De baby op mijn schouder laat, met wijd open mond en veel kabaal, de overtollige hoeveelheid lucht uit haar kleine lijfje ontsnappen. Opeens moet ik denken aan 4 oktober 1994. Ook toen werd er, zij het niet op mijn schouder, geboerd door een wel heel flinke baby. Azië valt over ons heen in een explosie van geuren en kleuren. Terwijl in Nederland de bladeren aan de bomen verkleuren naar rood, bruin en geel, doet het uitbundige groen op dit eiland in de Indische Oceaan bijna pijn aan je ogen. Exotische planten die in ons klimaat slechts binnen, in een sierpot, willen gedijen, groeien hier gewoon naast het pad. Wandelend door een jungle die zindert van het leven, worden we opgeschrikt door een hevig geritsel in de struiken. Als een pijl uit een boog schiet een reusachtige varaan de bosjes uit; even staan wij oog in oog met de prehistorie. Boven onze hoofden zitten apen elkaar achterna in de bomen. Verderop bevindt zich een bijzondere plek, waar we vandaag een kijkje gaan nemen.

Slechts een diersoort vindt hier een thuis. Afgebeulde exemplaren genieten hier van hun welverdiende rust. En zo nu en dan vindt men, ergens in de jungle, een jong dier, dat zijn moeder is kwijtgeraakt. Ook voor deze kleintjes vormt deze plaats een veilige haven. Van alle kanten staren kleine bruine ogen ons aan. Nieuwsgierig, goedmoedig ook, maar we blijven op gepaste afstand, onder de indruk van de omvang van de volwassen dieren. Een van de verzorgers stapt op ons af en neemt ons mee naar de ‘babyafdeling’. Het is tropisch warm en het zweet loopt in straaltjes langs mijn rug. Nog verder smelten lijkt niet mogelijk, totdat ik de allerkleinste bewoner ontwaar. Zijn bewegingen zijn onbeholpen. Terwijl hij op een sukkeldrafje naar ons toe komt, struikelt hij haast over zijn eigen poten. Bang uitgevallen is hij allerminst. Met zijn kop, die tot net onder mijn middel reikt, duwt hij tegen me aan. Pas als de verzorger mij een fles in de hand duwt, begrijp ik dat dit kleintje al weet wat er komen gaat. Drinken!

Ik ben nog niet echt ervaren in het geven van flesvoeding, maar daar trekt deze baby zich niets van aan. Zodra de speen in de buurt van zijn bek komt, pakt hij hem gretig en begint te lurken. Stomverbaasd zie ik het vloeistofniveau in een razend tempo dalen. Binnen een minuut of twee heeft hij anderhalve liter melk naar binnen geklokt. Met mijn vrije hand streel ik door de stugge bruine haren die rechtovereind staan op zijn kop. Tegelijkertijd trek ik voorzichtig de lege fles uit zijn bek. Hij kijkt me aan, zijn bek nog open en laat de flinkste boer die ik ooit gehoord heb. Een boer die ik nooit zal vergeten en die ervoor zorgt, dat hij een plek in mijn hart verovert.

Categorieën: Thema column

18 reacties

Mien · 27 september 2010 op 13:55

Olifantje van Anti.
Wat de boer kent vreet ie. :hammer:

Leuke broeierige column.

Mien Aloha

LouisP · 27 september 2010 op 14:19

raadwiezeis,

wat een mooi, inderdaad exotisch, verhaal..
Olifant, slim gedaan Arta, zo ver weg van je tig huisdieren..

gr.
Louis

Avalanche · 27 september 2010 op 14:46

Dat het om een olifant gaat lijkt me duidelijk. Dat dit stuk niet van Arta of Anti is ook. Maar van wie dan wel?

Anti · 27 september 2010 op 14:56

Anti is onschuldig. Wel lief verhaaltje en zoals alle vorige keren geen idee van de identiteit van deze spookschrijver.

sylvia1 · 27 september 2010 op 16:43

Leuk die variatie aan columns op hetzelfde thema! Door de eerste zin dacht ik aan Schorpioen, die heeft laatst over zijn baby geschreven. Maar daar vind ik de stijl niet echt bij passen dus ik ga voor een kleinzoon, Siem van… Mien!

WritersBlocq · 27 september 2010 op 17:48

Lief dit, over de Oerang Oetang door Pally natuurlijk!

arta · 27 september 2010 op 18:11

Nimrod of Dees… Ik twijfel… Het dier.. Een aap, dat denk ik ook.
Het enige dat ik zeker weet is dat ik het niet was…

Schorpioen · 27 september 2010 op 18:45

“De flinkste boer” Leuk!

Kwiezel · 27 september 2010 op 21:01

Zo gedetailleerd beschreven, kan niet anders dan pally zijn als je t mij vraagt. Leuk!

pally · 27 september 2010 op 23:10

Nee, ik was het jammer genoeg niet. Ava, was jij het zelf soms? Jij wist zogoed wie het niet waren. Jij hebt toch in een buitenland gewoond? :eh:

Groet van Pally

Avalanche · 27 september 2010 op 23:16

Goed onthouden Pally! Maar ’t was Frankrijk 😉

Mien · 28 september 2010 op 07:53

@sylvia: oudoom zul je bedoelen 😉

Dees · 28 september 2010 op 14:38

O. Wikkeling.

Over de O. Oetan.

Ma3anne · 28 september 2010 op 16:13

Een olifantje.
Ik gooi sylvia1 maar weer eens in de strijd. 😎

SIMBA · 28 september 2010 op 16:37

Dream On met moedergevoelens voor een aapje….denk ik.

sylvia1 · 28 september 2010 op 19:27

Het dier (voor een punt 😀 ): olifant. Omdat die afgebeuld zijn. En een orang oetang zou ik wél op mijn schouder laten boeren, denk ik…

SIMBA · 29 september 2010 op 08:41

Zijn kop reikt tot net onder het middel van de schrijver…..óf het is een héél klein olifantje óf een héél groot mens.
*ik brainstorm maar een beetje mee*

DreamOn · 29 september 2010 op 21:23

Geen idee wie dit heeft geschreven. Mien?

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder