Logeren (1)

Het is vrijdagmiddag. Na schooltijd rijd ik mee met Dorien, een vriendin uit Edam. Het is de bedoeling dat ik de nacht bij haar zal gaan doorbrengen. Ze woont in een oud scheefstaand grachtenpand.  Het saaie simpele rijtjeshuis met eenvoudige voortuin dat ik met mijn ouders bewoon, oogt in niets hetzelfde als het huis dat ik nu betreed. De grote, zware groene voordeur wordt krakend geopend. De gang is lang, smal en kronkelend. Het stinkt binnen naar kattenzeik. De penetrante geur beneemt me een ogenblik de adem. De houten vloer kreunt onder mijn voeten terwijl ik mijn vriendin naar binnen volg. Naast de deuropening hangt een radiator met hopen post en oude vochtige kranten eronder opgestapeld.

Aarzelend betreed ik de donkere hal. De  bedompte sfeer van het huis zorgt ervoor dat ik mij enigszins ongemakkelijk voel. Aan weerszijden van de wanden hangen verschillende kleurrijke kunstwerken.  Het zijn losjes geschilderde naaktportretten van ongelukkig gevormde dames met hangende billen en borsten.  Andere geverfde portretten zijn ook van naakte vrouwen, zittend met hun benen wijd uiteen gespreid.

Ik houd persoonlijk meer van een leuk zeegezicht. De stijl staat me ook tegen. De fleurige streken lijken te komen van een klein kind dat los is gegaan op een doek met de verf van zijn moeder. Haastig neemt mijn vriendin mij mee naar de kleine keuken aan het einde van de lange gang.  Op de authentieke marmeren tegelvloer staan een ronde tafel en een aantal grote rieten stoelen. Ik neem plaats op een van de stoelen. Er prikt een stuk riet in mijn rug wanneer ik achterover leun. Op tafel staat een bosje eenvoudig geschikte veldbloemen.

“Ik heb er zin in.” zegt Dorien.  “Operatie stiekem kan straks beginnen.” Ze glimt van genoegen. Er is verder niemand thuis. Alleen haar stiefvader dan, maar die vormt geen enkel probleem. De man is kunstenaar, vertelt Dorien. Waarschijnlijk is hij degene die de blote dames geschilderd heeft. Na een kop thee gaat Dorien hem even begroeten. Ik loop achter haar aan. De vloer naar de woonkamer loopt schuin af naar beneden. Dat komt doordat het al een oud huis is, zegt Dorien.

De al wat oudere stiefvader zit in een brede leunstoel pijp te roken. Zijn ogen zijn gesloten. Hij heeft zijn slanke benen over elkaar heen geslagen, zodat de pijpen van zijn wollen broek wat opgetrokken zijn. Hierdoor wordt de dunne, geaderde huid van zijn onderbenen zichtbaar. Er klinkt zacht klassieke muziek in de kamer. Harmonieus en beschaafd.

Ergens midden in de kamer rent een vrij groot konijn rond. Ik staar ernaar met open mond. “Kijk,” zeg ik, wijzend naar het enorme knaagdier dat juist het hoekje van de kamer om wipt,  “Is hij ontsnapt?” Dat blijkt niet het geval. Er lopen wel meer konijnen rond in huis, deelt Dorien mee. Geen probleem.  De stiefvader tilt zijn hoofd even op. Met half geloken ogen kijkt hij de kamer rond, om te zien waar het opeens ontstane tumult vandaan komt. Prima, een logee, knikt hij. Dan sluit hij de ogen weer en verroert zich niet meer.

Dorien is tevreden met zijn antwoord en samen verlaten we stil het vertrek. Het feest gaat door. Ze kijkt me glunderend aan. “Vanavond gaan we geesten oproepen. Eens kijken of ik jou als grote ongelovige kan bekeren.”

Ik staar even naar opzij. Een bruin met wit gevlekt konijn zit in een hoekje genietend aan een wortelrest te knagen. En verbeeld ik het mij nou, of zie ik daar in de schaduwen van de hal een witte schim zweven..