Eenzaam en verlaten doolde ik door het tochtige gangenstelsel van mijn eigenhandig geschapen labyrint. Door het wegvallen van perspectief waren de bakens volledig overhoop gegooid. Ik was niet meer bij machte de uitgang te vinden, te vluchten voor de herinneringen die donkerrood en confronterend door de metersdikke wanden sijpelden. De warmte die deze plek ooit bezat, leek voorgoed verdwenen met het verlies van mijn hart. Een zomer was verleden tijd, een kille winter in aantocht. IJsberend op zoek naar een oplossing voor het verdriet, bleven mijn gedachten in cirkels gevangen. Een draaikolk van emoties die mij reddeloos liet zwemmen in een smerige poel van negatieve gevoelens. Waanzin kreeg vat op mij. Op zoek naar structuur en overzicht vanuit de ivoren minaret kwam ik uit bij de inktzwarte spiegel in de dieperik van mijn chaotische ziel. Met een beschuldigende vinger wees de spiegel mij terecht. Instinctief graaide ik naar de hele hand. De spiegel voltrok het vonnis door mij, in een innige omhelzing, er doorheen te trekken. Bezinning in de beklemmende leegte van het zwart.

Het duister leerde mij m’n ogen te gebruiken. De waarde van bezit is niet te vinden in wat je ervoor laat maar wat je ermee doet. Wat kon ik met vleugels als ik geketend was? Met het inzicht kwam het uitzicht. Glazen tranen braken scherp maar helder met het verleden. Geen licht zonder duisternis. De waterval van verdriet brak het zwarte licht in de spiegel. Een wilde stroom voerde mij door de tunnel van de winter naar het venster van de hoop. Daar aanschouwde ik een waterkoude zon die mistroostig scheen over de benevelde vallei van vruchtbare gedachten, ver van hier. Buiten stak een ijzige wind op en tekende kristallen Orchideën op het raam, als een bouwtekening van een aanstaand voorjaar. De zon kleurde de bladeren in de tinten van de regenboog. In verdriet zit een kiem van schoonheid.

Categorieën: Vervolg verhalen

12 reacties

Eddy Kielema · 11 januari 2006 op 11:04

The hour is darkest just before dawn. Mooi omschreven, King!

Outsider · 11 januari 2006 op 11:55

[quote]de inktzwarte spiegel in de dieperik van mijn chaotische ziel. [/quote]
Ik heb totaal geen verwantschap met deze manier van schrijven, daarom laat ik een oordeel maar achterwege. Het woord ‘dieperik’ vind ik in deze zin echter lelijk. Er zou beter kunnen staan ‘in het dieper ik’. Nog beter is het om ‘in de dieperik’ helemaal weg te laten.

Mup · 11 januari 2006 op 13:45

[quote]Met een beschuldigende vinger wees de spiegel mij terecht[/quote]

Goed dat dat inzicht kwam, mooi beschreven,

Groet Mup.

bert · 11 januari 2006 op 14:29

Ok, nu begint het voor mij ook vorm te krijgen. Dit stuk is aanzienlijk leesbaarder en zeker ook de moeite van het lezen waard.
Ik zal deel 1 van de ontpopping nog een keer proberen te lezen. Ik kijk uit naar het volgende deel. 🙂 🙂 🙂

Dees · 11 januari 2006 op 14:59

Een reinigingsritueel lijkt het wel, dit vervolgverhaal. Ga nog even afwachten of dat zo is…

Troy · 11 januari 2006 op 15:26

Woordentovenaar, bizar en realistisch tegelijk. Meer kunst dan kitsch. Prachtig.

Mosje · 11 januari 2006 op 16:59

Begin net als de anderen benieuwd te raken naar wat er uit het cocon zal kruipen.

sally · 11 januari 2006 op 17:10

Hier moet je echt even voor gaan zitten.

Ik neem m`n petje af voor een stuk als dit.

liefs
Sally

Troy · 11 januari 2006 op 17:16

@Sally: je baret bedoel je? 😀

Edit: alpino…oeps :red:

sally · 11 januari 2006 op 17:33

M`n alpino 😀

Lynne · 12 januari 2006 op 15:27

Geen column die je even snel ‘wegleest’.

Mooi, KingArhur. Heel mooi.

KingArthur · 12 januari 2006 op 21:04

Dank ieder voor de reacties weer. Hoewel ze me nu ook wat nerveus maken. Als de verwachtingen maar niet te hoog gespannen zijn zodat het geheel een anticlimax zal worden.

Geef een antwoord