We hebben net Valentijn achter de rug. De dag van (anonieme) geliefden. Valentijn. Mij kun je niet misselijker krijgen. Suprises met Sinterklaas. Vrede op aarde met Kerst. Het oudejaar uitwuiven. Eieren zoeken met de pasen. Moederdag. Vaderdag. Wereldkinderendag. Dierendag. JAK!!! Ho even, ik vind de Kerst hartstikke gezellig en leuk. Ben meestal al maanden van tevoren bezit met cadeaus voor dierbaren, het menu en de kleur van de boom. GEzellig samenzijn met familie of vrienden. Neen, het is de commercie eromheen die mij misselijk maakt. Het heilig moeten, wat gedicteerd wordt door allerhande winkeliers. Ik houd van mijn partner en ik verras hem graag. Alleen niet wanneer ik moet. Daar word ik tegendraads van. Als ik vrede wil, dan wens ik dat het hele jaar. Moederdag, verrast worden door mijn uk, die met een stralend snoetje naast mijn bed staat met een frummel dat ze op school heeft gemaakt. Meestal spuuglelijk, maar de gedachte en de liefde die ervan uitgaat. Dat wil ik ook wel het hele jaar.

Of ben ik gewoon jaloers. Jaloers op al die mannen die hun vrouwen, vriendinnen of minaressen verwennen met een lingerieset, een prachtig sieraad, een lieve kaart, een etentje of prachtige blommen. Mijn partner weet niet eens wanneer het Valentijn is. Of hij is er Oost Indisch doof en blind voor.

Neen, neen, neen. Ik wil niet verrast worden omdat het moet. Ik wil niet overspoeld worden met blommen, een sieraad of een lieve kaart omdat de commercie dat gebied. Tuurlijk stiekempjes hoop ik dat ie het niet vergeet. Maar teleurgesteld ben ik allerminst als het wel gebeurt. En neem ik wraak als mijn partner me vergeet met Valentijn? Nou neen, dat komt echt niet in me op. Ik zweer het, hand op mijn hart. Geen teleurstelling en geen wraak. Ik zweer het, hand op mijn hart. Geen teleurstelling en geen wraak.

Ik aan de andere kant, shop het hele jaar door voor mijn dierbaren. Als ik wat leuks zie koop ik het. Verstop het en vergeet vervolgens vrolijk waar ik het gelaten heb. Ons huis zit dan ook tot de nok toe vol met lievigheidjes, verrassinkjes en cadeautjes. Die vaak zielig, vergeten en vol stof in een donker hoekje liggen te wachten om eens verwachtingsvol uitgepakt te mogen worden.

Af en toe heb ik last van opruimwoede en kom ik ze vervolgens weer tegen. Stof ze af, verstop ze en vergeet meestal weer waar ik ze gelaten heb. Tegen de tijd dat Sinterklaas, Kerst, verjaardag of Valentijn aangebroken is schiet ik vol in de stress. Want ik wist toch 100% zeker dat ik dat en dat had gekocht voor die en die. Maar waar oh waar heb ik het in godsnaam gelaten. Mijn partner weet meestal wel waar ik alles laat. Maar ja, die kan ik moeilijk vragen waar ik verrassinkjes of cadeautjes heb verstopt. Want dan is het geen verrassing meer hé? Meewarig kijkt hij me af en toe aan als ik het weer eens op een verwoede speurtocht zet. Net zoiets als vind de schat. Alleen ik vind de schat zelden op tijd.

Als we ooit gaan verhuizen, zullen we containers aan verrassinkjes, lievigheidjes en cadeautjes tegenkomen. Die ik waarschijnlijk weer net ze degelijk verstop in een nieuw onderkomen.

Misschien moet ik toch een beetje meer mijn partner worden. Die verwent me op de meest onverwachte momenten. Een lief boeket, een prachtige ring. Een avondje uit eten in mijn lievelingsrestaurant. Sexy kousen met een kanten band. Gewoon wanneer het in hem opkomt. Alleen niet met Valentijn. Het mooiste is dat hij nooit zijn cadeautjes kwijtraakt.

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Mosje · 26 februari 2005 op 16:59

Ik had nog een opmerking voor je klaarliggen. Over dit stukje. Maar verdorie, ik kan hem niet vinden…

O ja, hier heb ik hem:
Heel herkenbaar!
😛

Ab · 26 februari 2005 op 19:31

Hoi Prikkels, goed en leuk verwoord.Ik kan mij helemaal vinden in deze column,het is inderdaad walgelijk die comercie die er bij komt.groetjes ab.

Louise · 26 februari 2005 op 20:53

Ach Prikkels, jij kóópt de kadootjes tenminste nog; zelfs dát ik vergeet ik regelmatig 😉

Ma3anne · 27 februari 2005 op 09:38

Cadeautjes in het voren kopen heb ik maar afgeschaft, want die kan ik ook nooit vinden als ik ze nodig heb (is andere omschrijving voor ‘herkenbaar’). 😀

Bakema_NL · 27 februari 2005 op 15:24

Ik doe niet mee aan onzin als Valentijnsdag, vaderdag, moederdag, dierendag of weet ik veel wat voor dag. Door winkels verzonnen onzin. Het enige waar ik nog wat aan doe is sinterklaas, omdat kinderen nog gewoon lekker onschuldig zijn. Maar dat mag eigenlijk ook niet meer vanwege die zwarte knechten. Ze zijn zwart door de roet, dat ten eerste en als zij niet de beste ambassadeurs voor de zwarte medemens zijn dan weet ik het ook niet meer. Kinderen groeien van kleinsafaan op met die vriendelijke zwarte meneer waar zij snoep en speelgoed van krijgen, waar jij als blanke ouder verdomme nog voor betaald hebt ook, maar de waardering krijg je er niet voor, dat krijgt die ouwe vent met al die donkere geinponems…………..maar wij volwassenen moeten het natuurlijk veroordelen, discriminatie…lachwekkend.
Maf dat ik er zo over denk, ik werk notabene in een winkel die aan al die onzin natuurlijk meedoet en er geld aan verdient.

WritersBlocq · 28 februari 2005 op 15:15

[quote]Het mooiste is dat hij nooit zijn cadeautjes kwijtraakt.[/quote]
Ik hoop jij dan ook niet! Lekker verhaaltje, groetje Pauline.

Shitonya · 28 februari 2005 op 15:47

Deze column is net als breaker: een lekker tussendoortje voor tussendoor midden op de dag

Geef een antwoord