Net als je denkt dat het leven zich tegen je keert, dient zich op de een of andere manier altijd weer een lichtpuntje aan. Dat is het fijne en ook de veiligheid van ons gekke leven. Maar met dat lichtpuntje gloort er ook altijd weer dat ene gevoel aan de horizon: je voelt je onzeker… Als we ervan uit gaan, dat ons leven vastligt in een blauwdruk ergens in het universum, dan brengt dat zekerheid. De zekerheid, dat alles toch wel gebeurt, zoals het gebeurt. De zekerheid, dat je beter kunt genieten van je dip, want er komt weer een betere tijd aan. En dan kun je maar beter genoten hebben, voordat het nieuwe genieten zich aandient. Zekerheid dus… een vreemde factor, een vredig gevoel en oh zo vreselijk onzeker…

Ondanks dat alles dan vastligt en zeker en vast zal plaatshebben, lijken wij mensen toch de meest rusteloze soort op deze aarde. Waar zijn we naar op zoek? Wie zoeken we? Waarom zoeken we? Hoe doen we dat, wat of wie willen we vinden we en wanneer? Want alles komt, zodra het komt en gaat ook weer, zo gauw het gaat. De vragen van het leven… onzeker…

Groot heh, als je er zo over nadenkt? Maar het grappige is, dat we meestal de grootste onzekerheid ondervinden omtrent de kleinste dingen. Haar, kleding, figuur, bioscoop of kroeg, en: vindt hij me leuk genoeg? Maar ook dat ligt weer vast in datzelfde universum, dus heeft het zin om daarin te willen sturen? En zo laveren we sierlijk tussen leuk en stom, goed en slecht, sterk en zwak, zeker en onzeker…

En dan is daar internet dating, een raar en dankbaar forum voor de alleenstaande sterren in dit universum. Een prachtige oplossing voor de introvertere mens en een nog betere mogelijkheid voor mensen met levensvragen, klein of groot. Papier is geduldig en kent geen onzekerheden. Ook ik ben “gevallen” voor dit medium, op aanraden en na het zien van de vermeende successen in mijn omgeving. Wat een zekerheid geeft het te weten, dat je “geen interesse” kunt sturen aan de mannen die je niet kunnen bekoren. Mannen met vragen als: “Ben je lekker?” (ja, ik ben best lekker bij mijn hoofd) of “Wat vind je lekker?” (alles behalve boerenkool met worst). En dan is daar de heerlijke zekerheid van het gebroken hartje, waarmee je inhoud geeft aan je “nee, dank je wel”. En de heerlijk zekerheid te weten, dat je (ondanks je wensenlijstje) “in de markt” ligt zonder daar specifieke moeite voor te hoeven doen en zonder het gevoel: ik ben onzeker…

En dan is hij daar: die ene man… de man die niet alleen kijkt, maar ook ziet. De man die niet alleen leest, maar ook luistert. De man die jou wil ontmoeten, omdat hij weet dat het goed moet zitten. De man die jij wilt ontmoeten, omdat je het geduld van zijn papier ook graag live wilt exploreren. En dan is hij daar: de ontmoeting, de kus en als jouw persoonlijke geest uit de fles… “poef”: je bent onzeker…

Categorieën: Diversen

14 reacties

Ineke · 4 december 2007 op 13:14

Weathergirl, geweldig stuk weer. De spreekwoordelijke vinger op de zere plek.
[quote]En dan is hij daar: de ontmoeting, de kus en als jouw persoonlijke geest uit de fles… “poef”: je bent onzeker… [/quote]
Isn’t that the way it goes…

:kus:

Mup · 4 december 2007 op 13:55

[quote]En dan is hij daar: die ene man… de man die niet alleen kijkt, maar ook ziet. De man die niet alleen leest, maar ook luistert. De man die jou wil ontmoeten, omdat hij weet dat het goed moet zitten. De man die jij wilt ontmoeten, omdat je het geduld van zijn papier ook graag live wilt exploreren. [/quote]

Hier ben ik toch niet helemaal zeker van, bestaat hij?

Nee de onzekerheden die je hebt willen beschrijven zijn goed naar voren gekomen,

Groet Mup.

Dees · 4 december 2007 op 14:22

Wat heb je aan? 😀

Ik vind jouw mengeling van stoer en kwetsbaar mooi, dat zie je in bijna elke column van je.

En ik kan me niet anders voorstellen dan dat meneer van het geduldige papier en de zoen dat aantrekkelijk vindt of gaat vinden.

En anders… NEXT. Want ook dat is internetdating.

dj_Eddy · 4 december 2007 op 14:31

De wereld van internetdating is niet helemaal de mijne, maar je kan er wel heel leuk over schrijven!

Grumpy-old · 4 december 2007 op 14:42

Is dat niet net het leuke eraan?
Onzekerheid, vlinders in de buik.
Een gevoel dat ik best nog wel een keer wil meemaken . Leuk voor je dat je weer iemand gevonden hebt die je dat gevoel geeft.

Mooi geschreven en mooi verwoord.

Greetz
Grumpy

Prlwytskovsky · 4 december 2007 op 18:35

Het begint zo filosofisch en dan eindigt het met een vent, een kus en een knuffel.
En ja: Poef! Weg droom.

Happyturf · 4 december 2007 op 18:39

W., Ik wil niet slijmen, maar al die kerels die jou aan je lot hebben overgelaten zijn uilskuikens. Iemand die zo schrijft is het waard om zonder enige onzekerheid gekoppeld te worden. 😉

Happyturf

pally · 4 december 2007 op 21:28

Mooi geschreven, Weathergir, over zekerheid die dan weer onzekerheid is en het toch reikhalzend blijven uitzien naar een andere horizon.Ik hoop voor je dat het een leuke meneer is die uit het scherm over de regenboog is geklommen.

Prima column

groet van Pally

Trukie · 4 december 2007 op 23:26

Je krijgt maar 1 x de kans om een eerste indruk te maken.
Bij internetdating krijg je dus nog een tweede kans

Heel mooi beschreven Weathergir

DreamOn · 4 december 2007 op 23:32

[quote] En dan is hij daar: die ene man… de man die niet alleen kijkt, maar ook ziet. De man die niet alleen leest, maar ook luistert. De man die jou wil ontmoeten, omdat hij weet dat het goed moet zitten. De man die jij wilt ontmoeten, omdat je het geduld van zijn papier ook graag live wilt exploreren. En dan is hij daar: de ontmoeting, de kus en als jouw persoonlijke geest uit de fles… [/quote]

Ja, heel herkenbaar! 😀

Goed geschreven,
Groetjes DO.

KawaSutra · 4 december 2007 op 23:33

De zekerheid van onzekerheid maakt het bijna acceptabel. Dat proef ik een beetje uit jouw column en daar zit best wat in, zeker bij het daten via internet. 🙂

pepe · 5 december 2007 op 08:04

Mooi geschreven, en die poef was een echte poef. Maar ook als je al heel veel jaren samen bent kan die poef er ineens zijn.

Zelf vind ik het wel lekker die onzekerheid over wat er komen gaat. Ik moet er niet aandenken dat ik alles van te voren weet.

weathergir · 6 december 2007 op 00:05

Lieve allemaal,

Het kan niet op! Gloeiend van trots zit ik hier nog even lekker onzeker te zijn. Dank voor alle leuke commentaren weer…

Ik moet bekennen, dat de laatste alinea een ietwat grote mate van fictie bevat (wishful insecurities, ofzo). Dus de streekroman over smachtende liefdesvuren tussen hem en haar zal nog even op zich laten wachten. Wel meer datingleed in de aanslag… voor de liefhebber… 🙄 🙄 🙄

weathergir · 6 december 2007 op 00:07

:oeps: :oeps: :oeps:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder