De hotelbon mag nog gebruikt. Na maandenlang vergeten in de la te hebben gelegen, komt het verjaardagscadeau juist op tijd tevoorschijn. We bellen het hotel van onze keuze, oppas van kinderen en hond, en prikken zo een mooi vooruitzicht op onze kalender. Dankzij een strakke planning weten we zaterdagmiddag om vier uur onze straat uit te rijden. Eenmaal onderweg krijg ik pas echt zin. Hoe uitgestrekter de snelwegen, hoe donkerder de lucht, hoe meer we loslaten, hoe gemakkelijker de gesprekken komen die we zo missen.

‘Heel goed dat jullie er even tussenuit gaan’, zei mijn moeder nog aan de telefoon. Het doet me denken aan die keer, lang geleden, dat zij met mijn vader een weekend weg ging. Naar Texel. Ik zie gele regenkleding, speciaal voor hun trip gekocht, nu nog steeds verbonden met het woord ‘Texel’. De ogen van mijn moeder als ze zegt dat het nodig is. Mijn vader heeft het te druk op de zaak. Als kind voel ik het onuitgesproken dilemma van mijn moeder, die eigenlijk niet wil gaan, veel liever thuis blijft bij haar drie kinderen. Maar het moet.
‘Moeten’ wij nu ook? Ik kan niet ontkennen dat ik eraan toe ben. Doen we het dus niet goed? Te druk? Nee, het is niet de zaak, we hebben geen zaak, werk krijgt bij ons niet de ruimte die mijn vader eraan gaf. Maar hectisch is ons leven wel. Het mag allemaal wat saaier worden. Saai. Ik had niet gedacht dat ik dat ooit zou wensen.

Die avond genieten we van een diner. Tussen de traag geserveerde gangen vinden we elkaar, als wandelend door een stadje in Madurodam. We kijken er niet langer tegenop, maar bovenop. We leggen wegen aan met hier en daar een zebrapad, een parkje met een bankje. We renoveren een paar huisjes, schoppen tegen een ander, wijzen een flat aan die rijp is voor de sloop. Wat een uitzicht krijgen we nu.

Opgeklaard gaan we terug naar onze hotelkamer. Straks een kijkje nemen in de stad hier in de buurt, misschien een film, wat drinken. Er staat een poolbiljart in het hotel, ook leuk. Maar eerst even uitbuiken op ons bed. Tien minuten, dan hoor ik al gesnurk. Mijn lief is vertrokken in een diepe slaap. Ik stop hem in, pak een boekje en lees een paar bladzijden totdat mijn ogen ook dichtvallen.

De volgende dag genieten we van elkaar, het ontbijtbuffet en het zwembad van het hotel. Met natte haren checken we uit, wandelen een stukje door het prachtige herfstweer en drinken een kop koffie in een sfeervol buurtdorpje. Op de terugweg rijden we door een dikke pak mist, het wordt donker, maar we voelen ons licht. Heerlijk, even eruit.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

Libelle · 21 november 2011 op 09:35

Er komt een moment dat de saaiheid een must wordt en ter compensatie geen hectiek meer velen kan.
Dan moffel je de nog geldige bonnen stiekum de prullenmand in. “Eerste prijs een midweekend in de Hutteheugte(?)”, las ik laatst. Het zal je gebeuren, huiverde ik. De ingetogen schrijftrant past het stuk uitstekend.

pally · 21 november 2011 op 10:30

Mooi rustig en realistisch stukje met goed getroffen metaforen, Sylvia. De inhoud past ook wonderlijk goed bij het mistige weer. Maar een ‘dikke pak mist’? 😉 ik denk eigenlijk een dik pak…

groet van Pally

SIMBA · 21 november 2011 op 11:05

Mooie titel, lekker loom stukje. Goed gedaan!

Helmar · 21 november 2011 op 11:16

Krijg zomaar zin in een weekendje weg!

Boukje · 21 november 2011 op 12:41

Ik sluit mij aan bij alle voorgaande positieve reacties!
Het geeft een echt sfeerbeeld. :wave:

arta · 21 november 2011 op 13:09

Jaa, ik wil ook een weekend weg!
Lekker verhaal!

LouisP · 21 november 2011 op 13:24

Ík vind em weer zo Silvia1’s, zo ongezocht, gewoon zonder moeilijk te doen gewoon gewoon, dat vind ik er zo ongewoon mooi aan. D’r zijn veel gewone mooie zinnen bij maar:

‘Dankzij een strakke planning weten we zaterdagmiddag om vier uur onze straat uit te rijden. Eenmaal onderweg krijg ik pas echt zin. Hoe uitgestrekter de snelwegen, hoe donkerder de lucht, hoe meer we loslaten, hoe gemakkelijker de gesprekken komen die we zo missen.’

hier begint de opklaring voor mij al heel erg voelbaar!
Mooie metaforen, lekker stuk om in te leven!

L.

Meralixe · 21 november 2011 op 18:16

Wie durft hier nog een dergelijk weekend in de grond boren? Ik niet! :hammer:

sylvia1 · 21 november 2011 op 19:51

Goh ja, inderdaad Pally! Maar zo zeggen wij het altijd hier, dialect dus. Scherp gezien, dankje!

sylvia1 · 21 november 2011 op 19:53

Mooie toevalligheid dat ie op een mistige dag is geplaatst. Dankjewel 🙂

Ferrara · 22 november 2011 op 12:20

4e alinea vind ik super.

Boukje · 22 november 2011 op 14:28

Nogmaals gelezen vind ik het weer mooier, misschien wel een Column van de Maand? :pint:

embee · 24 november 2011 op 00:30

Heel lekker om te lezen Sylvia.

Groetje van Embee

Mien · 24 november 2011 op 02:18

Daar kom je herfst en winter wel mee door. 😉
Ik heb ook nog zo’n bon ergens liggen.
Eerst maar effe uitpuzzelen waar ik het goedkoopst ( verplicht 🙁 ) kan ontbijten en dineren.
Goede column by the way.

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder