Het is een uur of half zeven in de ochtend. Terwijl ik mijn eerste kop koffie inschenk in het verder nog slapende huishouden zie ik buiten een vader tegen de wind in fietsen met zijn zoontje achter op. Voor hen is de drukke dag reeds begonnen.

Zijn vader heb ik niet eerder gezien, maar zijn zoontje heet Vincent en zit bij mijn zoon in de klas. Zijn beide ouders werken full-time, en Vincent wordt ‘s ochtends vroeg al naar de buitenschoolse opvang gebracht.

De buitenschoolse opvang zal Vincent dan naar school brengen wanneer het tijd is. Tussen de middag blijft Vincent natuurlijk over, en aan het eind van de schooldag komt de BSO hem weer ophalen. Rond een uur of 7 zal ik zijn vader dan weer langs zien fietsen om hem op te halen. Thuis nog even snel eten en dan naar bed.

Ik wordt altijd een beetje verdrietig wanneer ik hier over na denk. Geen gezellige tussen-de-middag gesprekken met mamma of pappa, en geen eigen plek om na de drukke schooldag even tot rust te komen. Je zou bijna zeggen dat deze kinderen meer ‘werk’-uren draaien dan de ouders. Een compleet uitbesteedde opvoeding, waarbij de ouders een soort ‘omgangsregeling’ met hun kinderen hebben in het weekend.

Het kan niet anders, dat weet ik ook wel. Dat weet ook iedereen die wel eens heeft geprobeerd in zijn eentje een hypotheek rond te breien, dat weet iedereen die een voet in een supermarkt heeft gezet en ziet wat ze tegenwoordig voor een krop sla vragen. Maar hoe is dit zo gekomen?

Ik denk dat dit een kwestie is van vraag en aanbod. Omdat sinds de vrouwen emancipatie er steeds meer vrouwen werken, is het gemiddelde inkomen flink gestegen. Het vervelende hier van is, is dat de economie evenredig mee groeit. Wanneer je weet dat jouw klanten meer kunnen betalen, zie je automatisch dat de prijzen stijgen. Nu zijn we op een punt beland dat we ondanks de verdubbelde inkomsten weer op een zelfde besteedbaar inkomen zitten, maar zullen beide ouders aan de slag moeten.

Nu zeg ik niet dat de vrouwenemancipatie nooit had moeten gebeuren, maar wellicht hadden we het anders aan moeten pakken en hadden we het ‘huisman’ zijn meer moeten stimuleren. Tot nu toe lijkt Henny de enige te zijn die met trots het beroep uitdraagt.

Ik word verstoord uit mijn mijmeringen door de terugkeer van Vincents vader, deze keer met een lege bagagedrager. Thuisgekomen stapt hij van zijn fiets af, maar in plaats van zijn auto te pakken zoals gebruikelijk, opent hij zijn voordeur. Lekker, zo’n dagje vrij.


19 reacties

troubadour · 27 september 2014 op 08:57

Sterk stuk, alleen stoort het me dat ik niet weet wie Henny is.
Bedoel je misschien Henny d’Ancona?
Hoe dan ook, de ‘tristesse’ dringt diep door!
Die laatste zin …

Meralixe · 27 september 2014 op 09:08

FatTree, daar zeg je me wat…Van die emancipatie en die dubbele lonen en het duurder wordende leven in een consumptiemaatschappij… Ten koste van? 😥

Over de column zelf?
Je hebt een punt onder de aandacht gebracht maar hier en daar klopt er toch iets niet hoor. Zo vertel je dat je de vader niet eerder gezien hebt en dat het zoontje bij uw zoontje in de klas zit. 🙂

    FatTree · 28 september 2014 op 13:53

    Ik zou me kunnen verweren met het feit dat ik de vader nooit zou tegen komen wanneer ik mijn zoontje naar school breng (dat was de bedoeling in het stuk), maar in het vervolg van het verhaal mag je aannemen dat hij bij mij aan de overkant woont (anders kan ik het niet uit mijn raam zien). Zou wel raar zijn als ik hem nooit gezien had. Betrapt dus inderdaad, deze personen zijn fictief 🙂

Dees · 27 september 2014 op 10:46

Mooi geschreven … Zelf geloof ik toch ook in het principe van a village to raise your kid. Heel vroeger gebeurde de opvoeding natuurlijk ook in stamverband, de jagers en verzamelaars hadden eten te scoren en de ouderen pasten op de jongeren. Jammer genoeg moet je voor a village to raise your kid tegenwoordig diep in de buidel tasten en dat maakt het ook minder zuiver.

Ik ken een voormalige happy huisman die nooit de playback show heeft gepresenteerd overigens.

Enne, niks voor jou?

    FatTree · 28 september 2014 op 13:59

    Hey Dees, ik heb zelf erg gelachen om mijn eigen ontzettend flauwe grap over Henny Huisman haha.

    Het voelde wel een beetje vervelend om dit stukje te tikken, ik heb zelf wel een erge luxe positie (werk vanuit huis, mijn vrouw is daarnaast huismoeder), dus dan kun je al snel beticht worden van een ‘ivoren toren’ blik.

    Ik hoop dat het daarom over gekomen is dat ik dit zeker geen tekortkoming vind van de ouders, maar een treurige noodzakelijkheid in de huidige maatschappij.

Chris · 27 september 2014 op 13:01

De vrouwenbeweging, die tot de – emancipatie heeft geleid, is in het beginstadium, ik bedoel 60-er jaren, financieel ondersteund door de voedingindustrie.

Reden: de vrouwen de keuken uit, en hun producten op de schappen!! Het is de ommekeer geweest in het voedingspatroon van de mensheid in de westerse samenleving, met vele onaangename kwalen van dien.

Het feit dat vrouwen het belangrijker zijn gaan vinden om te gaan werken dan er voor hun kind te zijn is idd ook een bijeffect van de emancipatie.

Maar het lijkt politiek incorrect om deze rampzalige effecten op de samenleving zoals wij die in het wetsen kennen, onder de ogen van de verantwoordelijken te houden.

Ik vind de column een originele insteek om een maatschappelijk probleem aan de orde te brengen

Jay Blue · 30 september 2014 op 12:05

Het is ‘een uur of zeven (een uur en niet een half uur)’, of ‘rond half zeven’. Maar een uur of half, dat klopt volgens mij niet.

Spencer · 1 oktober 2014 op 09:13

Het gestandaardiseerde inkomen van een Nederlands huishouden was in 2010 gemiddeld 23,3 duizend euro. Hiermee had een doorsnee-huishouden een kwart meer te besteden dan in 1977 toen het inkomen nog 18,6 duizend euro bedroeg.

Mien · 1 oktober 2014 op 12:23

Leuke titel, maar om nu te zeggen CvdM … ?! 🙁
Nee, niet echt. Sorry, Dikkeboom.
De column is wel goed geschreven.
Ik denk echter dat er betere columns geschreven zijn deze maand.
Uiteraard respecteer ik de keuze van de redactie.
Ik vraag me alleen serieus af of deze door alle drie de redactieleden verkozen is.

FatTree · 1 oktober 2014 op 14:57

Column van de maand? Dat ik dat nog mag mee maken. Hartelijk dank redactie!

Dees · 1 oktober 2014 op 16:32

Gefeliciteerd FatTree, vast niet de eerste, of wel? Dan vast niet de laatste! 😀

    FatTree · 1 oktober 2014 op 17:28

    Thanks Dees! Wel de eerste hoor, hopelijk niet de laatste 😉 Ik voel mij bijna jarig (maar dan op een manier dat ik niet gedwongen wordt te tellen hoe lang ik statistisch gezien nog heb, en waar in ik niet hoef te doen alsof ik aanleg voor horeca heb ten overstaan van mijn familie, die inmiddels beter weet)

Meralixe · 2 oktober 2014 op 08:50

Goed, schoorvoetend dan, niet helemaal overtuigd, van harte gefeliciteerd met de CvdM. :deadrose:
Tuurlijk is het me enkel om de column te doen. :inlove:

arta · 2 oktober 2014 op 22:21

Jeeeej, Fattree!
CvdM!
Gefeliciteerd!
Ik vind em keimooi!

Mien · 3 oktober 2014 op 07:28

Ha, ha, arta ook redactielid, het moet niet gekker worden bij CX.
Of is hier sprake van copycat- gedrag … ? 🙂 🙂 🙂

pally · 5 oktober 2014 op 14:16

Hoezo gekker, Mien? Zit je te slapen of zo?
Fat tree felie!

    Mien · 8 oktober 2014 op 16:14

    Er stond toch echt een dubbele reactie met dezelfde inhoud maar andere namen. Nee, ik zit niet te slapen. Maar misschien weet je meer dan ik … ?

spaans · 8 oktober 2014 op 14:24

Van harte gefeliciteerd!!

Geef een antwoord