Logeren (2)

Verbijsterd volg ik met mijn ogen de witte doorzichtige gedaante. Deze zweeft kalmpjes naar de muur achter de trap. Ik knipper met mijn ogen en de verschijning is weg, opgelost in het niets. Ik werp een korte blik op Dorien, maar die lijkt niets te hebben opgemerkt. Daarom houd ik ook mijn mond maar. Wellicht dat de spanning van dat wat komen gaat mij parten speelt, want zelfs een klein kind weet tenslotte dat geesten niet bestaan. Gewoon verbeelding dus.

Dorien troont mij mee naar de eerste verdieping, waar haar slaapvertrek ligt. De deur opent piepend.  We betreden samen de schaars verlichte ruimte. Zodra mijn ogen gewend zijn aan het halfduister zie ik Doriens uitgebreide verzameling in de hoek van de kamer staan. Koeienbeelden in alle vormen, afmetingen en kleuren. De ruwe rieten vloer is bezaaid met de kleine zwarte uitwerpselen van de loslopende konijnen. Zo nu en dan hoor ik een keuteltje over de schuin aflopende vloer naar de raampost rollen.

Dorien loopt enthousiast naar haar robuust uitziend ledikant. Onder het matras ligt het Ouija bord. Ze wrijft zich vergenoegd in de handen.  “Ik ga jou overtuigen vandaag.” zegt ze, terwijl ze het bord onder het matras vandaan trekt. Ik kijk geïnteresseerd toe.

“Het is meestal wel druk hier.” vertelt Dorien. “Ik zag Thea net nog beneden.”  Thea? denk ik verwonderd. “‘Wie is Thea?” vraag ik onschuldig. De enige die ik vandaag in dit huis ontmoet heb is de oude stiefvader, en bij mijn weten heet hij niet Thea.

“Ik vond het al vreemd dat je niet reageerde, want ik was er van overtuigd dat je haar haast wel moest hebben gezien. ” Dorien tikt ritmisch met haar nagels tegen de muur.  “Thea is een huisspook.”  Ik ben met stomheid geslagen na deze bekentenis.

“En als Thea verschijnt voordat een sessie van start gaat, belooft dat vaak veel goeds voor het verloop ervan.” lacht Dorien tevreden. Als ze enige vrees voelt ten opzichte van het huisspook dan is dat voor mij niet merkbaar. Ik bevind mij daarentegen niet langer meer zonder enige schroom in het donkere oude grachtenpand..

Het bord ligt inmiddels op de harde vloer. Op een poef ligt een witte kat met kale plekken onverstoorbaar te slapen. Een hoog glas staat blinkend in het centrum van het bord. Ik twijfel tussen 2 opties. Gillend het huis verlaten of toch meedoen. Een mens is nou eenmaal nieuwsgierig van aard. Zo ik ook..