Nooit heeft iemand gezegd dat ik mooie ogen heb. Ze zijn klein en van een onbestemd soort groen. Al op driejarige leeftijd moest ik ze van de oogarts verstoppen achter brillenglazen. Tot overmaat van ramp moesten die glazen ook nog eens beurtelings afgeplakt worden. Toen ik vervolgens over mijn bril heen ging kijken, verordonneerde de oogarts dat de afplakpleister voortaan direct over mijn oog geplakt diende te worden. Jarenlang ging ik als een eenogig meisje door het leven. Een eenoog met deels geëpileerde wenkbrauwen, want iedere avond moest de pleister verwijderd worden. Echt gebukt ging ik niet onder deze kwaal. Bril en afplakpleister hoorden nu eenmaal bij mij en ik werd er maar zelden om gepest. Bovendien was, toen ik twaalf werd, het leed geleden. Mijn rechteroog stond weer zo goed als recht en, klein wonder, ik kon zonder bril weer prima zien. Ongeveer dertig jaar en een schildklierkwaal later is mijn rechteroog weer terug in zijn vertrouwde hoek. En zo zachtjesaan begin ik te accepteren dat ik nu eenmaal rare, kleine, groene ogen heb.

Misschien wel juist doordat ik niet kan beschikken over prachtige kijkers, word ik zo gefascineerd door mooie ogen. Zoals die van mijn dochter. Grote, karamelkleurige ogen heeft ze, die onder invloed van licht veranderen van kleur. Toen V. mij zijn eerste foto stuurde, werd ik getroffen door zijn intense donkerbruine blik. In de loop van de afgelopen weken, heb ik al een hele verzameling foto’s van die mooie ogen en hun eigenaar, bij elkaar gesprokkeld. Natuurlijk verwachtte hij ook van mij een plaatje, zo nu en dan. Als ik me tot het uiterste inspan en mijn hoofd een klein beetje naar rechts draai, valt mijn luie oog niet heel erg op. En uitgerekend hij, met zijn prachtige ogen, noemde mij liefkozend: ‘beau regard’ en schreef dat hij mijn ogen zo prachtig vindt.

De ultieme test vond onlangs plaats. Want al kan ik op een foto nog wel het een en ander verdoezelen, tijdens een ontmoeting zal ik toch echt ‘met de ogen bloot’ moeten. Aan de twinkeling in zijn ogen kon ik zien dat ik deze ‘test’ met glans had doorstaan. Bij het afscheid maakten we een nieuwe afspraak. Toen ik ’s avonds mijn tanden stond te poetsen keek ik nog eens goed naar die rare groene oogjes. Ze straalden. En vlak voordat ik het licht uitdeed, lichte het scherm van mijn telefoon op: ‘Bonne nuit, beau regard.’

Categorieën: Liefde

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

13 reacties

arta · 15 januari 2010 op 07:09

Supermooi geschreven!

Mien · 15 januari 2010 op 08:24

V. verdiend voor blind verlangen een vette knipoog.

Mien 😉

SIMBA · 15 januari 2010 op 08:36

Stralen is natuurlijk veel belangrijker dan kleur of vorm. Erg mooi geschreven!

Ingrid · 15 januari 2010 op 11:59

Mooi geschreven en zijn de ogen niet de spiegel van je ziel? Dat zegt genoeg lijkt me…………

Prlwytskovsky · 15 januari 2010 op 16:40

[quote]en van een onbestemd soort groen[/quote]
En dat in combinatie met jou haardracht en kleur? Whoooowwhhh …

Ahum uuhhh … je verhaal, juist ja. Kort en vlot leesvoer. Nieuwsgierig naar wat die Beau Regard allemaal uit gaat vreten. 😉

LouisP · 15 januari 2010 op 16:41

Avalanche,
vertederend gewoon..’k kan me je als klein menske met een afgeplakt oog en brilletje zo voorstellen.
’t kan verkeren…en hoe…ge zijt ’n ferme vrouw geworden zo te zien.
Hela, ‘in de loop van de afgelopen weken’ da’s niet zo mooi geschreven mijn gedacht..
Beau regard..attention! wanneer ’n verliefde mens niet in z’n eigen taal kan zeggen wat hij bedoelt moet je oppassen…bonne nuit..

heel mooi stukje
Lowie

Avalanche · 15 januari 2010 op 17:17

Het leuke is….. Frans is zijn eigen taal, Louis! :lach:

LouisP · 15 januari 2010 op 17:26

nou schoon kijkers,
als een verliefde mens niet de moeite neemt om voor zulke belangrijke zinnen even de taal van z’n geliefde te gebruiken…..nee geintje hoor A.
da komt goe..helemaal!

Louis

Dees · 16 januari 2010 op 18:03

Sluit me aan bij arta. Je hebt een hele mooie unieke stijl van je keuze in de details die je beschrijft en een vleugje kwetsbaar dat daar heel natuurlijk tussenuit piept zo nu en dan. Dat spreekt me enorm aan en ik ben daarin lang niet de enige zo te zien. Echt fijn dat we weer eens een nieuwkomer hebben die beklijft en mooi schrijft. Het is natuurlijk niet zo’n mooi compliment en niet in zo’n mooie taal als van je wellicht nieuwe ‘beau’ maar welgemeend 😉

Avalanche · 16 januari 2010 op 18:58

Al zo vaak ontving ik complimenten van jullie. Ik reageer er niet altijd op, maar dat betekent beslist niet, dat ik ze niet waardeer. Integendeel zelfs. Ik merk dat mijn zelfvertrouwen er van groeit en dat maakt dat ik steeds stralender door het leven ga (o.k.: mijn beantwoorde verliefdheid is daar ook een beetje debet aan 😉

Blijft het feit dat CX een warm bad voor me vormt. En daar zijn jullie debet aan! Opnieuw heel hartelijk dank voor jullie complimenten.

axelle · 16 januari 2010 op 19:33

“‘Bonne nuit, beau regard.” Lijkt me een beetje gekunsteld Frans, maar oké, het kan. 😉 Mooi optimisme in deze! 😉

pally · 17 januari 2010 op 16:16

Mooi geschreven, Avalanche! Kwetsbaar zijn zonder nadruk en in de goede hoeveelheid, maakt jouw stukjes evenwichtig en gemakkelijk te lezen. :wave:

groet van Pally

Ma3anne · 19 januari 2010 op 10:16

Nog net op de valreep zie ik dit stukje staan. Wil er toch nog even op reageren, ondanks dat alles eigenlijk al gezegd is.
Je weet het zo op te schrijven, dat het me ontroert.
Dat je ogen nog maar vaak mogen stralen!

Geef een antwoord