Vandaag lever ik een bokswedstrijd met woorden. Een soort van Mieniatuur, maar dan zonder Regilio’s. Die laat ik er maar even buiten. Dat is meer iets voor snotneuzen met losse gedachten die niet op handen te dragen zijn. De sterke woorden slaan terug. De zwakkere gooien slechts met handdoeken, geruite, met zo’n ijzeren ringetje erin geperforeerd. Gelukkig slaan de handdoeken niet om mijn oren. Die zijn al genoeg geringd en moeten nog langer mee. Ze zijn verliefd op horen en staan altijd wijd open gesperd. Net als mijn ogen, die alles willen zien, niets kunnen missen en altijd waakzaam zijn. Oren en ogen, ze staan beiden in rechtstreeks contact met mijn handen. Hersens zijn daarbij niet nodig, overbodig. Ze slaan er meteen op, bij de minste onraad. En ja, ze worden vaak gebruikt, want om eerlijk te zijn, onraad wordt tegenwoordig heel vaak gegeven. Daar heb je helemaal niets aan, onraad, is misleidend en strooit zand in oren en ogen. Nee, helaas is goede raad tegenwoordig zeldzaam. Onraad regeert, net als nonraad. En dan heb ik het niet over heilige huisjes maar eerder foute hutten. Want daar wordt de on- en nonraad vaak geboren. Terug naar het begin. De bokswedstrijd ronde 10. De woorden heb ik inmiddels murw geslagen. Nu nog knock-out. Zo’n hekel om op punten te winnen.

Categorieën: Diversen

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

0 reacties

Geef een antwoord