Na rentree van jouw werk gooi je op de gang de dag er uit. ‘Toe maar, meisje’, moedig ik je aan, waarna er nog een paar reedsen volgen. Wanneer ik om de hoek polshoogte neem, kijk je mij licht voorover gebukt schalks aan. Potdomme, wat hou ik van je! Zo’n wind uit jouw bipsje klinkt na acht jaar samenzijn nog steeds als twee hitgevoelige coupletten en een refrein. Soms laten we er één synchroon welke vaker dan eens dezelfde toonsoort vat. Een tweestemmige is (nog) te hoog gegrepen, maar een klankzuivere ‘A’ is voor ons een peulenschilletje.
En thuis mag dat, want hier is niks banaal. Bouten is een vrijblijvende discipline binnen onze onvoorwaardelijkheid. Buitengaats zijn we een dame en een heer, maar sparen onderwijl wel zoveel mogelijk lucht waarmee we thuis onze schunnige liedjes toeteren. Zo zijn er legio voorbeelden te noemen waaruit blijkt dat wij samen één zijn. Wat zou het mooi zijn geweest als wij dat hadden kunnen sublimeren. Jij en ik verenigd in een kindje.

Maar helaas is de ovulatiebroek vandaag de dag aan jou niet meer besteed, anders hadden we dat kindje zeker gemaakt. Zonder planning of verdere voorkennis. Louter uit liefde. Met al jouw en mijn sterke kanten in zijn goddelijke lichaampje geassembleerd. Ik bedenk mij overigens een zoon met jouw welnemen.
We hadden hem opgevoed naar zijn eigen kunnen, welke ver boven de onze uitsteeg. We zouden hem tijdens zijn eerste levensjaar leren schrijven. Praten kon hij immers al. En ook al zou hij zo rond zijn zesde aandringen om onze aangifte IB 2022 te doen, dan nog zouden wij hem adviseren om eerst maar eens een column van de maand te schrijven. En die schreef hij dan natuurlijk ook. Nog voor 1 april van datzelfde jaar, zodat hij mij niet veel later uit had kunnen leggen hoe ik dividend in onze aangifte verwerk.

Het zou ook een vredelievend kindje zijn geweest. Hij had alle disputen gestelpt. Ook hier op CX. ‘Aan volwassenheid hangt geen leeftijd’ zou hij ons hebben uitgelegd zo rond zijn elfde. Of ‘Wie niet ego-vrij is mag zeggen wat hij wil. Je kunt je alleen afvragen of dat iets toevoegt aan ons algemene doel’.
Op zijn elfde, hè?! Wie waren wij dan geweest om dat tegen te spreken? Terwijl hij glimlachend in zijn bed ons verbaasd op de bank had achtergelaten, zouden wij nog uren napraten over wat hij nou weer had gezegd.

Vanaf zijn dertiende hadden we hem al moeten loslaten, mijn lieve. Als docent ontboden door de Mensa-club, zagen wij hem alleen nog op tv wanneer hij tussendoor het WK schaken had gewonnen. Of een nobelprijs. Ons in vertwijfeling achterlatend over wat we in godsnaam op de wereld hadden gezet.

Nee, het samenvoegen van onze genen kon bij nader inzien een ondermijning zijn geweest voor ons zelfvertrouwen. Misschien is het wel beter zo. Nu bedwingen we ons instinct met kindjes van anderen. Zoals met dat jochie van Rick en Floor. Wat een kutkindje is dat, niet? De plag haar die hij uit jouw hoofd trok en mijn broek die zelfs chemisch niet meer gereinigd kon worden. Maar het is wel een kindje, zoals wij dat niet hebben mogen krijgen… Jij en ik verenigd.
Zie je, nou ga ik toch weer twijfelen. Laten we voor de zekerheid maar een Furby kopen. Ik ben benieuwd of je die kan leren winden.

 

Categorieën: Liefde

26 reacties

SIMBA · 23 februari 2014 op 08:12

Hoe gaan jullie hem noemen? De furby bedoel ik.

Meralixe · 23 februari 2014 op 12:11

:yes: en :no:

Humor en rouwe werkelijkheid laat zich niet zo goed mengen.(denk ik)
Geplaatst onder de noemer ‘liefde.’ Dat scheelt een stuk. 🙂

    Spencer · 23 februari 2014 op 12:50

    Rauwe.. met een a.. 😀

    Pierken · 23 februari 2014 op 16:27

    Het is een vreemde balans tussen de rauwe werkelijkheid en humor voor mensen die een grote kinderwens hebben, maar voor wie het genetisch bepaald niet mogelijk is. Of het met dat gegeven ethisch verantwoord is om er vanuit onze situatie de draak mee te steken, daar heb ik niet bij stil gestaan, Meralixe.

    Nachtzuster en ik hebben vrede met het feit dat we samen geen kindjes hebben gekregen. In haar en mijn ogen staat dat met vette letters door dit verhaal(tje) heen geschreven en had ik ‘m ook onder de categorie ‘Postkantoor’ kunnen insturen.

Spencer · 23 februari 2014 op 12:58

Heel fraai. En een nieuw woord geleerd: ovulatiebroek. Al wil ik niet weten wat dat is..

A propos: Lang geleden zei ik eens dat ik geen kinderen wilde en toen vond iemand dat ‘egoïstisch’. Nu, een jaar of 30 later, begrijp ik nog steeds niet wat daarmee bedoeld werd..

Pierken · 23 februari 2014 op 16:38

Egoïstisch in de zin van het verstek laten gaan van jouw verplichting tot voortplanting, Spencer? Jouw verantwoordelijkheid tot iets dat er nog niet is, maar dat je wel moet maken, omdat het er moet zijn? Wat een zelf bevlekkende vorm van altruïsme.

Overigens vind je op pagina 263 van Kleintjes in het CX-café de betekenis van een ovulatiebroek. Die pagina kun je dus mijden.

troubadour · 23 februari 2014 op 17:52

Intelligente humor allemaal! Zo’n beetje Minerva nadat Alex vertrokken is. Heerlijk! Nachtzuster wil best een ingeplant en door jou geïnsemidingest eitje of twee van Yfs of zo, tot wonderkind transformeren. Laat anders je zaad invriezen, humor als deze mag/moet niet uitsterven.

    Nachtzuster · 23 februari 2014 op 18:46

    Das lief troubadour, maar ik weet niet of de eitjes van Yfs nog tot dezelfde wonderlijke dingen in staat zijn als in de column. Zij is ook geen 20 meer. Buiten dat, geen geprut in mijn onderlijf. En dan zou het kindje mee moeten naar de kroeg elke zondag, daar waar gerookt mag worden. Wil je zo’n baby’tje toch ook niet aandoen? Nee Pierken en ik hebben besloten dat we voor elkaar gaan zorgen als we oud zijn. En tot die tijd heeft hij Joke de furby als zorgmonster. Kan hij als geen ander.

      troubadour · 23 februari 2014 op 18:51

      Toch vind ik het een ‘column van de maandstonden’ Nachtzuster.

        Spencer · 23 februari 2014 op 20:05

        Nog een nieuw woord: zorgmonster. Een rijke oogst vandaag.

Yfs · 23 februari 2014 op 21:36

Potdomme Pierken,
Wat een waanzinnig goeie column.
Humor van de bovenste plank gecombineerd met een teergevoelige openhartigheid. Bewonderenswaardig hoe je antwoord hebt gegeven op een vraag waarvan mensen soms schromen om deze te stellen omdat ‘het wel eens gevoelig zou kunnen liggen’. De titel is eigenlijk best een beetje wrang maar tegelijkertijd gaat er zowel een bereidwillige ouderliefde van uit als een hele innige partnerliefde, en dat maakt het zo mooi.

Of een Furby winden kan laten weet ik niet, maar als je hem 3 keer voert en dan zijn rug aait zal hij 8 keer een boertje laten! Na 6 keer burbt hij misschien wel het hele alfabet!! :laugh:

Beslist CvdM waardig!!! :yes:

arta · 24 februari 2014 op 12:18

Héérlijk leesvoer, Pierken!

Mien · 24 februari 2014 op 14:25

Ernstige humor of humorvolle ernst. Jij mag kiezen. Ik vind beiden goed. :yes:

trawant · 24 februari 2014 op 15:47

Eeuwige liefde, het bestaat!
De hartstocht spat eraf, jelui zouden elkaar wel op kunnen vreten! En ook nog eens vurig beschreven. Koester het kindje..

pally · 25 februari 2014 op 12:24

Geweldige column die schuurt en tegelijkertijd laat lachen.
CVDM?

Pierken · 25 februari 2014 op 18:39

Wat een leuke reacties!
Mien, het is geen van beide, maar Humorvolle Ernst is wel een optie als naam voor de Furby. Van je sodehiep trouwens met jouw kans op de Blogparelhoofdprijs. Yfs, zat jij maar in de jury van die Blogparel. Daar had jij wel drie medailles uitgeluld. Bedankt weer voor jouw uitgebreid verwoorde ontvangst! Arta en Pally voor jullie korte en krachtige, voorzien van nog eens een extra CvdM-verwensing 😉 Heb jij nog iets in het vat, Arta? Ik mis jouw verhalen hier.

Troubadour, ook jij naast Arta en Mien, gefeliciteerd met jouw Blogparel-nominatie in de categorie gore gedachten (malos pensamientos). En ja, uiteraard heb ik al gestemd. Op wie, zeg ik niet, maar ik mocht maximaal drie columns mijn voorkeur geven. Dat heb ik ook zeker gedaan. Wie nog niet om den donder?!

trawant, je hebt gelijk. Harrie zit er naast; nicht, nicht alles geht vorbei.

Mien · 25 februari 2014 op 23:23

Moet je Spencer niet ook feliciteren?
Erg actueel vanavond by the way, de Furbies.
Man bijt hond toevallig gezien?
Anders even op ‘Uitzending gemist’ terug zien.
Over humorvolle ernst gesproken.

Pierken · 26 februari 2014 op 00:11

Krijg nou tietjes, Mien. Spencer ook. Of juist hij, zo achteraf zijn column ‘Blogparel’ weer te hebben gelezen. Ik is lul. Hij staat op de tiende plek als blogger met de meeste kennissen tot nu toe (naar zijn eigen ludieke stelling op de site 🙂 ). Ik had mijn max. drie stemmen eerder op de dag buitenshuis vergeven. Zojuist alsnog thuis gestemd op Spencers goede bedoelingen met een vet uitroepteken, godveedee (als kennis). Hoeveel rijst ging er ook alweer in een Chinees? Of hoeveel keutels in een konijn? ?:-) En nee, Mien. MBH (nog) niet gezien…

Pierken · 28 februari 2014 op 01:13

Dat is inderdaad maf, Mien! In die uitzending zie je een vrouw die 250 Furby’s heeft. Dat zal toeval zijn. Maar dat één daarvan ook nog eens een grote wind laat is een boodschap van boven.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1399975
Minuut 8:50

Mien · 28 februari 2014 op 07:18

Ja, ja, de werkelijkheid is vaak meer bizar dan de fantasie.
Heb je de SM-Furby op de plank ook nog gespot? 🙂 🙂 🙂

Sagita · 1 april 2016 op 11:09

Geweldig! Lees deze nu voor het eerst!
groet Sa!

arta · 1 april 2016 op 11:48

Een dag om in herhaling te vallen (:-)): Mooi!

Mien · 3 april 2016 op 07:35

De liefde puur en rauw, zo lust ik hem / haar het liefste. ?
Wordt het nieet weer eens tijd om in de CX-pen te klimmen.
Saampjes?

Mien · 3 april 2016 op 07:36

Sorry, dat nieet was een heel klein scheetje.

Geef een reactie