Ondanks de nodige kortingsbonnen moest ik toch nog tweeënvijftig euro betalen om met z’n vieren het dolfinarium binnen te komen. Hoeveel was dat ook alweer in oud Hollandse guldens? Wat maakt het eigenlijk uit?, dacht ik direct er achteraan. De tijd gaat met rasse schreden vooruit waardoor ik de verjaardag van de kleine ontdekkingsreiziger helemaal vergeten was. Als goedmaker had ik daarom beloofd het hele gezin een dagje mee uit te nemen. Omdat belofte schuld maakt, werd die deze dag ingelost. De shows van dolfijnen, walrussen en zeeleeuwen waren bijzaak. Er was ook zoveel te zien op deze locatie voor een kleine peuter in de grote, onbekende wereld. Uren wist hij met verwondering nieuwe dingen te ontdekken in de speeltuin met houten schepen. Vanzelfsprekende zaken voor trotse ouders en een zelfbewuste vriend maar een openbaring voor hem.

Het hoogtepunt van de dag was toch wel de grote regenplas waar Ruben, met zijn nieuwe laarsjes, heerlijk in kon rennen. Dat was pas echt leuk! Verschrikt keken voorbijgangers op toen hij, natuurlijk in het diepste deel van de plas, struikelde zodat hij languit in het water lag. Schrik die net zo snel verdween als hij verschenen was op het moment dat Ruben zijn gezicht weer ophief en de harten van de toeschouwers veroverde met een intense glimlach op zijn gezicht. Alsof er niets gebeurd was krabbelde hij weer op om daarna gewoon weer door te gaan met de belangrijke zaken waarmee hij bezig was. Die weet zijn hoofd wel boven water te houden. Hoe weinig heeft een mens eigenlijk werkelijk nodig om gelukkig te zijn?

Een gevaarlijke ‘what if’-gedachte doemde op, als een spookschip in de nevelen van mijn grijze massa, bij het aanschouwen van deze onbevangenheid en de vraag die daarop volgde. Welke baken zou ik nu zijn gepasseerd als ik de kans had gehad mijn eigen ontdekkingsreis, die toch een duidelijke koers kende, voort te zetten? Had ik mijn eigen emoties opnieuw mogen leren kennen door een product van liefde? Had ik mijn genen de wijsheid mee mogen geven om ze uiteindelijk hun eigen koers te kunnen laten bepalen? En hoeveel wijsheid zou ik daar wel niet voor terug hebben gekregen?

Vragen, zoveel betekenend maar tegelijkertijd zo irrelevant. Op mijn eigen ontdekkingsreis, is het schip tijdelijk gestrand. Onverwekt is een droom een dood gestorven. Er waren kapers op de kust en mijn reisgezel is gevlucht zonder, naar mijn gevoel, een poging te ondernemen ons schip vlot te trekken. Opnieuw heb ik mijn koers bepaald maar kan deze nog niet inzetten. Het vlot trekken lukt mij namelijk niet alleen. Niet iets om mij veel zorgen over te maken overigens. Want ik weet dat er eens iemand zal komen die het tij kan keren zodat ik als vanzelf vrij zal komen om het onbekende weer te mogen uitdagen. In de tussentijd mag ik meeliften op de koers van anderen en wil ik enkel denken: “Vaarwel lief en vaar wel Ruben…vaar wel!”

Categorieën: Liefde

16 reacties

WritersBlocq · 30 oktober 2005 op 13:11

52,- en de gratis plas was de mooiste attractie van de dag, héérlijk eigenlijk hè.

In de 1e 3 alinea’s heb je vlot geschreven. De switch naar ‘what if…’ kwam bij mij wel hard, confronterend over, maar toch hoopvol en niet hopeloos.
Goede titel trouwens. Groetje, Pauline.

Raindog · 30 oktober 2005 op 13:35

Arthur toch,

Een zweem van romantiek hangt zoals gebruikelijk om, over en onder je pennevrucht. Het is prachtig. Een stukje als dit te kunnen waarderen vereist misschien wel om je te kennen. En daarbij bedoel ik het kennen van eerdere schrijfsels van jouw hand nog boven het kennen van jou persoonlijk. Het eerste wat daarom bij me opkwam was dat dit eigenlijk de zoveelste aflevering in een prachtige serie is. Ik hoop dat anderen, voor wie dit stukje bij wijze van spreken misschien wel het eerste is wat ze van jou lezen, even geduld voor je op kunnen brengen.

Het tweede wat bij me opkwam is een sneer van harde kritiek die vooral met mijn eigen karakter te maken heeft (en als zodanig niet perse iets met jou of jouw schrijven; wellicht onverenigbaar zoals ik het zeg en toch wil ik me ervoor hoeden te gemakzuchtig te oordelen) en welke ik als volgt wil samenvatten: wees toch geen passagier op je eigen schip maar word er de schipper van. Want het tij komt en gaat en je kunt er zonder al teveel risico’s te nemen rustig van uitgaan dat dat zo zal blijven. Een passagier laat zich door het tij meevoeren, een schipper maakt er gebruik van.

Ik blijf geboeid door deze serie zonder naam.

Geertje · 30 oktober 2005 op 15:09

[quote]Het vlot trekken lukt mij namelijk niet alleen.[/quote]

Prachtige column weer! Haak met bovenstaande quote even in op de reactie van Raindog. Ben ik het mee eens. Schipper worden op de eigen vaart en niet wachten tot je wordt vlot getrokken. 😉

Mup · 30 oktober 2005 op 15:23

[quote]Hoe weinig heeft een mens eigenlijk werkelijk nodig om gelukkig te zijn?[/quote]

Echt weinig, King, blijf dat zien, dan kom je er wel!

Mooie tekst, van genoten,

Groet Mup.

Ma3anne · 30 oktober 2005 op 19:00

Ow, wat gaat deze weer diep. Kon ik maar een ‘Ruben’ voor je toveren… ik zou het meteen doen.
Erg mooi geschreven.

Trukie · 30 oktober 2005 op 22:41

[quote]Hoe weinig heeft een mens eigenlijk werkelijk nodig om gelukkig te zijn?[/quote]

Die kleine Ruben toch;

heeft de King maar mooi inspiratie gegeven voor een schitterende column.
Een column met een waardevolle boodschap.

Kees Schilder · 31 oktober 2005 op 08:30

Schitterend,King

Dees · 31 oktober 2005 op 08:42

Kippenvel..

Li · 31 oktober 2005 op 09:45

De teksten zijn bijzonder knap aan elkaar geregen. Elke alinea vertelt een apart verhaal en vormen uiteindelijk één geheel. De titel maakt het meer dan compleet. Mooi heel erg mooi.

Li

klungel · 31 oktober 2005 op 13:00

Eeeeh, ja niets meer aan toe te voegen dan:

King, bij het volgende hoogtij hoef je maar te bellen en ik kom je helpen je schip vlot te trekken hoor 😀

Troy · 31 oktober 2005 op 13:39

Iemand zei dit laatst ook bij mijn column, maar als er iemand hier is op cx die hartverwarmend schrijft vind ik dat jij dat bent.

KingArthur · 31 oktober 2005 op 16:42

En het blijft leuk de reacties te mogen ontvangen. Mijn dank weer.

@ WB:
[quote]52,- en de gratis plas was de mooiste attractie van de dag, héérlijk eigenlijk hè [/quote]
Inderdaad, heerlijk.

@ Raindog: Ik ben het geheel met je eens voor wat betreft de 2e alinea van je reactie. Het is ook niet zozeer dat ik een passagier ben op mijn eigen schip maar wat als het varen je niet meer lukt?
Oja, als we de serie zonder naam dan toch een titel willen geven, suggereer ik de werktitel: “I KingArthur, een kruistocht naar balans in een landschap vol emoties”

@ Mup: Misschien is een tevreden geest wel het enig noodzakelijke.

@ Klungel: Kan je me even je nummer geven? Dan heb ik dat al bij de hand wanneer het moment daar is :-).

pepe · 31 oktober 2005 op 19:49

De kunst van het geluk zien in dat wat we vaak over het hoofd zien.

Doet me denken aan de racebanen die wij bouwden met de jongens, gewoon van stenen, stukjes karton of takken.
Dansen in de plassen doen we ook geregeld, gewoon omdat het lekker is. Wat anderen daar van vinden kan mij niets schelen ik speel lekker mee. 😛

Raindog · 31 oktober 2005 op 21:55

[quote]Oja, als we de serie zonder naam dan toch een titel willen geven, suggereer ik de werktitel: “I KingArthur, een kruistocht naar balans in een landschap vol emoties”[/quote]

Och beste Arthur, denk je zelf dat het de lading zou dekken? Weet je, misschien herken ik er wel iets in. Maar het is toch nooit af, komt dat ook niet en blijft daarom vooral een kwestie van corrigeren in, nu eens de ene en een andere keer weer de andere schaal. En wat als de hang naar balans nu eens de onbalans is? Ik weet het, het is misschien wel weer zo’n gevaarlijke [i]what if[/i]-gedachte.

[i]Just some thoughts…..[/i]

😉

KawaSutra · 31 oktober 2005 op 22:37

Mooi weer King, die onderhuidse emoties bij een dagelijks tafereel. Het is een cliché maar bij mij aan de muur hangt een tegeltje met de tekst: “Wie sturen kan, zeilt bij elke wind.” De kunst van het sturen, daar draait het om. Dat is verdomd niet eenvoudig maar al doende leert men, en ‘de beste stuurlui staan aan wal’.
In navolging van Raindog begin ik inderdaad ook de lijn te ontdekken. Die levenslijn dwingt respect af. Ik wens je een behouden vaart.

Wright · 1 november 2005 op 20:31

[quote]Opnieuw heb ik mijn koers bepaald maar kan deze nog niet inzetten. Het vlot trekken lukt mij namelijk niet alleen. Niet iets om mij veel zorgen over te maken overigens. Want ik weet dat er eens iemand zal komen die het tij kan keren zodat ik als vanzelf vrij zal komen om het onbekende weer te mogen uitdagen. [/quote]
Zolang het schip te zwaar beladen is, zal het niet loskomen van zandbanken en mocht het loskomen, dan zal het op den duur weer stranden.Verstandiger lijkt me het schip lichter te maken, door het van overtollige ballast te verlossen, zodat het frank en vrij door de golven kan snijden. Erg mooi geschreven, King! 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder