Logeren (3) Slot

Dorien zet een aantal brandende kaarsjes op een klein kastje. “Ik heb dit al vaak gedaan.” zegt ze, starend naar de dansende lichtjes.  “Doe dus maar zoals ik doe.” Dan neemt ze plaats op de grond voor het ouija bord. Ik ben ondanks de angst gefascineerd door het schouwspel. De kamer ademt een bijzondere sfeer. Ik moet tegenover Dorien gaan zitten. Één hand op het glas en één hand in de hare.

Er gaat een soort elektrische golf door mij heen. De spanning stijgt. De temperatuur in de kamer ook. Dorien schuift iets naar opzij om gunstiger voor het bord te kunnen zitten. “Nou, concentreer je maar.” fluistert ze. “Sluit je ogen.” Aarzelend volg ik haar bevel op. Met gesloten ogen hoor ik hoe de brandende kaarsjes vurig knetteren.

“Goedenavond geachte Geesten,” begint Dorien op lage toon te spreken . “Wie van u wil zich vandaag aan ons openbaren?” Ze houdt mijn klamme hand stevig vast en begint licht te trillen. In het begin gebeurt er niets.

Dan opeens voel ik een ruk aan het glas. De temperatuur in de kamer keldert in een oogwenk naar het vriespunt. Verschrikt open ik mijn ogen en zie juist hoe het vuur van een aantal theelichtjes sterk aanwakkert om vervolgens vanzelf uit te doven. Er trekt een zacht briesje door de kamer, alsof iemand ergens een raam geopend heeft.

Het glas begint oncontroleerbaar te schuiven. Hij wijst in hoog tempo van de letter T naar de H. Tot de naam Thea is gespeld. Opeens is er een gesmoord gegrom te horen in de hoek van de kamer . “Ik ben Thea! ” lispelt iemand achter mij. Dan begint de vloer onder ons licht te schudden.  Verstijfd van schrik probeer ik Doriens hand los te laten. Als ik naar haar kijk zie ik haar gezicht tot mijn ontzetting veranderen in dat van een grotesk monster. “Niet loslaten!” Buldert ze. De ogen puilen uit, de lippen lijken opgepompt tot formaat fietsband. Ik trek me met een ruk los uit haar klauwende greep en schiet vliegensvlug omhoog. Een botje in mijn voet kraakt protesterend vanwege deze onverhoedse beweging. Ik doe een pas naar achteren en zoek op de tast naar de deur. In de kamer klinkt nu een kakofonie aan stemmen. Brommende mannen en kreunende vrouwen. Bij de deur tref ik de witte oude kat aan, die me blazend probeert te weerhouden van mijn vluchtpoging. In blinde paniek storm ik de deur uit, de trap af naar beneden. Tot mijn grote ongeloof is de kronkelende gang opeens niet meer dan een ruïne. De majestueuze deur ziet er zwartgeblakerd uit en staat wagenwijd open.

Als ik eindelijk buiten sta, spurt ik op een draf zo ver mogelijk weg van deze waanzin. Het sinistere spookhuis van Dorien. Ik durf niet meer achterom te kijken. Bevend over mijn hele lijf ren ik naar huis.  Trillend van ellende trek ik de deur achter me in het slot.  In huis is het helemaal stil. Mijn ouders liggen dus al in bed. Goddank, want hoe kan ik al mijn belevenissen ooit aan iemand uitleggen, zonder voor gek te worden verklaard.

Murw geslagen en uitgeput zijg ik ineen op mijn smalle bed. Daar lig ik nog lange tijd helemaal verscholen onder de dekens te rillen. Uiteindelijk drijf ik toch weg in een diepe slaap.

Vroeg in de ochtend gaat de wekker. Zwetend ontwaak ik, uit alle macht trachtend me te oriënteren. Een blik op mijn wekker vertelt me dat het vrijdag is. 7 uur in de ochtend. Wat vreemd. Was het dat gisteren niet ook? Heb ik nou alles gedroomd? Hoe is dit mogelijk?

Mijn moeder steekt haar hoofd even om het hoekje van de deur. “Vanavond ga je toch bij Dorien logeren?” Vraagt ze, terwijl ze ondertussen wat vuile was oppakt. Er gaat een korte rilling door me heen.

Wanneer ik op school arriveer, tref ik Dorien toevallig bij de deur. Aarzelend spreek ik haar aan, met gebogen hoofd van ellende. “Vanavond kan ik niet.” Hakkel ik gespannen.

Ze knikt kortaf. “Jammer, maar ik had dat wel verwacht.” Ze kucht even en schuift met haar voet heen en weer over het grint.

Dan kijkt ze me recht aan. “Je krijgt trouwens de groeten.” Ik kijk haar verwonderd aan. “Van Thea. ” Ze lacht me vriendelijk toe. Haar ogen glinsteren in het zonlicht. “En, geloof je me nu?”