‘Mother of Takkies’

Daenerys Targaryan van Game of Thrones, ‘Mother of Dragons’ wil haar bevolking beschermen tegen de jachtlust van haar drie – toch niet zulke tamme draken – en slaat ze in de boeien. Opgesloten in de kelders van haar paleis gedijen haar draken slecht. De grootste draak, Drogon ontsnapt. Hij laat zich niet ketenen en kiest de vrijheid. De band met zijn ‘moeder’ blijft daardoor in stand en als Daenerys in gevaar is komt hij precies op tijd ‘aanvliegen’ en verpulvert haar vijanden met zijn vurige adem. De twee opgesloten draken blijven klein van stuk en keren zich tegen haar.

Daarom besloot ik gisteren om mijn wandelende takken niet langer vast te houden in hun begrensde habitat, een flinke vaas overspannen met gaas met daarin een tak klimop.
Wandelende takken zijn onzijdig – of zoiets – en kunnen zichzelf voortplanten. Kleine eitjes vallen op de bodem en als je niet aan geboortebeperking doet en ze allemaal laat uitkomen dan heb je in een mum van tijd een subtropisch miniwoud van krioelende takjes.

Zo niet de mijne.

Mijn drie wandelende takjes bleven klein, legde geen ei en deden niet veel anders dan met de pootjes strak in het verlengde van hun lijfje gevouwen, aan een verschrompeld blaadje hangen.
Elke keer als ik naar de vaas keek ging mijn hart naar ze uit en bekroop mij een licht schuldgevoel. Hield ik ze vast? Waren ze wel gelukkig?

In een opwelling heb ik gisteren de vaas met takkies ontruimd. Om precies te zijn, ik heb mijn drie takkies aan de voet van de klimop van mijn buurvrouw vrijgelaten. Uit die klimop knipte ik ook het voedsel van mijn lieverds. Logischerwijs leek mij dat de perfecte plek omdat het voor hun iets vertrouwds heeft. Qua voedsel. Toch wel emotioneel zorgde een klein binnenpretje voor een luchtige noot: mijn buurvrouw is als de dood voor wandelende takken.

Vanmorgen ging ik kijken of ik ze ergens zag maar waarschijnlijk zijn ze door het koudefront diep de klimophaag ingekropen. Dat zou ik ook doen met dit weer.
Natuurlijk laat ik ze niet helemaal los.
Tijdens dagen van grote droogte zal ik nu niet de vaas met de plantenspuit besproeien, maar de hele haag.

Natuurlijk hoop ik over enkele weken oma te worden. Een haag vol met wandelende takkies. Dat ze maar goed moge gedijen!