De natuur is van slag zei je een aantal weken geleden. Nou, je hebt helemaal gelijk. Er waren dagen in januari dat we zelfs in de tuin konden zitten. Alles rook naar lente. Op de boomtakken zaten al bobbeltjes die knopjes moesten worden. De vogeltjes zongen verleidelijk en de narcissen, tulpen en hyacinten staken parmantig hun groene blaadje en knopjes boven de grond. En opeens werd het toch nog winter. De sneeuw kwam met bakken tegelijk de hemel uit en bedekte de aarde met een fonkelend wit tapijt. En dat in februari! De natuur leek van slag pap. Komt dat misschien omdat je niet meer bij ons op aarde bent? Dat een bijzonder mens is gestorven?Bijzonder was je, dat bleek wel uit de zee van bloemen, de lieve woorden en de massa’s kaarten die we ontvingen. Misschien heb je vanaf je wolkje zitten genieten van al die aandacht.

Het wordt saai op straat,’schreef de bakker van de Aarkade in een condoleancekaart. En zo is het maar net. Nooit meer zul je grapjes uitwisselen met Willem de Groentenboer en dollen met de meiden van de slager. Nooit meer stampei maken bij de apotheek omdat de verpakking en de naam van het medicijndoosje voor de zoveelste keer was veranderd. Nooit meer genieten van de gesprekken op straat en met de dames van de bank die, in tegenstelling tot de pinautomaat, wel iets terug zeiden. En voor mam, zus en mij zal er nooit meer een bosje bloemen van jou klaarliggen. Het zal vreemd zijn als het Nieuwsblad deze donderdag in de bus valt en mama voor het eerst mijn column niet aan jou kan voorlezen. En dat jullie niet saampjes lachen om de gekkigheid die ik schreef of met z’n tweetjes instemmend grijnzen wanneer ik de capriolen van de gemeente op de hak neem.

Je was één van mijn allergrootste fans pap. Maar dat is niet zo vreemd want ik ben tenslotte je dochter. Zelfs als ik het Wilhelmus achterstevoren zou opschrijven, zou je zeggen; Meid dat heb je dat fantastisch gedaan. Ik hoop dat je me een beetje helpt bij het schrijven. Mijn hoofd is nog zo leeg en mijn vingers lijken in de knoop te zitten.

Zondag keek ik uit het raam en zag dat het dikke sneeuwtapijt de tuin onzichtbaar had gemaakt. De takken van de bomen hingen omlaag alsof ze een buiging maakten. Maar in de luwte van de conifeer stak een eigenwijze tulp haar kopje boven de sneeuw uit. Eentje die jij een paar maanden geleden als een onooglijk bolletje in de grond stopte. Die tulp zal binnenkort uitgroeien tot een schitterende bloem. Als herinnering aan jou pap. Alsof je wilt zeggen; de natuur is van slag maar het leven gaat door.

Categorieën: Liefde

Avatar

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

19 reacties

Avatar

melady · 8 maart 2005 op 12:09

Wat een prachtige column…ik pink een traantje weg en maak een buiging voor je prachtige ingetogen stijl!!!

Melady 🙂

Avatar

Kees Schilder · 8 maart 2005 op 12:32

Tja, wat moet je dan nog zeggen. Zo mooi, dekt de lading niet.Subliem komt er dichter bij

Avatar

Charlotte · 8 maart 2005 op 12:53

Ontroerend, mooi…
Ik kan het niet bedenken. Woorden schieten hier tekort. Deze column raakt mijn ziel.

…stilte…

Avatar

Ma3anne · 8 maart 2005 op 13:43

Wow Li……… dit gaat diep.

Avatar

pepe · 8 maart 2005 op 16:30

Wil je niet meer zo schrijven, ‘t toetsenbord hier is er nat van.

Supermooie ontroerende column, die pap van jou lacht nu vanaf zijn wolkje. Nog steeds trots en voor altijd je allergrootste fan.

Avatar

Mosje · 8 maart 2005 op 16:42

[quote]Mijn hoofd is nog zo leeg en mijn vingers lijken in de knoop te zitten.[/quote]Valt reuze mee. Erg mooi geschreven.

Avatar

Dees · 8 maart 2005 op 18:30

Jeetje Li, wat een schoonheid in dit relaas. Als de tulp die eigenwijs haar kopje boven de sneeuw uit kwam steken, zo mooi.

Sterkte.

Avatar

prikkels · 8 maart 2005 op 19:57

Een voor mij een heel herkenbare column. Met pijn en ontroering heb ik je prachtige epistel gelezen.

Toeval maar een aantal dagen geleden heb ik ook een column over mijn pap ingezonden.

Dikke knuffel

Avatar

Mup · 8 maart 2005 op 19:59

[quote]Meid dat heb je dat fantastisch gedaan.[/quote]

Dat heb je ook! Sterkte,

Mup.

Avatar

KingArthur · 8 maart 2005 op 21:14

…………

Avatar

WritersBlocq · 8 maart 2005 op 21:59

Oh Li, ik ben blij dat ik hem thuis lees en niet op werk, ik zit te huilen. Wat mooi, dat jij de liefde van je vader zo innig en intens hebt beleefd. Net zo groot zal daardoor dit verlies zijn. Bovennatuurlijk hoe je het hebt verwoord, net als die tulp die zich laat zien op dat moment. Prachtig, verdrietig, ah, Li, veel sterkte met dit grote verlies. Maar je hebt hem gehad, en dat kan niet iedereen zeggen. Liefs, Pauline.

Avatar

Raindog · 8 maart 2005 op 23:09

Hier is niet veel anders over te zeggen dan: wow Li… Opmerkelijk dat je zo kunt beschouwen bij zo’n verlies. Maar wat is het toch ontzettend mooi voor je dat het zo is. (A life well spent?)

Avatar

Fred · 8 maart 2005 op 23:10

Lieve Lia, alle sterkte voor jou en je familie.

“Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij die bent vergeten.”

Bram Vermeulen, Testament

Avatar

Raindog · 8 maart 2005 op 23:15

He jakkes Fred.
Vannacht gehoord op de radio in ‘De randen van de nacht’.
Raar toeval.
Prachtig gedicht.

Avatar

Louise · 9 maart 2005 op 08:41

Zo lief, zo sober en zo ongelooflijk raak geschreven…

Heel veel sterkte, Li.

Avatar

sally · 9 maart 2005 op 10:31

Ook bij mij natuurlijk rillingen.

Mis m`n vader nog elke dag.

Prachtig beschreven Li.
Het zou mijn vader kunnen zijn.

veel liefs
Sylvia

Avatar

Wright · 9 maart 2005 op 13:10

Ga vanmiddag een ‘bakkie doen’ bij mijn ouders, met een paar dikke knuffels erbij.
Door jou realiseer ik me weer even dat morgen te laat kan zijn.
Prachtig mooi, Li..

Avatar

Ma3anne · 9 maart 2005 op 18:53

Wil toch even reageren op het gedicht van Bram Vermeulen. Las het vanmorgen hier bij CX. Was vanmiddag op de begrafenis van een veel te vroeg gestorven vriend, waar aan het graf ditzelfde gedicht werd voorgelezen.

Soms komen dingen samen waar je ze niet verwacht. Aan het graf van die vriend moest ik aan jullie verdriet en jouw vader denken, Li.

Gewoon nog even een warme knuf tussendoor.

Marianne

Avatar

Li · 9 maart 2005 op 21:52

Lieve columnx-ers.
Wat een hartverwarmende berichtjes, gedichtjes en lieve woorden.
Ik ben helemaal van slag dat jullie zo met me meeleven.
Hartelijk dank daarvoor.

Dikke knuffel van Li :kiss:

Geef een antwoord