Het leven is een opéénvolging van af te werken fases. Wanneer je een fase hoort voorbij te zijn dan bekijkt de klootjesmaatschappij je als ongezond, gestoord, freak en nog meer van dat fraais. Als foetus, peuter, kleuter, puistenduwende puber en jonge adolescent ben je je echter niet bewust van die fases maar op een bepaald ogenblik in je leven doorzie je, als niet klootjesmens, de verschillende cyclusjes die leiden naar je laatste rustplaats. Je weet als het ware wat er gaat komen en dat is beangstigend, voor mij althans, precies een film met een kuttig einde die je voor de derde keer bekijkt. Heb je alle fases perfect doorlopen dan mag verondersteld worden dat je een prachtig gevuld kloteleven achter de rug hebt. De commercie is er als de kippen bij, en gelijk heeft ze, om deze voorgeprogrammeerde cyclusjes aan te wenden om hun producten beter te kunnen slijten aan het klootjesvolk. En het klootjesvolk, de grijze massa, de nietsvermoedende lullen en kutten zijn daardoor vermoedelijk gelukkig, onbeschaamd gelukkig.
Stap eens in een moment van totale zinsverbijstering op een zondagvoormiddag binnen in de eerste de beste winkelketen à la Euroshop, ik zweer het, je vindt ze er met hopen, het klootjesvolk met bijhorende krijsende klootjeskinderen. Als ik dan al eens iets nodig heb uit zo’n mega winkelmagazijn, het kan altijd gebeuren niet waar, dan wil ik daar zo snel mogelijk terug buiten zijn omdat ik er constant afgeleid word door dat kakelende klootjesvolk en bijhorend gebroed. Ongewild vang ik dan op waarover het allemaal gaat in hun conversaties en dan wil je echt wel snel afrekenen en wegwezen. “Allé kleine, zet u eens op de grond zodat papa rondom jou kan meten om te zien welk zwembadje we precies moeten kopen”. En dan zie je dat gebeuren, dan sta je daar op te kijken met enig ongeloof. De ondernemende vader haalt zijn rolmeter tevoorschijn en begint een denkbeeldige cirkel te meten rond het op de vieze vloer zittende, enigszins geconcentreerde kleutertje, dit terwijl de moeder de metingen met trots bekijkt en alvast een aantal schattingen naar haar eega roept die op zijn beurt zegt dat ze haar muil moet houden omdat hij anders zijn tel verliest en waarop het geschrokken kleutertje begint te bleiten dat het een lieve lust is. Na zoiets weet ik meestal de eerste vijf volgende minuten niet meer waarom ik nu eigenlijk naar hier gekomen was en neig ik al instinctief richting uitgang. Zou ik dan ooit het geluk mogen hebben in die fase terecht te komen waarop ik met mijn metertje in de Euroshop zal staan, gade geslagen door een arrogante, omhooggevallen lul van een paar levensfases eerder? Als ik dan uiteindelijk opnieuw weet waarom ik ter plaatse ben valt mijn oog alweer op een ander tafereeltje. Vader, moeder hun kind met haar kind en de schoonzoon in de maak op zoek naar een uitlaatstuk in de chroom voor op zijn Opel Cadet Car. En maar kijken, vergelijken en zagen over het al dan niet passen van het stukje kleinood op de bestaande autoanus van zijn Cadet. Hun getater vermengt zich tenslotte met het geleuter van tientallen andere kooplustige organismen die net op dat moment allemaal in dezelfde rayon moeten zijn. Op dat soort momenten voel ik mij oplossen in die grijze massa, dat klootjesvolk, en ik moet zeggen dat ik daar geen goed gevoel aan overhoud. Meestal hebben dergelijke winkelketens ook een cafetaria alwaar het klootjesvolk na een ontspannende winkelnamiddag een koffietje kan drinken met een stukje cake of oude taart. Ik ben er zelf nog niet binnengeweest maar ik herken de geluiden als ik mij een weg naar buiten baan. Het geluid van een grote, vol tabaksrook gevulde reftertoestand met tierende kinderen, lachende pubers, goedkope sletjes in spé, klootjesmoeders tevens ex-sletten met hun bijhorende partner van die maand en tenslotte oude zakken die met de fiets gekomen zijn en het enkel om de centen doen. Een koffie in de Euroshop is nu éénmaal goedkoper dan op het terrasje van de Markt nabij het stadhuis. Ik vraag me soms af of dat soort klootjesvolk deftige gesprekken kan aangaan met de mensen uit hun intieme kring, als ze dat al heeft natuurlijk. Klootjesvolk voelt zich nogal snel overal thuis en spreekt nogal snel over ‘mijnen maat’ of ‘mijn vriendinne’. Tja, ze hebben niet veel nodig om zoiets te zeggen, blijkbaar. Zouden dergelijke mensen ooit aan introspectie doen, zich ooit vragen stellen bij het doel van het leven, waar ze naartoe gaan, of ze ‘goed bezig zijn’. Ik kan natuurlijk verkeerd zijn maar naar mijn bescheiden mening is het klootjesvolk vrij gelukkig, wat niet weet, niet deert is hier een waarheid als een koe. Zo lang dat hun lopende band blijft draaien, zolang dat ze mogen roken in de cafetaria en op het schijthuis van het werk alwaar ze de pissende vrouwelijke medewerkmieren afluisteren, zolang dat hun loon perfect iedere maand op hun roodstaande rekening bij de Post wordt gestort, zolang dat ze zich in het weekend laveloos kunnen zuipen, zolang dat moeder de vrouw ten gepaste tijde en zeker op uur en stond een diepe voorwaartse buiging maakt met haar onderbroek en netkousen aan haar enkels, zolang dat de kinderen geen luizen hebben, zolang die Turken niet meer binnen mogen en de rest ook niet, zolang dat hun huisbaas hun huur niet indexeert, zolang dat de buurvrouw niet te luidruchtig ligt klaar te komen midden in de nacht, zolang dat een reis naar Benidorm betaalbaar blijft, zolang dat de hond zindelijk blijft, zolang dat er geen algen in hun nieuwe vijver van één vierkante meter komen en de vis geen tumor krijgt, zolang hun konijnen willen kweken zijn die mensen gelukkig, perfect gelukkig misschien, wie zal het zeggen? Zou het dan werkelijk zalig zijn om klootjesmens te worden? Is de stap niet gigantisch, het contrast niet te groot, moet je eerst nog door een paar fases? Ik ga er alvast, voorlopig toch nog, eventjes voor passen. Desalniettemin, leve het klootjesvolk!

Categorieën: Maatschappij

13 reacties

Bakema_NL · 2 augustus 2005 op 13:15

Welbeschouwd behoort ieder mens tot het klootjesvolk hoor. Hoezeer je er ook niet bij wilt horen, als je het even bij jezelf nagaat zit je er verder in dan je op het eerste gezicht zou denken. Het beste er van maken is wat ik doe en vooral jezelf niet gek laten maken.

Eddy Kielema · 2 augustus 2005 op 15:38

Een alinea-indeling was bij deze column geen overbodige luxe geweest…

klungel · 2 augustus 2005 op 16:25

Ik heb het eind op doorzettingsvermogem gehaald. Ik mag zeggen dat ik (op bepaalde puntjes na dan) een perfecte klootjesvolker ben in jouw ogen. En omhoog kijkend naar
[quote]een arrogante, omhooggevallen lul van een paar levensfases eerder?[/quote]
snap ik na dit verhaal nog steeds niet of, en hoe jij dat geluk zal vinden! 😀

PS Deze reactie is puur lollig bedoeld 😀

Troy · 2 augustus 2005 op 17:06

Ten eerste: welkom op cx 🙂

Ten tweede: je valt in dezelfde valkuil waar veel beginnende columnx-ers in vallen: je stuk is veel te lang en je hebt ook nog eens geen alinea indeling gemaakt, waardoor het tamelijk moeilijk is om je als lezer door dit stuk heen te worstelen. Overzicht is namelijk van groot belang.

Dan over de inhoud: ik houd van je sarcastische schrijfstijl, maar heb het einde niet gehaald vanwege de genoemde punten. Wanneer je de volgende keer wat compacter en meer to the point gaat schrijven, denk ik dat ik het nog wel ns leuk kan gaan vinden om je te lezen;-)

Grt Troy

bert · 2 augustus 2005 op 17:44

Ik heb het niet uitgelezen en niet eens door de lengte en het gebrek aan alinea’s. Je verhaal boeit me totaal niet.
Ik weet niet tot welke categorie mensen jij behoort maar daar verwacht ik dan in je volgende column meer van te weten te komen. Ik hoop in ieder geval niet dat jij echt zo’n omhooggevallen lummel bent die denkt dat hij beter is dan een ander.
Begin nooit aan kinderen want als je alle kinderen nu klootjeskinderen noemt, moet het wel erg raar lopen als jouw kinderen tot een andere categorie zullen behoren.
Misschien is het zelfs wijzer om maar vrijgezel te blijven (of te worden)…. 😮 😮
Welkom bij cx. 😀 😀 😀

WritersBlocq · 2 augustus 2005 op 20:58

Welkom in deze vergaarbak van allerlei schrijvers en lezers! Ik heb je verhaal wel uitgelezen, maar zou graag een korte samenvatting willen hebben van wat je allemaal vertelt.
@ Bakema [quote]Welbeschouwd behoort ieder mens tot het klootjesvolk hoor.[/quote]
ff checkuh….
[quote]Hoezeer je er ook niet bij wilt horen, als je het even bij jezelf nagaat [/quote]
nee, ik heb ze echt niet, ben ik dan gewoon een gleufdier? 😀 😀

Mosje · 2 augustus 2005 op 23:06

Voor een debuut hier helemaal geen onaardig stukje.
Kijk wel uit met je sarcasme en je ironie. Het komt niet overal goed uit de verf. And kill your darlings: het woord klootjes komt te vaak voor.

lara · 2 augustus 2005 op 23:09

je kan gewoon thuis blijven, trouwens jij hoort ook bij dat klootjesvolk, Vind het een waardelose column

KawaSutra · 3 augustus 2005 op 00:12

[quote]“Allé kleine, zet u eens op de grond…..” [/quote]
Volgens mij ben je een ‘Ollander, woon je bij België in de buurt dan?

Wees maar blij dat je nog niet tot het ‘Klootjesvolk’ behoort, dat zul je nog lang genoeg doen. Tot die tijd mag je best even schoppen. Als je je maar een beetje aanpast zodra je de vruchten gaat plukken van de mogelijkheden die het klootjesvolk voor je geschapen heeft.

Goed geschreven maar te lang.

Bakema_NL · 3 augustus 2005 op 01:13

@ WritersBlocq…

Eigenlijk een zeer generaliserende uitdrukking inderdaad, klootjesvolk……alsof wij mannen het weer gedaan hebben. Nu de emancipatie toch alweer zeer geruime tijd aan de gang is moet er inderdaad een andere uitdrukking of speciaal eentje voor vrouwen komen.
Gleufdier dekt in dit geval niet geheel de lading…….burgerdozen…….hmmmm, ik dacht even aan ene Schilder…hemaspleten, dat zou hem…eeeh, pardon, haar, kunnen zijn. 😛

Louise · 3 augustus 2005 op 08:29

Als je de insteek iets veranderd had en ipv ‘al het volk van de wereld’ het irritante winkelende publiek had ingezet, was dit een lekker hilarisch stukje geweest.
Nu wordt de aandacht van de lezer meteen afgeleid naar het groter geheel en mist hij/zij de details.
Maar je schrijft lekker 😉

Dees · 3 augustus 2005 op 10:01

Haha, je moet er even wat moeite voor doen, voor dit stukje, maar het is behoorlijk scherp en grappig. Mooi debuut.

Grtz,

Dees

Shitonya · 4 augustus 2005 op 10:52

Wat Eddy zei..

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder