Zenuwachtig kamt hij zijn haar nog een keer. “Zit het wel goed? Moet ik er nog wat gel in doen?” Ik heb hem nog nooit zo nerveus gezien. Hij heeft zich al tien keer omgekleed en ik moet maar zeggen wat het leukste staat. En ‘het staat allemaal leuk’ volstaat niet. Hij transformeert van stoere vent naar zenuwachtige metroseksueel. En waarom? Hij gaat mijn vriendinnen ontmoeten. Mijn vriendinnen zijn schatten en ze hebben het beste met mij voor. Een goede indruk op hen maken is cruciaal voor het vervolg van onze relatie. Mochten ze hem afwijzen, kan hij het wel vergeten. Ik weet namelijk dat mijn vriendinnen altijd gelijk hebben of in ieder geval altijd gelijk krijgen. Zij zijn namelijk precies als ik op dit moment, alleen dan exclusief de roze bril.

Eindelijk heeft hij zijn outfit uitgekozen. Ik stel hem niet gerust, want ergens vind ik het wel leuk, dat zenuwachtige. Dat onzekere maakt hem onwijs sexy. Ik had nooit verwacht dat het hem zoveel zou kunnen schelen wat mijn vriendinnen van hem denken. Eigenlijk wil ik nog niet dat mijn vriendinnen hem officieel ontmoeten. Ik wil hem nog even voor mezelf houden. Ik wil hem nog niet blootstellen aan kruisverhoren en preken als ‘waag het niet om haar te kwetsen, want dan ….’

Hij knipoogt naar me en pakt mijn hand vast. “Heb je er zin in?” Ik glimlach.
“Ze vinden je heus wel leuk, maak je maar geen zorgen.”
“En als ze me niet leuk vinden, wat doe jij dan?”
Zo schattig.
“Ze vinden je heus wel leuk.”
“Ja, maar…”
“Sssst….” ik leg mijn vinger op zijn lippen.
“Ze zijn er pas over een uur. Maak je nou maar niet zo druk.”

Hij kijkt op zijn horloge en glimlacht. “Nog een uur…” zegt hij zweverig.
Hij trekt wat aan mijn shirtje. “Dus ehh… dan kan je shirtje nog best even uit?” vraagt hij met een big smile.
“Het zou kunnen…”
We lachen naar elkaar.
Voor we het weten liggen we tegen elkaar aan. We hebben de grootste lol. Hij kietelt me zachtjes. Shirtjes gaan uit. We rollen over het bed heen.

We zoenen en het lijkt eindeloos te duren. Hij friemelt wat aan mijn bh. Ik giechel. Dan zwaait de deur open. “Heeee Chan, we dachten we komen wat eer…” de stem van mijn beste vriendin blijft steken. “…der”. Snel gooit ze de deur weer dicht en ik hoor hoe ze, samen met mijn andere vriendinnen slap van de lach de trap weer afloopt. Zo meteen moet hij zich voor gaan stellen. “Ach,” stel ik hem gerust, “ze weten nu in ieder geval dat ik niet heb gelogen over je goddelijke lichaam.”

Categorieën: Liefde

15 reacties

Mosje · 27 mei 2006 op 12:13

Ik geloof dat dit vriendje het net wél is, klopt dat?
😛

Anne · 27 mei 2006 op 12:14

Nou Chantal, ik moest erg lachen om dit stukje, heel herkenbaar zogezegd, op de schrijfwijze en het onderwerp dus ook geen enkel commentaar dan wel kritiek.

Maar die inhoud….vriendinnenlegers, daar heb toch zo mijn twijfels bij. Daar ligt meer macht dan kloppend en terecht is. Hoe scherp ook de damesblikken, hoe goedbedoeld de filerende kritieken; ergens daaronder ligt een flink stuk eigenbelang. En wat doe je als het aankomt op onoverbrugbare meningsverschillen? Dat wil zeggen tussen jou en je leger?

Pas op dat het geen gevangenis wordt. Ik spreek uit ervaring.

Anne

Ma3anne · 27 mei 2006 op 13:26

Op de naamvalsfoute titel na een grappige column.

Chantal · 27 mei 2006 op 14:44

@ Mosje: :laugh:

[quote]Maar die inhoud….vriendinnenlegers, daar heb toch zo mijn twijfels bij. Daar ligt meer macht dan kloppend en terecht is. [/quote]

@ Anne: Dank je voor je reactie. Je hebt zeker wel gelijk dat vriendinnenlegers niet altijd even goed zijn. Op mijn vriendinnenleger is dat niet van toepassing, hoor. Zij zullen nooit hun mening aan mij opdringen, maar ze zullen hem wel geven. Wat ik daar vervolgens mee doe, moet ik natuurlijk zelf weten.

Typerend voor mijn lieve vriendinnen is wel dat ze nooit “ik zei het je toch” zullen zeggen als ik niet naar ze heb geluisterd en ze toch gelijk hadden. Ze zullen me altijd steunen.

Maar dat ik niet altijd naar ze luister, wil niet zeggen dat ik hun mening niet waardeer en niet belangrijk vind natuurlijk 🙂

@ Ma3: Ik heb het nooit zo gehad op naamvallen :-p

DriekOplopers · 27 mei 2006 op 17:14

Ach gut, die arme jongen… Hij had zich de eerste kennismaking met de vriendinnen héél anders voorgesteld…

Wel lief en beeldend opgeschreven.

Trouwens, wanneer wordt Chantal voorgesteld aan zijn vrienden? Zelfde scenario? 😀

Driek

sally · 27 mei 2006 op 18:29

[quote]Mochten ze hem afwijzen, kan hij het wel vergeten. Ik weet namelijk dat mijn vriendinnen altijd gelijk hebben of in ieder geval altijd gelijk krijgen[/quote]

Staat lijnrecht tegenover je reaktie op Anne.

😉
Maar met plezier gelezen Chantal.
Groet Sally

Prlwytskovsky · 27 mei 2006 op 19:07

Was toch niet vrijdag de 13e?

En Sally, wat een beauty ben jij zeg. 😉

Kees Schilder · 28 mei 2006 op 08:26

Ontzettend leuk geschreven

Mup · 28 mei 2006 op 15:54

Arme kerel:-), en nu de ouders nog?

Groet Mup.

Mosje · 28 mei 2006 op 19:21

[quote]En Sally, wat een beauty ben jij zeg.[/quote]Zeg Prezwalsky, hou je een beetje in. Sally is niet de vrouw van een slager, maar van een opticien.
😛

Prlwytskovsky · 28 mei 2006 op 20:38

Mooi, komt goed uit: ik heb een verse bril nodig, teveel door deze heen gekeken.
😛 😛

Dees · 28 mei 2006 op 20:40

Haha, arme jongen 😛

sally · 28 mei 2006 op 21:59

Prlwytskovsky, kom maar langs!

Voor een nieuwe bril. 😎

groet Sally

Prlwytskovsky · 28 mei 2006 op 22:05

Sally: Maastricht of Delfzijl?

wendy77 · 29 mei 2006 op 08:33

Chantal, heerlijk verhaal weer.
Herkenbaar ook, mijn ontmoeting met de ouders van mijn toenmalig vriendje verliep op deze manier. Ik heb ze in geen maanden meer aan durven kijken.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder