Je hebt mij je leven lang gesteund, was er altijd voor mij en hebt genoten van alles dat ik deelde met jou. Zeker wat de consumptiemaatschappij betreft. Maar nou is de pijn die jij mij aandoet zo erg, dat ik besloten heb om jou de huur op te zeggen. Je gaat eruit, vandaag nog. Al die jaren heb je meegelift op mij en in mijn leven, jij was er altijd wel voor mij daar niet van, maar soms is iets teveel. En nu momenteel ben jij teveel, je doet mij al weken pijn, soms zo erg dat mensen durven te zeggen dat ik stink, en jij, jij grijpt niet eens in. Jij vind het wel best zo. Dacht je nou heus dat je goed zat? Verkeerd gedacht maatje, ik laat je nu vertrekken met de stille trom.

Natuurlijk zal ik een traantje laten, al was het alleen maar voor de verdoving van verdriet dat ik weer een stukje uit mijn leven weg moet gooien. Maar vrienden voor het leven waren wij toch nooit geworden. Daar is het leven te kort voor in jouw geval. Ik ben je zat. Opgesodemieterd jij. Jij hebt mij toch steeds zover gekregen dat ik steeds maar twijfelde of het een goede beslissing was om jou te laten vertrekken. Maar nu is het moment daar.

Ik wil je niet meer, ik moet je niet meer, ik kan je niet meer hebben. Ik wil weer normaal kunnen slapen, eten , lekker hard bijten in een appel, het sap langs mijn kin laten lopen van een peer, zonder dat jij als spelbreker ook om een hapje vraagt.

Je moet eruit vandaag. Ik ben bang, geeft ik zomaar toe, maar begrijp dat ik dit nu eens voor mezelf doe. Ik heb je vanaf klein kind tot aan nu verzorgd, vertroeteld, en besprenkelt met de meest heerlijke geurtjes, gewoon omdat je daar om vroeg. Niets was teveel voor jou.

Maar nu wil ik dat je eruit gaat, opgesodemieterd. Je hebt mijn leven zo zuur gemaakt dat de angst omslaat in blijdschap wanneer ik besef dat je er vanmiddag uit bent. En het idee dat je er nooit meer inkomt maakt de vreugde voor mij alleen maar vrolijker. Ik ga fluitend de auto in, met het idee om jou een gedag toe te zwaaien, en al wat je meeneemt zijn de wortels van het kwaad.

Na twee prikken begon de verdoving te werken, en gelukkig werd mijn losse kies er eindelijk uitgetrokken. Het afscheid viel mij niet zwaar. De verdoving des te meer. Heeft die galbak van een kies toch nog even moeten jennen, prikkie voor de verdoving ging even mis..

Maar die kies is er eindelijk uit—opgesodemieterd.

Categorieën: Gezondheidszorg

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

6 reacties

lagarto · 26 augustus 2007 op 15:02

Leuk, tot op het laatst wist ik niet waarmee dit zou eindigen. Ik snap alleen niet ‘besprenkeld met de meest heerlijke geurtjes’. Goot je deo in je mond ofzo?
‘Adios”

klapdoos · 26 augustus 2007 op 16:05

Lagarto, ik spoele altijd met dat gezellige niet helpende mondwater, in alle smaken en geuren te verkrijgen om die strot maar schoon te houden…Is nu geregeld, zijn er gelijk maar twee uitgetrokken..
groet van leny 😆

pally · 26 augustus 2007 op 19:57

Ik voelde de kies al snel aankomen,Leny. Mede door mijn eigen vrij zwakke gebit waar nog weleens aan verbouwd moet worden. Evengoed grappig. Viel het mee?

groetvan pally

arta · 26 augustus 2007 op 20:37

[quote]en al wat je meeneemt zijn de wortels van het kwaad.[/quote]
Mooie woordspeling!
Grappig geschreven…

Li · 27 augustus 2007 op 19:19

‘Het is een kies’ dacht ik meteen. Toen ik over die lekkere geurtjes las, twijfelde ik weer.
Leuk gedaan.

Li

pepe · 27 augustus 2007 op 19:58

Echt een leuke column, met een glimlach gelezen.

Ik hoop je er nu helemaal vanaf bent, de pijn natuurlijk

Geef een antwoord