Als ik bericht krijg dat bij een neef van net in de veertig een ernstige vorm van kanker is vastgesteld, slaat de schrik mij om het hart. Naast medelijden komt tegelijkertijd een ander heel onbehaaglijk gevoel boven, dat erin hakt.
De willekeurigheid waarmee die ziekte om zich heen slaat.
Voor het zelfde geld ben jij de volgende. Of heb je het al, maar weet je dat alleen nog niet.
De wereld maakt een draai. Zaken waar ik mij druk over maak lijken belachelijk. Een koortsachtig verlangen naar ruzies bijleggen, bloemen plukken, wandelen in de bergen en lopen langs de zee, overspoelt me. Ik wil meer van mijn geliefden houden en dat hardop zeggen voor het te laat is en ik er spijt van krijg het niet gedaan te hebben. Terwijl ik zo denk, speelt in de bewustzijnslaag daar vlak onder al een herkenningsmelodie die nauwelijks hoorbaar herhaalt dat dit gevoel hoogstens een paar dagen gaat duren. Ik denk ze nog harder om dat geluid te overstemmen. Ik weet zeker dat er vandaag een verandering heeft plaatsgevonden in mijn bewustzijn, een ommekeer. Alles zal nooit meer hetzelfde zijn

Tot de dagelijkse wekelijkheid laat zien dat ik boos word omdat de boter op is, de kat heeft gepiest op het kleed en ik gestoord word bij het schrijven door een telefoontje waar ik geen zin in heb. In mijn hoofd blijft wel het feit ronddraaien dat het zo oneerlijk is dat een jonge man als mijn neef, met drie jonge kinderen, dit lot treft. Dat hij van een generatie is die nog niet behoort te sterven. De zon die op deze regenachtige dag even doorbreekt krijgt betekenis. Net als de fado die mijn werkkamer vult. Ik druk de letters op mijn toetsenbord stuk voor stuk langzaam in, alsof ik de woorden daardoor meer kracht mee kan geven.

Een paar maanden geleden zag ik deze neef nog, met zijn aparte dicht bij elkaar staande ogen en donkere krullenbos. Samen met zijn oudere broer, hun partners en kinderen zongen zij op de 70e verjaardag van hun vader. Vrolijk, jong en zorgeloos. Hij speelde gitaar.
Een idyllisch tafereeltje, terwijl toch deze donkere wolk al gevaarlijk dicht boven hem hing. Argeloos leef je meestal, een wonder als je je realiseert hoe onvoorspelbaar het noodlot toe kan slaan. Is het een speciaal gen dat maakt dat een mens dat meestal kan: doen of hij de eeuwigheid heeft, de broosheid van het leven negerend?

Het idee komt bij mij op dat depressief zijn misschien wel een toestand is die dichter de realiteit benadert dan zorgeloosheid. Toch wordt het eerste als een ziektebeeld gezien en ook zo behandeld. Het gooit de maatschappij in de war, die gericht is op zo gelukkig mogelijk zijn.
In dat licht gezien ziet mijn optimistische aard er ook anders uit. Het mechanisme dat altijd schuift met de werkelijkheid tot hij lichter lijkt. Maar per slot van rekening maak je tot op zekere hoogte je eigen werkelijkheid, zoals je ook je eigen waarheden creëert.
Om te overleven. Puur om te overleven. Een reflex. Ik blijf een tijdje roerloos zitten.

En toets de volgende woorden met één vinger in: leven is broos.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

15 reacties

arta · 2 april 2009 op 07:41

[quote]Maar per slot van rekening maak je tot op zekere hoogte je eigen werkelijkheid, zoals je ook je eigen waarheden creëert. Om te overleven. Puur om te overleven. Een reflex.[/quote]
Ik denk dat het verschil tussen pessimisme en depressie nét een psycho-hokje verschilt, zo zal er ongetwijfeld zo’n hokje zijn voor overmatige zorgeloosheid…
Je zet hier een aantal punten neer, die zo waar zijn, best confronterend. Een stuk dat blijft hangen. Straks nog eens lezen…
Mooi geschreven!

Fem · 2 april 2009 op 08:06

Juist het besef van de broosheid van het leven geeft vaak iets heel waardevols: de kunst van genieten!

Sterkte met deze nare berichten… :kus:

SIMBA · 2 april 2009 op 08:23

Het leven is zeker broos en dat wordt weer eens goed duidelijk bij zo’n naar bericht. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en achter elke mat is wat, oneerlijk is het in bijna alle gevallen. Tenminste het voelt oneerlijk….

Garuda · 2 april 2009 op 13:00

[d]In de wetenschap hebben ze geconcludeerd dat het in de toekomst misschien mogelijk is om van kanker een chronische ziekte te maken. Uiteraard hoort daarbij een medicijn gebruik waar je u tegen zegt. Ik persoonlijk vind dat wel fijn, dat je weet dat je dan kan blijven.[/d]

Heel ongepast…nu ik het zo eens na lees. Vergeef me voor mijn vluchtig misplaatste gedachte.

Bitchy · 2 april 2009 op 14:17

[quote]Terwijl ik zo denk, speelt in de bewustzijnslaag daar vlak onder al een herkenningsmelodie die nauwelijks hoorbaar herhaalt dat dit gevoel hoogstens een paar dagen gaat duren.[/quote]

Het staat vol van de mooie zinnen, bijna poetisch. Mooi en realitisch geschreven Pally!

doemaar88 · 2 april 2009 op 18:45

Mooi stuk Pally. Een duidelijke schets van het soms zo (oneerlijke)leven

[quote]Ik druk de letters op mijn toetsenbord stuk voor stuk langzaam in, alsof ik de woorden daardoor meer kracht mee kan geven.[/quote]
Deze vind ik erg sterk

schoevers · 2 april 2009 op 19:23

Weer een heel mooie column, Pally!
Aangrijpend.

pally · 2 april 2009 op 22:17

o, jeetje,
na Gary is alles
opeens kamerbreed geworden!
Ik heb de redactie al gevraagd
er iets aan te doen,
maar die zijn waarschijnlijk
bezig het succes van hun grap in de champagne te dopen. 🙁
pally

LouisP · 2 april 2009 op 23:44

Pally,
bij ‘algemeen’ droevige stukken kunnen hele mooie zinnen alles wat meer verfraaien. In dit meer persoonlijk triest verhaal zijn ze weliswaar aanwezig maar het geheel is in al zijn eenvoud zo duidelijk en treffend geschreven dat het precies raakt.
Relativeren?

Louis

KawaSutra · 3 april 2009 op 00:59

[quote]Het idee komt bij mij op dat depressief zijn misschien wel een toestand is die dichter de realiteit benadert dan zorgeloosheid.[/quote]
Eerlijk gezegd ben ik daarvan overtuigd.
Goed stuk Pally, je weet de essentie van het leven aardig te benaderen. We zijn allemaal zo opportunistisch, ten onrechte.

Mien · 3 april 2009 op 07:27

Wauw Pally … heftig mooi … alleen al door het lezen van jouw ingetogen verpakking van de onderhuidse wreedheid van het leven mag deze column voor mij op de nominatie voor CvdM.

Deze zinsnede raakt de kern van je column.

[quote]Alles zal nooit meer hetzelfde zijn[/quote]

lisa-marie · 3 april 2009 op 09:42

Twee keer gelezen omdat er zoveel rake dingen in staan waar ik even over na wilde denken.
En ja de mens heeft dat speciale gen om de broosheid te negeren, overlevingkracht of hoe de mensen het ook willen noemen.
Het leven is broos maar van binnen brandt die eeuwig durende vlam!
Knap gechreven! en veel sterkte voor je neef.

pally · 4 april 2009 op 10:23

Erg bedankt voor alle reacties
Pally

klapdoos · 4 april 2009 op 12:44

Elke minuut van het leven is een seconde van even stil te zijn en te bedenken dat gezondheid niet zomaar een woord is. Mooi gescheven, voor mij persoonlijk zo herkenbaar helaas. Maar dat is het leven ook. Het is zó nabij dat je de realiteit even op een laag pitje zet en bedenkt dat het altijd maar een veraf bericht leek als je zoiets hoorde…Sterkte .
Groet van leny

Anne · 5 april 2009 op 11:41

Schuiven met de werkelijkheid, totdat die lichter lijkt.
Het allermoeilijkste is die balans te vinden tussen realiteitszin en de noodzaak om je met ilusies te wapenen tegen wat die te grote duidelijkheid je vertelt.
In Nederland heeft men veel realiteitszin verloren. Veel mensen weten niet meer wat reëel is. Ilusies zijn werkelijkheden geworden inderdaad. Het evenwicht is zoek.
Mooi verteld, mooi gemijmerd.

Geef een antwoord