Ontbijt

De ontbijttafel is gedekt. Een dik bruin bloemenkleed met kwastjes aan de zijkanten. Zes brocante ontbijtbordjes met ernaast zilver glimmend bestek. Er liggen vers gebakken witte bolletjes in glanzende grote schalen. Met als beleg heerlijke zachte kazen, rosbief en ham en allerlei soorten huisgemaakte jam.

De huiskamer geurt naar verse koffie en fruitige thee. In de kleine keuken schijnt de zon warm op het achterdeurraampje met het kanten witkatoenen gordijntje. Ik neem een vol dienblad van het aanrecht en wankel moeizaam naar de eettafel.

Op mijn linkerkuit zit een pijnlijke open wond, die het lopen extra bemoeilijkt. Ik draag een paar gebloemde oude sloffen. Ze hebben gaten op de neuzen. Mijn blauwe jurk is te lang, waardoor ik af en toe haast struikel over de zoom. Het ouder worden valt me zwaar. De armoede is schrijnend, maar de eenzaamheid vind ik het moeilijkste. Zelden komt er bezoek. Niemand om mee te praten. Soms is rust op deze leeftijd wel prettig, maar de leegte werd me afgelopen winter toch te groot. In mijn eentje televisiekijken en in eenzaamheid gaan slapen. De lange dagen vielen me steeds zwaarder. De lege eettafel vond ik het akeligste. Gelukkig heb ik de ergste eenzaamheid verholpen. Want op zondag eet ik sinds kort niet meer alleen. Het ontbijt nuttig ik dan in vol ornaat met mijn kleine gasten.

Aan tafel staan de oude eiken stoelen keurig netjes aangeschoven. Iedereen is weer present. Vandaag is het smullen geblazen. Ik neem plaats op mijn stoel en kijk  tevreden om mij heen. Dankbaar voor de aanwezigheid van al deze kindertjes en onze goed gevulde ontbijttafel. Ik schenk thee en koffie. Smeer broodjes met al het lekkers dat op tafel staat. Alle vijf de kindjes zijn keurig gekleed.

Mijn poppenkindertjes, besteld uit de speelgoedfolder. Lieve kleine kindertjes. Haast niet te onderscheiden van levensechte exemplarem. De poppenkinderen kosten wel wat, maar het is de moeite waard. Één pop is gehuld in een snoezig matrozenpakje, een andere draagt een zachtblauwe jurk met witte noppen. Twee poppen hebben krullend lang blond haar, en eentje heeft een warme chocoladekleurige huid. Alles aan hen is perfect. Zelfs de ogen lijken heel echt. Ze glanzen en kijken ernstig naar de wereld om zich heen. Met hen deel ik al mijn leed, pijn en verdriet. Zij luisteren en begrijpen mij.

Ik heb de weduwnaar van nummer negen laatst ook verteld van mijn poppenkinderen. Die man is altijd alleen. Eerst vond hij het wel een beetje vreemd, maar nu heeft ook hij zijn eerste poppenkind besteld. Ik weet zeker dat hij zal opleven zodra het kind geleverd wordt.

Ik hef mijn theeglas op en wens mijn kindertjes een goede maaltijd. Ze lachen blij. Altijd heb ik vijf kinderen gewild en nu is mijn wens bewaarheid geworden. Zo kunnen er nog best een paar jaartjes bij.