Een jaar geleden duwde een of andere health freak mij een boekje met een significant lijstje onder de neus. Het was een lijst met verboden middelen. Ik heb het hier over de toen voor mij onbekende E-lijst. Woorden als ‘dodelijk’, ‘genetische mutaties’, ‘zenuwstelselaandoeningen’ en ‘echt vermijden!’ , lieten mijn versteende hart niet onberoerd. Je zou bijna denken dat het hier een FBI-lijst van meest gezochte terroristen betrof, maar niets was minder waar. Het waren stuk voor stuk stille sluipmoordenaars. E-nummers, oftewel additieven die door de Europese Unie zijn toegestaan in onze voeding.

De aanleiding was mijn hyperactieve zoon, waar ik op zijn Limburgs gezegd foeksewild van werd. Eerst dachten we te maken te hebben met een gevalletje ADHD, maar ik hou niet zo van etiketteren. Aan de uitslag van de testen viel ook niet te tornen; hij bleek een doodnormale peuterpuber. Toen ging er een spaarlampje branden. Waren het dan toch misschien de kleurstoffen in de snoepjes? Of de toegevoegde geur- en smaakstoffen, antiklontermiddelen, zuurteregelaars, verdikkingsmiddelen en conserveermiddelen in zijn dagelijkse sausjes? Hierbij wijs ik maar meteen met een vermanend vingertje naar zijn papa. Die heeft de nare gewoonte om overal vijf verschillende sausjes aan toe te voegen, ondanks mijn smakelijk bereide gerechten. Ik neem het mijn kind niet kwalijk. Hij neemt die onappetijtelijke gewoonte, die ik al jaren tevergeefs de kop in probeer te drukken, simpelweg over. Mijn man was al verpest, maar mijn kind kon ik nog redden.

Het vuurtje was aangewakkerd. Ook ik kocht het boekje ’wat zit er in uw eten?’ Achteraf bezien de grootste fout ooit gemaakt in mijn leven. Goedgelovig als ik ben, besloot ik er toch een kritische blik op te werpen. Natuurlijk verloren moeite, want mij kun je alles wijs maken. De health freak in mij begon langzaam te ontwaken. Ik werd een rasechte ervaringsdeskundige en ontrafelde ieder etiket op het product. Boodschappen doen duurde drie keer zo lang. Het werd een ware obsessie. Het zwarte boekje werd heilig verklaard. Het leek verdomme wel de bijbel.

Driekwart van de inhoud van mijn ijskast vloog in de container. Fluorescerende gele Amsterdamse uien? Weg ermee! Gevolg; een huilende zoon die mij er op attendeerde dat er kukkumiene (lees:curcumine) in zat. ‘Die was toch groen gekleurd, mama?’ Ter verduidelijking: E-nummers die in het boekje groen zijn gekleurd, zijn toegestaan. Ze zijn meestal van plantaardige afkomst. Ja, ik geef het toe. Ik zoog mijn kind ongewild mee in mijn wanhopige strijd tegen de rode kankerverwekkende E-nummers.

Zo kwam ik er achter dat de kleurstof in de salami die mijn zoon regelmatig at, gemaakt was van geplette schildluizen. Voor de leken onder ons E 120, cochenille of karmijnzuur. Alternatief: rode bietensap. Het boekje vermeldde met vetgedrukte letters: Pas op! Kinderen echt vermijden! Aangezien mijn zesjarige zoon voor zijn leeftijd al zeer wijs is, besloot ik hem de keiharde werkelijkheid niet te sparen. Ik heb echt een plank voor mijn kop, want ik had kunnen weten dat hij in de pauze ieder kind, met salami op zijn brood, vertelde dat ze geplette beestjes aan het eten waren. Resultaat: overstuur geraakte klasgenootjes en dodelijk blikken van hun moeders richting mij.

Een week later probeerde de juf mij telefonisch te bereiken. Ik was er niet, dus belde ze mijn man op het werk. Die dacht dat er iets vreselijks gebeurd was op school. Maar de juf vroeg laconiek of het klopte dat mijn zoon geen ijsjes mocht hebben. Mijn wijsneus had gevraagd of ze gezoet waren met aspartaam, want dan mocht hij ze niet hebben van zijn mama. Wel van papa, want die deed nooit zo moeilijk. Vervolgens citeerde hij letterlijk mijn boekje. De juf wist toch wel dat aspartaam een waar vergif was! Een neurotoxisch product dat meer dan 92 verschillende ziekteverschijnselen kon veroorzaken! Daar stond ik dan aan school met een hoofd zo rood als een biet. In ieder geval geen hoofd zo rood als geplette schildluizen, relativeerde ik nog gekscherend.

Toen mijn zoon uit school kwam met een ietwat vreemd ogende kindertekening met rode, groene  en oranje hokjes en mama als archetypische heks afgebeeld, begon ik me toch zorgen te maken. Het enige doel dat ik voor ogen had, was dat ik mijn zoon zo gezond mogelijk wilde opvoeden, waardoor hij stokoud zou worden. Ik deed het uit pure liefde, maar liefde is helaas geen additief in onze voeding. Ik was mijn doel duidelijk voorbij geschoten. Dat werd nog eens verduidelijkt toen er een week later een overlijdensbrief op de mat viel van een andere health freak die maar veertig jaar is geworden. In één klap was ik een vriend, een illusie en een boekje armer.

Categorieën: Maatschappij

11 reacties

Avatar

TheVoice · 6 april 2013 op 08:27

Jeetje wat kun jij schrijven! Heerlijk stuk zonder ook maar 1 woord of zin die niet loopt, niet klopt of niet past. Ik ga hem nog een keer lezen 😀

Avatar

Yfs · 6 april 2013 op 09:47

Boeiend geschreven, doch met een enigszins abrupt einde!
Het bestuderen van etiketten van producten zou je bijna kunnen vergelijken met het bekijken van foto’s in een een medische encyclopedie. Als je ziet wat voor enge ziektes je allemaal kunt krijgen zou je accuut ‘uit je lichaam willen treden’ om er vervolgens nooit meer in terug te keren. Joh,… geef het ventje een vette pannekoek met stroop, poedersuiker en strooi er nog een doosje smarties overheen. De liefde waarmee het bereid is, daar kan geen rode bietensap tegenop!! 🙂

Avatar

pepe · 6 april 2013 op 09:47

In een zucht uit gelezen, je boeit de lezer al snel en houdt het tempo erin. Geweldig goed geschreven. Klink ik nu jaloers? Klopt!

Blij dat jij de pen weer hebt gevonden

Avatar

Meralixe · 6 april 2013 op 10:38

Niets meer aan toe te voegen! :yes:

Avatar

Li · 6 april 2013 op 11:05

Een column op deze manier geschreven, is nooit te lang. Zelf duikelde ik 25 jaar terug in de tijd toen ik producten met E-nummers voor mijn stuiterballende zoon probeerde te vermijden. Hij was uiteindelijk 14 toen het rustig werd, maar ja toen had hij het roken, drinken en de cannabis ontdekt… Het is nu een voorbeeldige rustig papa. Jawel, met een stuiterballende dochter van bijna vier die van haar mama geen roodgekleurde drankjes en chocolade mag. :footmouth:

Liefs van Mercuriusfan Li :yes:

Avatar

Ma3anne · 6 april 2013 op 12:20

Dit was weer genieten. Wat schrijf je toch goed en leuk!

En ja, ook ik had zo’n woeste spring in ‘t veld die niet van ophouden wist, toen ie klein was. Breek me de bek niet open met die E nummers.

Zoonlief is intussen, als jonge dertiger, de rust zelve. Sterker nog, sinds van de zomer is hij Zen-leraar en probeert anderen rust te brengen door ze te leren mediteren.
Als ik dat had kunnen voorzien, had ik mezelf destijds niet stapelgek gemaakt met die pogingen hem 100% gezond te laten eten. Het had best minder fanatiek gekund. 😀

Avatar

Ferrara · 6 april 2013 op 13:56

Met een brede grijns gelezen. Mooie titel.

Avatar

KingArthur · 6 april 2013 op 23:07

Lekkere tekst, heerlijke titel en met een beetje aandacht zit die liefde ook in ieder gerecht.

Avatar

Mien · 7 april 2013 op 00:34

In één adem uitgelezen.
Nogabene een eetcolumn!
Scherp en pittig.

Koeken Mien

Avatar

Nachtzuster · 7 april 2013 op 09:34

Als een ADHD’er je column gelezen, zoveel vaart zit erin. Lekkerrr hoor! 😛

Avatar

Bitchy · 7 april 2013 op 10:16

Ik heb alle etiketten van de verpakkingen, potten, dozen verwijderd. Gaf mij een hoop rust 😉

Geef een reactie