Begrijpelijk hoor, ergens, dat je er niet zoveel zin meer in hebt. Het is best een lastige wereld om te snappen en soms ook een moeilijke wereld om je in thuis te voelen. Alles verandert ook zo hard. Het is verwarrend om het allemaal bij te moeten houden, de wereld met veranderende samenstelling en veranderende regeltjes. Voor velen blijkt het dan wel weer overzichtelijk genoeg, om de nieuwe trend te volgen. Dat verbaast me dan weer wel. Wat er al niet aan trend onderhevig is deze dagen.

Een kinderschoen blijkt zo geleegd. Vooropgesteld, wat mij betreft mag je doen met je leven wat je wilt. Als jij er een einde aan wilt maken, wie is een ander dan om te zeggen dat je daar niet het recht toe hebt? We leven tenslotte in een wereld waarin iedereen om zijn rechten stampvoet. En wat is die ik-heb-ook-rechten-assertiviteit waard als je niet eens behoorlijk aan de ultieme zelfbeschikking kunt doen? Toegegeven, in veel gevallen riekt het wel een tikje naar egoïsme en soms lijkt het zelfs een regelrechte kutstreek. Zo denk ik bijvoorbeeld nog vaak aan de man die mij vertelde hoe hij en de moeder van de inmiddels hersenloze, stuitten op een lading grijze cellensmurrie gespletterd op de muren, als morbide aankondiging van het feit dat moeder’s enige zoon het passend had gezien een vuurwapen tegen zijn schedeldak te zetten en af te vuren. Zijn afscheidsbriefje zat ook onder het bloed en andere lichaamsstukken. “Geen zin meer”, kon zijn moeder nog net onderscheiden door de vlekken heen.

Zij nu ook niet meer.

Dat terzijde, ben ik een groot voorstander van het bepalen van je eigen lot. Ik vind alleen wel dat je, als je dan zo nodig moet, je het netjes moet doen. Laat nooit je moeder je herseninhoud van de muren afschrapen, want wat mij betreft verdien je dan de heropstanding in eenzame opsluiting met een dwangbuis om die voortdurend hevige electrische schokken afgeeft, die iedere keer net te zwak blijken om je uit je lijden te verlossen.

Als ik dan nog een tip mag geven, dan wil ik er graag aan toevoegen dat jouw opvattingen en overtuigingen niet persé de juiste hoeven te zijn. Geen gat meer zien in je eigen toekomst hóeft kortom niet te betekenen dat jouw kinderen ook geen toekomst meer hebben. Kinderen behoren namelijk tot die eigen gemaakte producten, die prima zonder de makers verder kunnen voortbestaan. Overschat hun verdriet om jouw toekomstige verlies niet. Ja, door jouw daden teken je ze vast wel voor het leven, maar toch is dat minder drastisch dan het tekenen van hun doodvonnis. En laten we wel wezen; een aantal jaren later kunnen ze zelf weer kiezen of ze in jouw voetsporen willen treden. Geef ze gewoon die kans. Als ze op jou lijken zullen ze zelfstandig tot de juiste beslissing komen, vertrouw daar maar op.

Ik zou me overigens kunnen voorstellen dat je je toch zorgen maakt over de financiën van jouw kinderen. Maar gelukkig biedt de moderne, verwarrende tijd daar dan weer wel uitkomst voor. Want na het nieuwe leven te hebben laten beginnen in ‘het huis’, vindt John de Mol het best een optie om in het Big Brotherhuis eens iemand zelfgekozen te laten sterven. In je laatste restje levensmoed kun je vast wel bedenken hoeveel dat kan opleveren voor het voortbestaan van jouw kinderen. Denk er eens over. Denk eens goed. Ja, zie je het voor je?

Kassa. Win-win. En trippelende kinderschoentjes op jouw crematie. Of begrafenis. Wat jij wilt. En door Talpa gefilmd met jou in de hoofdrol. Leuk voor het nageslacht!

Categorieën: Maatschappij

13 reacties

Avatar

WritersBlocq · 30 december 2005 op 18:21

Een betoog van de bovenste plank, Dees. En de eerste Maandcolumn van 2006.

Ik hoorde je praten, door 35 microfoons, tegen een massa mensen. Ik vind dat velen dit moeten horen, uit jouw keel, met jouw emotie die erin doorklinkt. Nu ontroert jouw betoog mij, het geeft mij kippenvel. Als ik hem door jou voorgelezen zou krijgen, zou ik het niet droog houden. Dees, je hebt jezelf overtroffen, en ik dacht dat dat onmogelijk was! :kiss: Pauline.

Avatar

Li · 30 december 2005 op 20:17

Zelden zo’n indringend verhaal gelezen. Ik voel me bijna een voyeur. Alsof ik over de schouder van iemand meekijk die een hartenkreet schrijft.

Li

Avatar

Trukie · 30 december 2005 op 23:37

Er zit heel veel waarheid in je column Maar probeer je eens voor te stellen hoe je het netjes kunt doen.
Ik denk alleen al aan de pil van Drion.
Aan de weerstand die de man kreeg met zijn voorstel.
En dan komt ook weer dat verhaal op de proppen dat het strafbaar is.

Voor het doden van een ander krijg je tegenwoordig een schijntje van een straf.
Voor het doden van jezelf word je voor de rest van de eeuwigheid veroordeeld.
Soms na drie generaties wordt er nog wel eens gezegd “Dat is een kleinkind van een zelfmoordenaar”.

Avatar

Mup · 31 december 2005 op 14:50

Dacht altijd dat het heel moedig moest zijn om de stap te nemen, om uit je schoenen te stappen, maar tegelijkertijd ook laf, heel dubbel.

Kippe(n)vel column groet Mup.

Avatar

pepe · 1 januari 2006 op 10:24

Geen makkelijk onderwerp en toch weet jij er humor in te verwerken, verweven met de wrange realiteit. Knap Dees!!

Avatar

Dees · 1 januari 2006 op 12:48

Tsja, zo zit je je boos te maken over (zelf-)moordenaars die hun kinderen meesleuren, zo staat er een column die best heftige reacties krijgt. Bedankt voor de reacties.

Trukie, je hebt wel gelijk. Netjes bestaat in deze natuurlijk niet. En wat de derde generatie betreft; ik kan me bij die opmerking NIETS voor stellen. Maar in kleine dorpen eigenlijk ook weer wel.. Wrang.

Avatar

Mosje · 1 januari 2006 op 14:50

[quote]Kassa. Win-win. En trippelende kinderschoentjes op jouw crematie. Of begrafenis. Wat jij wilt. En door Talpa gefilmd met jou in de hoofdrol. Leuk voor het nageslacht![/quote]We zijn er niet zo ver vandaan hoor, van dit soort zaken op tv. Kan het nog gekker? Ja, dat kan.
En we staan erbij en we kijken ernaar.

Avatar

melady · 2 januari 2006 op 00:17

Heel indringend geschreven Dees. Een onderwerp wat m.i. teveel aandacht krijgt van de media: copy-gedrag als gevolg, (kopie(nl).
Moord je gezin uit en daarna jezelf en je bent dodelijk beroemd in heel Nederland.

Zelfmoord: een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem?

Avatar

sally · 2 januari 2006 op 11:33

Inderdaad heel knap en indringend beschreven Dees.
Op de t.v.? Belachelijk. Ik word kotsmisselijk bij de gedachte.
groet
Sally

Avatar

Trukie · 2 januari 2006 op 15:06

Ik ken het relaas van enkele weduwen en kinderen van mannen die zelf uit het leven zijn gestapt. Een van hen was ik zelf.
Het verhaal is meestal veel indringender en veel meer omvattend dan mensen met een mening kunnen bedenken.
@ Mup er is inderdaad heel veel voor nodig om uiteindelijk die stap te zetten.

Avatar

KingArthur · 2 januari 2006 op 15:55

Om er een evenwichtig programma van te maken graag life uitzenden. Triest, het zou mij niet eens verbazen als dit werkelijkheid zou worden.

Avatar

Dees · 2 januari 2006 op 15:59

Hoi Trukie,

Ja, dat risico loop je als je een column schrijft over zo’n onderwerp. Via SOH en in mijn vriendenkring heb ik te maken gehad met gruwelijke verhalen van achterblijvers, vers na de gebeurtenis trouwens, waarna mijn voor jou misschien (te) oordelende mening wortel vatte. Tel daar het meeberoofde leven van kinderen bij op en het bijna mode-achtige verschijnsel van de laatste tijd en nou ja, je hebt het gelezen.

Ik heb het inderdaad niet van zo dichtbij meegemaakt als jij – gelukkig. En dat ieder verhaal uniek is, begrijp ik echt. Het is natuurlijk geenszins de bedoeling aan jouw verhaal te zitten, ik zou niet durven en daar is zo’n column natuurlijk nooit om begonnen.

Nou ja, verder weet ik het ook ff niet.

Grtz,

Dees

Avatar

Trukie · 2 januari 2006 op 16:57

Dees dat er over geschreven wordt vind ik alleen maar een vooruitgang. Het jarenlange mysterieuze stilzwijgen rondom het onderwerp is veel pijnijker.
Maar zo heel vaak blijkt uit de reakties, dat er wel voor de nabestaanden wordt gedacht. Maar dat er niet wordt geluisterd naar hun beleving. Meestal krijgen we alleen maar de vraag; “Waarom?”.
Het is meestal een heel gecompliceerd en diepgaand relaas.
Dat kun je niet in een korte dialoog van waarom – daarom uitleggen.

Ook is er wel eens een verschil in de primaire reacties vlak na het overlijden. Het komt zo hard aan. Zo ongrijpbaar. Maar na een jaar of jaren ben je verder in je proces.

De Vereniging van Nabestaanden heeft als reaktie op al die boze meningen over de overledenen die hun gezinnen zoveel aangedaan zouden hebben gereageerd met:
“Wij houden van de overledene. Het is onze dierbare”

Er zijn ook mensen die b.v.een verkeersfout maken of erg slordig met hun gezondheid omgaan en daardoor overlijden. Hoe wrang zou het zijn om dan tegen de weduwe te zeggen: “Eigen schuld. Dan had hij maar beter op moeten letten.”
Dat gaat als een dolksteek door je verdrietige hart.
Zoiets zeggen we toch niet?

Zo ook alle opmerkingen van laf en onverantwoord enz. en wat ze hun gezin en omgeving aandoen.
Het gezin weet meer. Begrijpt meer. Maar kan het niet altijd uitleggen.

De gebeurtenissen van de laatse jaren waar hele gezinnen bij betrokken zijn. gaan ook mijn verstand te boven. Toch ben ik voorzichtig met een mening. Ik weet niet wat er aan vooraf is gegaan. Ik weet alleen van iemand die over zichzelf beschikte. Niet over anderen.

Geef een antwoord