menen hele volksstammen zich ermee te moeten bemoeien.
Welkom op CX!

Avatar

Dees · 22 juli 2008 op 18:41

Tja ik heb ze als mededertiger ook niet en hoefde ze ook nooit met dezelfde argumenten en nog honderden erbij (argumenten verzinnen is een hobby van me). Lately ben ik erachter dat ik meer een hekel heb aan de gedwongen roze wolk en de rol die je er als vrouw bij wordt geacht aan te nemen. Moederinstinct, tikkende klokken, parttime werken, baba, dada, jaja, ammehoela.

Ik zou alleen wel willen dat ik ze er als driejarige uit kon gooien, want hoeveel hormonen ook, denk ik niet dat ik een eindeloze drink-, poep-, slaapfabriek nou zo heel leuk ga vinden. En die gebroken nachten, aargh…

(misschien mijn baby de eerste drie jaar uitbesteden?)

Nou, je maakt wat los. En dat gezeur van anderen? Vriendschappen veranderen soms door dat soort verschillen, maar meestal krijg je er ook wel weer gelijkgestemden bij. Ach ja.

Heel verhaal, leuk stukje dus 😀

Avatar

arta · 22 juli 2008 op 23:22

Sommige stukjes zijn zo herkenbaar!
-Mijn laatste kraamvisite (voor altijd) waar mij verzocht werd een luier te verschonen, ik had geluk: Ze had gepoept! Écht, dit werd serieus gezegd! Ik moest heel hard lachen, tót me duidelijk werd dat het geen grapje was.
-De variant op jouw supermarktstukje: Zit je in de trein, lekker muziekje op je oren, goed boek. Zit daar een verwend kind naast je dat zó hard schreeuwt dat het zelfs met de hardste stand van mijn mp3 niet meer te onderdrukken is.
Nouja, ik kan wel 1000 voorbeelden noemen waarin kinderen niet leuk zijn,ook wel 1000 waarin ze wel leuk zijn (ik heb er zelf twee), maar die bewaar ik voor onder een pro-kids-column 😀
Al met al vind ik jouw stukje erg leuk en vlot geschreven.
(Maar…mét spellingscontrole zou het nóg veel leuker zijn…)

Avatar

KawaSutra · 23 juli 2008 op 01:06

Spaanse Peper helpt overigens prima tegen lastige kinderen. 😀

Avatar

Ma3anne · 23 juli 2008 op 09:37

En als je dan kinderen hebt die volwassen zijn, begint het gezeur opnieuw: ben je nog geen oma? Het wordt toch onderhand wel eens tijd!

Gelukkig hoef ik daarover zelf geen keuzes te maken.
Ik luister gelaten naar mijn vrienden en vriendinnen die niet uitgepraat raken over hun kleinkinderen, die toch echt de bijzonderste kinderen zijn die er bestaan. Ik zie vol afgrijzen de fotomapjes alweer tevoorschijn komen, als ik even in de buurt ben en verbaas me vooral over de opa’s, die ik vroeger nooit over hun eigen kinderen hoorde, maar die nu over hun kleinkroost niet uitgepraat raken. Argh.

Kortom, ik herken veel, al zit ik een fase verder. Ondanks wat spelfoutjes, vind ik het een grappig stuk.

Avatar

Teunis · 23 juli 2008 op 12:06

Het is net als scientology. Je houdt je zelf gevangen in het idee dat kinderen leuk en goed zijn. Terwijl ze je in realiteit natuurlijk aan alle kanten uitwonen. Zowel letterlijk als figuurlijk.

De hormonen zijn dan die Klingons die in je bloed zitten.

Avatar

SpaansePeper · 23 juli 2008 op 12:30

Dat is goed dat ik dat weet haha! 😀

Heel erg bedankt allemaal voor de leuke reacties!
En de minpuntjes ga ik zeker aan werken, nu ik het nog een keer lees, valt het mij inderdaad ook op!

Groetjes SpaansePeper 😉

Geef een antwoord