Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik mijn soms wat temperamentvolle karakter volledig de vrije loop liet op de dief van mijn gekoesterde leren jack. Dit resulteerde in een stel bontgekleurde en dichtgeslagen ogen van de gulzige kleptomaan. Omdat ik volledig schuld zou bekennen, door op het schikkingsvoorstel van justitie in te gaan, mocht ik, topcrimineel Arthur K, daarom onlangs voor het gerecht komen. Na een kort autoritje kocht ik ’s morgens mijn plaats in de maatschappij om de wagen te stallen, ook alles is te koop tegenwoordig. De zitting zou om tien voor tien aanvangen dus wierp ik geld in de meter tot half twaalf, dat leek mij lang zat. Keurig op tijd stapte ik om half tien, als een schaap in wolfskleren, de slachtbank binnen om mijn verhaal te gaan doen. Na me gemeld te hebben bij de receptie was het wachten op het moment dat ik de plek mocht binnentreden waar recht nog krom is en het slachtoffer dader. Tien voor tien werd snel kwart over tien en om half elf kreeg ik de neiging om op te stappen om wat extra geld in de parkeermeter te doen. Maar ja, dat kon natuurlijk niet want ik kon elk moment worden opgeroepen.

Om elf uur was deze zorg in ieder geval verdwenen toen ik mijn naam hoorde en ik de poppenkast binnentrad. Verweer was eigenlijk niet mogelijk en het oordeel al geveld toen de officier van justitie uiteen had gezet welk een geweldenaar ik wel niet was. Gelaten liet ik het daarom maar over mij heen komen. Ondanks het feit dat er rekening was gehouden met de omstandigheden viel de uitspraak mij erg tegen. Dat de eerste klap een daalder waard is, wist ik allang maar dat de twee daarop volgende slagen aantikten tot een totaal van 165 euro kwam aan als een technisch knock out.

Om kwart voor twaalf kwam ik uiteindelijk weer bij mijn auto aan waar ik nog eens mocht constateren dat mijn loyale korting die ik had gekregen meer dan in rook was opgegaan door een gele prent die met zorg onder mijn ruitenwisser was geplaatst. En een prettige dag verder.

Het verhaal kreeg echter een staartje toen ik een paar weken later een rekeningafschrift ontving. Onder de mededeling:”om de pijn wat te verzachten” had een weldoener 165 euro naar mij overgemaakt. Het geschenk uit de hemel deed mij aanvankelijk denken aan st. Bernard. Maar deze hoffelijkheid kwam toch uit eigen kringen. Bedankt pa.


12 reacties

Ma3anne · 16 mei 2006 op 10:47

Een koninklijk gebaar van King Arthur sr.

Er zijn niet veel vaders die hun zoons een extraatje geven als ze iemand de ogen dichttimmeren. Maar ja, die bon was ook wel lullig natuurlijk. 😀

Eddy Kielema · 16 mei 2006 op 11:38

Had degene wiens ogen je dicht timmerde slaapproblemen? 🙂

Kees Schilder · 16 mei 2006 op 12:44

Wat ik mij afvraag King, zat er ook BTW op die bon? Nog een vraag: Ga je in hoger beroep? Ja toch? Ik zou dit uit vechten tot het Eurpese Hof al moest ik vanwege de kosten naar de voederbank.

Daarnaast zou ik de officier van justitie opwachten en hem 165 klappen voor z’n harses verkopen. maar ja, ik ben dan ook een zeer rancuneus mannetje. 🙁

Troy · 16 mei 2006 op 13:54

Ik denk niet dat iemand ooit nog aan je leren jas zal komen 😀

Goed zeg, zo’n pa. Leuke column.

Mup · 16 mei 2006 op 14:39

Echt een ‘heb-ik-dat’ moment, dankzij pa met een positief einde, heb je je jas kunnen redden?

Groet Mup.

Li · 16 mei 2006 op 15:32

Mijn oordeel?
Je kaart zaken aan waarvan mijn bloed gaat koken. Gek land Nederland. Omdat afhakken van handen zo’n zooitje geeft, is die hengst voor z’n kop helemaal terecht. Ik snap die rechter niet. Hij had jou, voor moedig gedrag, dienen te ridderen. 😡

[quote]Na een kort autoritje kocht ik ’s morgens mijn plaats in de maatschappij om de wagen te stallen, ook alles is te koop tegenwoordig[/quote]

Deze zin vind ik niet zo lekker lopen.

Li

WritersBlocq · 16 mei 2006 op 19:04

Tja, maar voor die 165,- hebbie nog altijd geen nieuwe jas, dussss… heb je nog mazzel ook!
Lief, die Pa King. Leuk geschreven column, groetje, Pauline.

KingArthur · 16 mei 2006 op 21:19

Dank voor alle reacties. Als mosterd na de maaltijd: Ik wil het recht in eigen hand nemen absoluut niet goed praten en ben ook niet trots op deze daad maar op het moment dat dit gebeurde overheerste enkel de woede.

@ Ma3: Vele malen heb ik overwogen om over deze gebeurtenis te schrijven. Het gebaar van mijn vader gaf de doorslag. Op deze manier kon ik hem een beetje in het zonnetje zetten.

@ Eddy: Helaas keek de dief tijdens het meenemen van mijn jas niet zo nauw. Na een ontmoeting met mij deed hij het wel en mogelijk heeft hij daarna ook last gekregen van slaapproblemen.

@ Kees: BTW was bij de prijs inbegrepen. De bon onder mijn ruitenwisser was daarom ook geen naheffing. En nee ik ga niet in hoger beroep. Ik heb mijn buik namelijk nog vol van dit gerecht. M.b.t. de officier van justitie, die neiging had ik ook.

@ Troy: Men mag rustig aan mijn jas komen zolang ze er maar niet mee vandoor gaan.

@ Mup: Gelukkig heb ik inderdaad mijn jas uit de struiken kunnen vissen na mijn daad en ben ik weer hereenigd met mijn imago (vechtjas).

@ Li: Ach, moedig? Nogmaals woede overheerste en ik kom op voor mijn eigen zaken. Nu niet te kritisch worden trouwens maar toch, ik zal een herformulering van de zin in overweging nemen :-).

@ WB: Klopt, maar dat was gelukkig ook niet nodig zie mijn reactie op Mup.

Peer · 16 mei 2006 op 22:43

Haha, je beschijft typische Nederlandse problemen als je het mij vraagt. Je zegt het zelf al mooi: “…waar recht krom is.” Ik vind nog dat je het redelijk laconiek opvat, knap. Ik zou van machteloosheid woedend worden…

Mosje · 17 mei 2006 op 08:50

The King is back, and how!

KawaSutra · 19 mei 2006 op 15:40

Die poppenkast heb je perfect beschreven. Ik heb me altijd al verbaasd hoe een maatschappij compleet afhankelijk kan zijn van de nukken van een onaantastbare rechter. Iedereen moet voor ze buigen en dat doet mijn rechtsgevoel alleen maar krommen.

pepe · 19 mei 2006 op 15:53

Je hebt hebt het kalm beschreven, knap hoor

Geef een antwoord