Liesbreuk

Lies, mijn vrouw, gedraagt zich de laatste tijd vreemd. Vanuit mijn ooghoeken kan ik zien dat ze me in de gaten houdt, maar ik doe alsof ik niets merk. James, haar zoon uit een eerdere relatie, rent door de kamer, en Karel, mijn enige zoon, holt achter hem aan. Ze schreeuwen naar elkaar. Boefje en politie is het spel. Marietje, ons gezamenlijke dochter, is bij de buren. Het buurmeisje wilde even oppassen.

‘Ik ben je zat,’ zegt Lies ineens. De woorden worden uitgesproken als koude, kille ijsblokken. Ik zwijg en kijk naar haar harde magere kop met de sterk geprononceerde jukbeenderen. Haar korte haar is bijna geel geblondeerd, de lippen zijn dun en samengeknepen. Ze rommelt met bevende handen in een tasje en neemt een pakje Camel uit een zij vakje. Zo te zien is het serieus.

‘Rook je weer?’ vraag ik verbaasd. Ze werpt me een verachtelijke blik toe.
‘Hoezo? Weer?’ Haar woorden stoot ze spugend uit, alsof ze deze wil gebruiken als een stok om mij mee te slaan.
‘Ik ben niet verliefd op jou. Eigenlijk nooit geweest. Maar het maakt niks meer uit.’ Ik kijk haar sprakeloos aan.
‘Ik heb het zo bedacht,’ zegt ze, een trek nemend van haar sigaret, ‘ het huis moet weg.’ Ze blaast de rook expres in mijn gezicht.
‘Wat bedoel je? Het huis moet weg?’
‘We gaan scheiden, sukkel. En ik krijg de helft, van dit.’ Ze maakt een weids gebaar. Dan kijkt ze me emotieloos aan.
‘Ga je nou zitten janken? Omdat het huis van je mams is geweest?’

Ik blijf even stil. Dat Lies niet gelukkig is, heb ik ergens wel gevoeld, maar onbewust weggedrukt. Ergens, achter in mijn hoofd, waar ik het beeld van haar ongenoegen kon wegzetten, zonder het aan te raken of onder ogen te hoeven zien. Nu kan het niet meer. De woede heb ik nooit gezien, noch opgeslagen, of opgemerkt. Waar was die woede toen we trouwden, een jaar geleden? Waar was die kilte. Zat die ergens verstopt, wachtend tot de tijd rijp was om zich later te tonen, als een volwassen volgroeide emotie? Of wilde ik het niet onder ogen zien, vanwege Marietje?

‘Was je wel verliefd toen we trouwden?’ vraag ik bevend. Het is een domme vraag om te stellen, maar ik kan het niet laten. Ze lacht kort.
‘Wat denk jij zelf.’
‘En Marietje dan? En James?’
‘Die gaan met mij mee terug. Naar Tuitjenhorn. Ik ga terug naar mijn ex en ik wil zo snel mogelijk weg.’

Ze besluit om met mij mee te gaan. Een eindje rijden. Om onze zaken af te handelen. Als het avond het is, stapt ze naast me in de auto. Ze oogt alsof ze naar een partijtje gaat, in plaats van naar een bespreking over onze echtscheiding. In haar kekke ensemble, op hoge hakken en met glinsterende oorbellen ziet ze er aantrekkelijk uit. Haar ogen zijn zwaar opgemaakt. Is die harde blik me nooit eerder opgevallen? Het lijkt wel een hoer, flitst er door me heen. Ik zeg er echter niets van. Ze weet nog niet waar we echt naar toe rijden. Het pistool dat ik soms gebruik om op ratten te jagen, draag ik achter de band van mijn broek. Ik ben een keer eerder gescheiden, maar deze keer gaat het anders.