Een verjaardag wordt altijd gevierd op de dag van de geboorte. Een vreemde gewoonte, vind ik. Een verjaardag zou gevierd moeten worden op de dag van de verwekking, op de dag van de passie en niet de dag van de pijn, de dag van het eerste afscheid van je kind. Ik was op zo’n verjaardag. Mijn beste vriend was jarig. Echte beste vrienden zijn altijd mensen waar je niets van jezelf in ziet, althans niet hetgeen wat je aan jezelf ergert. Mensen zonder beste vrienden zijn te zelfingenomen om hun eigen ergernissen onder ogen te zien.
Mijn beste vriend was jarig, niet volwassen, maar jarig. 18, de leeftijd dat je bij wet meerderjarig bent. De inhoud is beperkt, maar de verworvenheden nemen direct toe. Volwassen ben je wanneer je 21 bent. Wat heb je wanneer je 21 bent meer dan als je 18 bent? Wijsheid, ervaring of is ’t gevoel?
Er waren andere jongens, geen meisjes. Romantiek en feestjes gaan kennelijk niet samen. In het begin was het een inhoudelijk misvormd gesprek, een gesprek dat je je de dag erna niet meer kan herinneren, het uiteindelijke doel van elk gesprek. Gesproken woorden hebben iets definitiefs, niet zoals getypte woorden, die altijd op verandering wachten. Het geschreven woord heeft geen einde, hoe graag de schrijver het ook zou willen. Er bestaat geen gesloten boek.
Gesprekken die je je herinnert zijn vaak gerelateerd aan jezelf, zo ook het nieuwe gespreksonderwerp. ‘Wat is er echt zeker in het leven?’
Volgens de jongen is de enige zekerheid die je als mens, en trouwens als elk leven wezen hebt, de dood. De filosofie van de jongen vond ik wat kort door de bocht. Sowieso klopt zijn theorie niet, wanneer de enige zekerheid in het leven het doodgaan is, dan is het leven an sich ook een zekerheid.
Het leven kent geen enkele zekerheid, is mijn overtuiging, zelfs niet de dood. Wij weten niet wat de dood is, zelfs niet wat het leven is. In materiële zin is de dood botweg gearriveerd wanneer je hart stopt, het doel waar de materiële reis eindigt. Wat is de toekomst van de fantasie wanneer je zo kortzichtig denkt? De toekomst is er dan niet. Het is in dat geval in de wachtrij staan voor de begrafenisondernemer, de wachtrij der onwetende. De dood bestaat bij geen enkele schrijver, zelfs niet in zijn meest abstracte vorm. Daar waar de liefde en emotie eindigen, maakt de dood zijn entree.
De enige zekerheid in het leven is de onzekerheid van het leven.

Categorieën: Algemeen

17 reacties

Krasblog · 23 januari 2009 op 11:55

Jeetje… Eerst maar eens over een reactie nadenken want ik weet het allemaal nog niet zo zeker. En dat weet ik zeker.

Mien · 23 januari 2009 op 13:11

In 3 jaar tijd kun je heel wat levens- en doodervaring opdoen.
Elke ontmoeting houd ook afscheid in.
Een verjaardag is in die zin een mooie ontmoetingsdag.

Hoe wil je overigens de conceptiedatum vastleggen … niks is zeker toch …? :hammer:

Mien

maurick · 23 januari 2009 op 13:33

In 4 jaar tijd nog meer, dus dat is quatsch.
Haha. Nee, niets is zeker, maar het zou een mooi streven zijn. 😀

Asberg · 23 januari 2009 op 14:02

Mooi geschreven. Goed begin ook, dat zeker verder doet lezen. Mijn gedachten gaan onmiddellijk naar Descartes: ik denk dus ik besta.
Aan het einde moet je misschien proberen iets minder vragen te beantwoorden, dan blijft het sterker.

maurick · 23 januari 2009 op 14:11

Bedankt!

Maar als je de vragen niet beantwoord, blijft er weinig van je punt over.
Maar toch bedankt. 😉

Mosje · 23 januari 2009 op 16:33

Volgende keer maar naar een verjaardag waar wel meisjes bij zijn, na afloop lekker wippen, en ik wed dat je volgende stukje “carpe diem” heet.

maurick · 23 januari 2009 op 16:58

Haha.
Nee, sorry.
Het volgende stukje is wat minder filosofisch…

lisa-marie · 23 januari 2009 op 18:25

mooi zoals je de brug bouwt enne feestjes en romantiek gaan echt wel samen dat is ook een zekerheid kan ik zeggen. 😀

maurick · 23 januari 2009 op 18:33

Dankje!

Dus toch! haha. Het ligt er natuurlijk maar aan wat je onder romantiek en feestjes verstaat.

Dees · 24 januari 2009 op 10:51

Eigenlijk vind ik het intrigerendste van dit stukje de introductie. Maar die blijkt eigenlijk een beetje op zichzelf te staan, een opstapje naar wat filobabble. Wat effectiever zou zijn (denk ik) is als je dat wat luchthartiger, smeuïger en vloeiender geschreven neer zou zetten. De laatste alinea is bijna belerend en dat vind ik persoonlijk wat minder…

pally · 24 januari 2009 op 12:42

Het begin vond ik zeker wel aardig. Maar daarna vind ik het toch wat brallerige filosofie van de kouwe grond.

groet van Pally

Ma3anne · 24 januari 2009 op 13:36

Je schiet al aardig op met je filisofieboek, zie ik. Nu nog hopen dat je je tentamen haalt. :geslaagd:

maurick · 24 januari 2009 op 17:29

‘brallerige filosofie van de kouwe grond.’
Een uitleg zou ik zeer appreciëren!

Groet.

maurick · 24 januari 2009 op 17:31

Haha. Toevallig waren mijn vorige twee columns ook met een filosofische inhoud, maar de volgende is dat totaal niet. 😉

axelle · 25 januari 2009 op 13:13

Hoi Maurick;
De woorden staan hier wel lekker op zijn plaats.
Klein rekensommetje, als je vriend 18 is, ben jij ongeveer ook zo oud/jong, en dan vind ik je nog wat jong voor zo’n mijmeringen. 🙂
Axelle

maurick · 25 januari 2009 op 13:49

Ik kan ook 33 jaar zijn, weet jij veel.
Maar ik denk niet dat leeftijd het er zo toe doet, maar eerder hoe oud je jezelf voelt 😉
Daarom sterven sommige mensen al op 75-jarige leeftijd aan ouderdom, terwijl andere er 30 jaar langer over doen. 😉

Shitonya · 27 januari 2009 op 13:08

Goed neergezet.. het begin klopt alleen niet. Beste vrienden die ook jouw minpunten bezitten, bestaan namelijk wel degelijk, want die heb ik en durf ik ook nog eens onder ogen te zien 😉

Geef een antwoord