De afspraak met België is als volgt: De Belgen mogen Nederland militair binnenvallen, maar moeten er voor zorgen dat er geen Nederlandse militair gedood wordt. Aanbevolen wordt om de Belgische wapens in de lucht te richten. Een vreemde afspraak? Niet in het licht van het Afghanistan verhaal. Als een gebied te gevaarlijk is voor militairen die getraind zijn om te vechten en goed zijn uitgerust, wie moet je dan sturen? De hele discussie neemt de vorm van een klucht aan. De regering heeft een beslissing genomen om het Nederlandse leger uit te zenden naar het al tientallen jaren onderdrukte Afghanistan. Mee eens of niet, ze nemen wel de verantwoordelijkheid voor het feit dat er doden gaan vallen onder mannen in den vreemde. Balkenende en Kamp hebben al ruimte in hun agenda gecreëerd voor diverse begrafenissen met militaire eer. Want dat er mensen gaan sneuvelen is praktisch een feit. Inmiddels is genoegzaam bekend dat het gebied onveilig is en voor de Taliban maakt het niet uit of een ongelovige van Amerikaanse of Nederlandse afkomst is. Nogmaals: Je kunt voor of tegen zijn, een dappere beslissing blijft het.

Maar nu is de Tweede Kamer aan zet, en pas dan begint het spelletje. Dat GroenLinks en SP tegen zijn vanuit hun partijachtergrond is niet meer dan logisch. Maar diverse andere partijen willen veiligheidsgaranties. In een oorlogssituatie welteverstaan! Anders gezegd: deze partijen willen niet de verantwoordelijkheid nemen voor de aanstaande gesneuvelden. Wie het lef heeft om door de poppenkast heen te kijken ziet een veel groter vraagstuk. Want de discussie gaat namelijk over totaal iets anders wat de heren en dames kamerleden niet durven uitspreken. Iedereen wil een succes in Afghanistan, maar niet ten koste van alles. Dus is het probleem simpel samen te vatten: Wat heb je aan een leger als je het niet wilt gebruiken? Alleen dat is de uiteindelijke discussie die de parlementariërs eens op tafel zouden moeten gooien in plaats van het spelen van dit kinderspelletje.

Goede sier maken met een duur leger is wat het parlement eigenlijk wil. Kijk eens hoe goed we zijn, wat we allemaal durven. Maar wel veilig graag. We schaffen de Tomahawk kruisraket aan en worden het derde land dat dit aanvalswapen heeft. We willen dus wel doden. Dat blijkt ook vandaag (25 januari) uit de krant. Geschat honderd woorden, wel op de voorpagina maar in het kolommetje klein nieuws: ‘Nederlanders doden Afghaan in vuurgevecht.’ Hoe groot was de kop geweest als het woordje Afghaan vervangen was door Nederlander. Iedereen kan zich dat voorstellen na de recente gebeurtenissen in Irak. Een simpele conclusie zegt dat het Nederlandse leger wel mag doden, maar niet gedood mag worden!

Een leger zet je in omdat het voor andere hulpverleners te gevaarlijk is. Als de militairen het niet aankunnen, wie wel dan. We beschikken in ons land over een beroepsleger dat vrijwillig hun klauw onder een contract heeft gezet. Met die handtekening teken je dus in principe je eigen doodsvonnis, mocht het tegen zitten. Maar daar kies je voor. Overigens is het leger klaar om te vertrekken, uit die hoek hoor je geen klachten. Nee, de verantwoordelijken laten het afweten en spelen een kinderspelletje in het huis van de democratie. Neem dan als Tweede Kamer een besluit om het leger en al zijn facetten af te schaffen, de politiemacht uit te breiden en het resterende geld te steken in de toekomst van ons land: de jeugd. Al meer dan zestig jaar hebben we het leger niet nodig gehad voor de verdediging van onze landsgrenzen. Laten we daarom kiezen voor vrede en laten zien dat wij het afkunnen zonder wapens.


9 reacties

Mosje · 31 januari 2006 op 11:22

[quote]Nogmaals: Je kunt voor of tegen zijn, een dappere beslissing blijft het.[/quote]Dapper lijkt me niet de juiste term. In eerste instantie was de regering niet dapper genoeg om het een besluit te noemen, dat gebeurde pas na twee weken geharrewar. Maar goed, nu is er dus dat besluit. Maar uit dapperheid? Nee, dat is absoluut niet het eerste woord dat in mij opkomt.

Dees · 31 januari 2006 op 13:39

Las laatst een column met eenzelfde strekking op FOK volgens mij, zal nog eens zoeken.

Vooral je laatste alinea spreekt mij erg aan.

[quote]We beschikken in ons land over een beroepsleger dat vrijwillig hun klauw onder een contract heeft gezet.[/quote]

Precies! Als je veilig een oorlog / onveilig gebied in wilt, moet je maar achter je XBox gaan zitten.. Kan JP zelf ook een ronde meedoen.

Ma3anne · 31 januari 2006 op 14:52

Ik ben blij dat mijn zoon van een lichting is die geen dienstplicht meer heeft, behalve in oorlogstijd.
Met angst en beven zie je als moeder dit soort besluiten genomen worden. Ik kan er met de pet niet bij, al die oorlogen en gewapende strijd.

Kan er dan ook geen zinnig woord over zeggen dat we mensen naar Afghanistan gaan sturen dan: make love, not war.

Maar ja, wie luistert er naar een oude hippymoeder?

Bakema_NL · 31 januari 2006 op 15:40

[quote]Laten we daarom kiezen voor vrede en laten zien dat wij het afkunnen zonder wapens.[/quote]

Kiezen voor vrede… Een nobel streven, dat zouden er meer moeten doen. Helaas zijn er ook wel eens lieden die er anders over denken, een eenzijdige vrede bestaat nu eenmaal niet. En de mensheid zal altijd oorlog blijven voeren onder elkaar, geloof maar niet dat dat ooit helemaal uitgebannen zal worden.

En toen we 60 jaar geleden het leger nodig hadden waren die er niet klaar voor, ondanks wat voorbereidingen. Duitsland had veel beter wapentuig, waren voorbereid en trokken het oh zo neutrale Nederland binnen en binnen een aantal dagen was het gebeurd met Nederland. Ook nu zou het Nederlandse leger amper klaar zijn voor calamiteiten en de burgerbevolking vindt het ook maar onzin dat er geld gespendeerd word aan een leger…..totdat dat leger misschien wel eens nodig is. Maar ja, ook dan kun je de politiek natuurlijk de schuld geven, wel zo makkelijk.

Of we in Afghanistan moeten zijn kun je over praten, van mij hoeft het ook niet. En wat al die veiligheidsgaranties betreft kan ik ook kort over zijn…wat een onzin! Als je tekent weet je dat er ook een beroep op je gedaan kan worden wanneer dat nodig is. In dit geval vindt “men” dat nodig, dus heb je maar te gaan. Dat er dan een hele discussie over ontstaat is weer iets typisch Hollands.

Kees Schilder · 31 januari 2006 op 18:40

HEAR HEAR!!!! Den Spijkert op den kop!

Mup · 31 januari 2006 op 21:00

[quote]Maar nu is de Tweede Kamer aan zet, en pas dan begint het spelletje.[/quote]
Precies, en ze zijn spelverslaafd, sterke column,

Groet Mup.

Raindog · 31 januari 2006 op 21:16

Nogal mee eens met deze column. Het politieke spel is inderdaad een klucht. Daar kan men laatdunkend over doen maar het gaat inderdaad wel over nogal wat meer dan geneuzel op de vierkante centimeter. Zelf denk ik dat het kabinet meteen al had kunnen besluiten om te gaan, daarna had de kamer evengoed ervan kunnen vinden wat ze wilde. Opmerkelijk trouwens dat je de globale belangen zo buiten beschouwing hebt gelaten. Afghanistan is nog van het tijdperk voor Irak. Als we gaan hoeft niemand zich er zorgen over te maken of we Bush ook in zijn hol kruipen, nee, het gaat om al oude afspraken. Ook zou al dan niet geheime CIA-vluchten een argument geweest kunnen zijn maar ook dat heb je buiten beschouwing gelaten. De strekking blijft wat mij betreft gelijk; wie zijn handtekening onder een arbeidsovereenkomst bij de landmacht zet weet dat niet alle veiligheidsgaranties mogelijk zijn om te geven. Dat idee zit nog niet in Den Haag. Kwalijke zaak.
Je laatste zin is erg idealistisch maar ook daar denk ik dat de kwestie iets breder is dan waarvoor wij hier in Nederland zouden willen kiezen.
Goeie column.

KawaSutra · 31 januari 2006 op 23:43

Van mij mag Nederland zich best inzetten in Afghanistan. Maar volgens mij zaten we er al, in het Noorden. Als we nu simpelweg besluiten om daar nog wat langer te blijven om de humanitaire taak te verrichten i.p.v. als schietschijf te dienen in het nu beoogde gebied dan kan geen enkel NAVO land met scheve ogen naar ons kijken.

De optie om de krijgsmacht maar op te doeken betekent m.i. ook het verlaten van van het NAVO-bondgenootschap. Gevolg is natuurlijk wel dat als ooit weer eens de nood aan de man komt je daar wel op wordt afgerekend.

Tot slot vind ik dat als je deel uitmaakt van een beroepsleger je bewust kiest voor de risico’s. Het gemier hierover komt m.i. dan ook niet vanuit de krijgsmacht zelf maar vanuit een soort van maatschappelijk onbehagen. We zijn met die 60-jarige vrede inmiddels al weer een beetje verwend.

Kortom, ik ben het grotendeels met je eens Fred.

sally · 1 februari 2006 op 23:19

Ik vind dit een absolute topper van je Fred!

groet
Sally

Geef een antwoord