Tijdens mijn vakantie in Italië had ik zonneallergie gekregen, dus ging ik naar de apotheek. Daar zat een vrouw met een zonnebril op en een mobiel aan haar oor, tranen liepen over haar wangen. “Zeker ontstoken ogen”, dacht ik, maar ik sloeg er niet veel acht op, omdat ik druk bezig was om mijn eigen huid te redden. Uit het telefoongesprek dat zij met haar Nederlandse huisarts voerde, maakte ik op dat ze een recept voor crème nodig had. Nadat ze had opgehangen werd het papiertje overhandigd aan de Italiaanse apotheker. Deze begreep haar niet en kwam met een doosje aspirine aanzetten. Zij raakte zó overstuur dat ze niet meer uit haar woorden kwam. Ik vroeg haar wat de bedoeling was en kreeg als antwoord dat er een crème gemaakt moest worden van de opgekrabbelde bestanddelen. In mijn beste Italiaans legde ik dit aan de apotheker uit en het geruststellende “Si, capito” volgde.

Sussend nam ik haar mee naar een nabij gelegen kroeg en ik bestelde een flinke borrel voor ons. “Je bent enorm overstuur, maar het is toch in orde zo? Het recept ligt vanmiddag klaar. Hoe heet je eigenlijk? Ik ben Pauline” en ik maakte mijn arm even van haar los om haar zweterige hand te schudden.
“Lin, Linda eigenlijk, hoi. Alles komt weer boven, mijn jeugdtrauma is weer actueel”, snotterde ze. “Als zesjarig meisje kreeg ik uitslag rond mijn mond. Volgens de huisarts zou Purol het probleem verhelpen. Er werd gesmeerd met dit stinkende, plakkende spul, maar het werd alleen maar erger. Lachen en eten lukten amper, mijn mond ging bijna niet meer open van de pijn.
Mijn moeder nam mij weer mee naar de dokter, die nu constateerde dat het een uit de hand gelopen koortslip was. Zovirax werd het toverwoord en samen spoedden we ons naar de apotheek. Terwijl de apotheker zich over mij ontfermde, keek ik als lijdend voorwerpje rond.
Wachtende grote mensen keken mij aan. Ik had een vies gezicht, zij trokken er een. Ik had geen idee wat erger was: deze blikken, of die van de kinderen op school die hun tafeltjes van mij wegschoven, ondertussen roepend: “Juf, zij heeft schurft! Ik wil niet bij haar zitten, mijn moeder zegt dat ik het dan ook krijg!”
Een belletje van de apotheker naar de huisarts resulteerde in een spoedafspraak met de dermatoloog. De witte jas boezemde mij angst in, maar snel ontspande ik toen hij mij professioneel en geruststellend inspecteerde. “Meisje, jij bent gauw van deze narigheid af. Goed smeren en dan is jouw mondje na een paar dagen weer in orde”.
Kort daarna hoefde ik inderdaad niet meer met het kleinste theelepeltje te eten en mijn mond kon thuis weer afgeveegd worden aan de gezamenlijke handdoek. Er was voor mij een aparte handdoek ja, want hoewel de uitslag niet besmettelijk was, zag het er echt niet uit. Een andere school werd gezocht, want de uitslag verdween, maar het pesten bleef.
Na jarenlang rotzooi op mijn lippen gesmeerd te hebben, bouwde ik in overleg met de dermatoloog af naar vaseline. Dit werkte gelukkig en ik werd onafhankelijk van het agressieve smeersel. Nu heb ik tijdens deze vakantie weer last gekregen. Mijn oude trauma is hedendaags, machteloze frustratie beheerst mij. Eén week moet ik nog overbruggen, maar die tijd heb ik niet! Hopelijk werkt de crème…”

Samen slaakten wij een diepe zucht. Toeval bestaat niet: ik kwam precies op het moment dat Lin mij nodig had. De crème heeft zijn werk gedaan, maar wat zich onderhuids in haar genesteld heeft, is niet weg te smeren.


WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

17 reacties

Eddy Kielema · 18 juni 2005 op 17:45

[quote]wat zich onderhuids in haar genesteld heeft, is niet weg te smeren.[/quote]
Bijzonder overtuigende, meelevende column met een ijzersterke uitsmijter! De boodschap is duidelijk: er bestaat geen zalfje tegen zielepijn en als het al bestaat kun je smeren wat je wil, maar de pijn die blijft… Iedereen heeft daar denk ik wel een beetje last van. De een wat meer dan de ander. Linda heeft iig bijzonder heftige uitslag, zowel aan de binnen- als de buitenkant. Origineel onderwerp. Nu Bridget Jones nog! 😉

pepe · 18 juni 2005 op 17:52

[quote]Wachtende grote mensen keken mij aan. Ik had een vies gezicht, zij trokken er een. Ik had geen idee wat erger was: deze blikken, of die van de kinderen op school die hun tafeltjes van mij wegschoven, ondertussen roepend: “Juf, zij heeft schurft! Ik wil niet bij haar zitten, mijn moeder zegt dat ik het dan ook krijg!”[/quote]

Kinderen kunnen vreselijk hard zijn, meestal komt het slachtoffertje van dat moment later sterker in de wereld te staan.

Gelukkig is het toch nog goed gekomen met zowel Lin als met CX-blocqje, ik zie je sprekende ogen nu op de cover van een bierblad 😉 Kicken zeg!

KawaSutra · 18 juni 2005 op 18:31

Jeugdtrauma’s, klein en groot hebben al heel wat blijvende schade veroorzaakt. Dat heb je weer heel goed beschreven WB. Maakt ook weer veel herinneringen bij mij los. De eerste dag op de kleuterschool kreeg ik een tafelgenootje met een afgerukte duimnagel. Brrrr…

champagne · 18 juni 2005 op 19:19

WB: de Italiaans sprekende engel voor al uw noodgevallen 🙂 Op een moment dat je er zo doorheen zit in het buitenland en je de taal niet voldoende beheerst is het geweldig dat iemand zich even over je ontfermt.

En het mes snijdt in dit geval aan twee kanten…jij kreeg voldoende inspiratie voor een realistische, warme column!

Wright · 18 juni 2005 op 19:31

Druk bezig je eigen huid te redden, wist je onderwijl ook nog die van een ander te redden, Pauline.
Als mij gedurende de vakantie in Italië ook rampen mochten overkomen, weet ik wel wie ik ga bellen.
Mooi geschreven, meisje!
Ennuh, ben je nu geslaagd???

Groet, Wright

WritersBlocq · 18 juni 2005 op 19:44

@ Eddy: Warme dank voor je mooie compli.
@ Pepe: [quote]mijn moeder zegt dat ik het dan ook krijg!”[/quote]Kids zijn hard, maar in dit geval: van wie hebben ze het geleerd? Dát vond ik 1 van de meest bizarre dingen aan het verhaal.
@ Kawa: Brrr, die nagel… Zo zie je maar achter elk trauma zit een verhaal, gelukkig niet andersom.
@ Champagne: zo shit eh is het maar net 😉
@ Wright: ik pb je mijn nummer, de altijd bereikbare helpdesk in den vreemden. Nee, ik kom er gewoon naartoe!

melady · 18 juni 2005 op 20:49

[quote]Ik had een vies gezicht, zij trokken er een[/quote]

En zo kan ik meerdere zinnen quoten… een fabelachtig leuke column.

Dees · 18 juni 2005 op 20:58

Sympathiek geschreven!

Domicela · 18 juni 2005 op 21:38

[quote]Een andere school werd gezocht, want de uitslag verdween, maar het pesten bleef.[/quote]

Wat kunnen ze toch lief zijn hè, die kindertjes …. heb medelijden met het arme meisje, van school veranderen is vreselijk!

Goed gedaan, P.!

bert · 18 juni 2005 op 21:39

[quote]De witte jas boezemde mij angst in, maar snel ontspande ik toen hij mij professioneel en geruststellend inspecteerde.[/quote]
WB, ik heb opnieuw intens van jouw column genoten en kijk nu alweer uit naar de volgende.

Mosje · 19 juni 2005 op 00:24

mooi verhaal WB, maar heb wel een bemerking. Het verhaal dat Lin vertelt staat tussen quootjes, dus je citeert haar. Maar het is geen spreektaal, veel meer schrijftaal, waardoor haar woorden wat onnatuurlijk overkomen. Dat had je kunnen oplossen door het verhaal van Lin vanuit jouw gezichtspunt te beschrijven.

KingArthur · 19 juni 2005 op 03:10

En dat allemaal in het Italiaans :-)? Petje af! Heb eigenlijk weinig toe te voegen aan de reacties van mijn voorgangers.

Krijgen we trouwens ook nog te horen hoe het met je examen is afgelopen (for something completly different)?

Kees Schilder · 19 juni 2005 op 08:32

Ja, ik zwijg maar bij zo’n column.Vreselijk goed maar vooral gevoelig beschreven.Keigoed!

Louise · 19 juni 2005 op 10:14

Goed werk, WB! Ik krijg er helemaal het Europa-gevoel van 😉

WritersBlocq · 19 juni 2005 op 13:04

Mensen mensen, wát een gave reacties, bedankt! Heerlijk om weer eens geschreven te hebben en jullie reacties onder mijn column te lezen. Top!

@ Mosje: ik begrijp je punt en heb geworsteld met deze column, maar dit was voor mij de beste optie. Zoals hij er staat, is het ‘mijn ding’ en dat gevoel moet ik hebben als ik schrijf.
@ King: [quote]Krijgen we trouwens ook nog te horen hoe het met je examen is afgelopen (for something completly different)?[/quote] Ja ja, daar wordt snel aan gewerkt 🙂
@ Kees: ……… (ik zwijg maar bij zo’n reactie ……) *bloosmodus*
@ Loutje: Nog steeds in de stem-stemming? Gekke griet 🙂

Raindog · 19 juni 2005 op 21:19

Leuke column. Maar hoe is het nou met die zonne-allergie afgelopen?

😉

Ma3anne · 20 juni 2005 op 00:46

Die laatste zin blijft hangen.

Smeerseltjes voor trauma’s. Als iemand die eens uit zou kunnen vinden…..

Mooi verhaal WB.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder