Oordeel (1)

Het is vroeg in de ochtend. Zojuist ben ik met de bus gearriveerd op het Centraal Station. De kou dringt gevoelig door de stof van mijn mantel, langs de kieren van mijn knoopsgaten. Huiverend sla ik mijn armen rond mijn lichaam. Helpen doet het niet. Haastig begeef ik mij naar de ondergrondse. Daar wacht ik op de metro. Bestemming Gaasperplas. Die rijdt langs de Verrijn Stuartweg, waar ik studeer aan de HBO.

Het is druk, zoals gebruikelijk. Slaperig ogende studenten op niet gestrikte gympies, donkere mannen en vrouwen, die je nooit ziet in het dorp waar ik woon. Junks die elke rit, ongeacht het tijdstip, op dezelfde plaats zitten te basen, trippend op slechte kwaliteit stuf. En managers, keurig geklede zwetende mannen zonder auto binnen handbereik.

Zodra de metro arriveert, stap ik in de dichtstbijzijnde coupé, die binnen korte tijd helemaal volloopt. Sommige mensen moeten staan, dat gebeurt met enige regelmaat. De geur van zweet, koffie, kokos en zwaar geparfumeerde dames dringt mijn neus binnen. De metro komt in beweging. Eerst langzaam, dan steeds sneller, totdat de omgeving wazig langs mij heen zoeft. Ik zie mijn evenbeeld in het raam. Ernaast een dienstmededeling. Gelieve niet te roken. Ik rook niet, en gelukkig ben ik ook niet verslaafd.

We komen aan bij de Wibautstraat. Een aantal mensen verlaten de coupé. Ze mengen zich met andere wachtende en vertrekkende reizigers op het perron. Samen lijken ze op een grote krioelende mierenhoop. Voor de metrodeuren staat een man. Het haar piekend, de kleding gerafeld en gescheurd. Hij schuift met gebogen hoofd naar binnen. Zijn vuile handen omklemmen de ijzeren stang bij de deur. De lichaamsgeur van de man is ongelooflijk smerig. De beste beschrijving ervan is die van opgegraven lijken, allemaal in verschillende fases van ontbinding verkerend, bij een flink zomers temperatuurtje. Het is eenvoudig niet te doen om met deze man langer dan vijf minuten in een ruimte te verblijven. Een halte daarna reist hij in zijn eentje door, de eerste persoon die om half negen in de ochtend een eigen coupé heeft. Mijn ontbijt houd ik met enige moeite binnen. Een coupé verder ruik ik de lijkengeur nog steeds.

Dan ben ik op de plaats van bestemming aangekomen. De man, nog altijd koning van zijn coupé, stapt ook uit. Ik probeer om tussen het gedrang van de menigte de uitgang te vinden, en dan ineens zit ik vast. Mijn vinger zit tussen de glasrand van de metrodeur en ik krijg hem niet los. Ik ben uit alle macht aan het trekken. Omstanders staan met stomheid geslagen toe te kijken. Niemand grijpt in. Mijn hart bonkt in mijn keel. Stel dat de metro zo meteen weg rijdt, met mij hangend aan de deur? Bij die gedachte word ik slap in mijn knieën. Dan opeens zie ik de menigte opzij en naar achteren stappen. De stank van ontbinding komt dichterbij. Het is de vieze man. Hij staat naast mij en trekt heel voorzichtig mijn vinger uit de spelonken van de deur. Naast zijn zachtheid blijkt hij ook over een enorme kracht te beschikken. En dan ben ik bevrijd. Ik draai me naar hem toe en kijk hem recht in de ogen. Waterige diepblauwe, verdrietige ogen. Ik staar hem schuldbewust aan en bedank hem stamelend. Hij knikt en gromt iets onverstaanbaars. Dan draait hij zich om en sjokt moeizaam naar de uitgang van het station.