Opstaan ’s morgens vroeg is ons zo heel gewoon, vaak doen we het zelfs met enige tegenzin, zeker op werk/schooldagen. We moeten dit en doen dat, omdat de wereld om ons heen dat van ons verlangt. We beseffen nauwelijks hoe blij we mogen zijn dat we kunnen opstaan om te gaan werken of leren. En ook ik stap deze ochtend dus uit bed alsof het heel normaal is allemaal. Ik heb er wel zin in vandaag, straks zal ik met nog twee schrijfliefhebbers een café in duiken om ongestoord te kunnen schrijven. Even geen telefoon, geen bezoek.
Eerst schop ik met liefde de jongste kinderen en manlief de deur uit, zij mogen naar het werk en school.
Dan vlieg ik nog even snel met de stofzuiger door het huis, hang nog een lijntje wasgoed en mag dan gaan douchen. Onder de warme waterstraal heb ik al voorpret voor de rest van deze dag. Mijn hoofd stroomt al over van ideeën.
Schoon en fris hobbel ik naar beneden en zet koffie voor het eerste rondje thuis, want het café doet zijn deuren pas om 10 uur open en voor die tijd wil ik wel al koffie hebben. Ik probeer nog wat fatsoenlijks te maken van die warrige natte haardos. De krullen springen er weer aan alle kanten in, ik laat ze maar dansen.

Als we onze eerste mok thuiskoffie op hebben, stappen we op de fiets, richting café.
Achterop wiebelt de jongste van ons drie, af en toe geeft ze een schreeuw: ‘mam kijk uit een paaltje’of ‘wiebel niet zo’.
Heerlijk, ik mag de frisse zonnestralen in, ik voel de wind die waait langs mijn wangen. Ik besef dat ik een gelukkig mens ben, ik kan gaan en staan waar ik wil.

Hoeveel mensen kunnen dat niet, een Christopher Reeve, Joni Eareckson en andere minder bekenden die voor de rest van hun leven verlamd zijn. Zij zijn afhankelijk van anderen en vechten voor een beter bestaan.
Als tiener mocht ik Joni ontmoeten en las haar boeken. Nu nog hoor ik Joni zeggen: ‘O nee! Boek, daar lig je nou, nog geen twintig centimeter van mijn bengelende linkerarm en ik kan er niet bij.’ Zo’n dag noemt ze een ‘ik-wou-dat-ik-mijn-handen-had’-dag.
Dat zij God dankt voor wat haar is gebeurd, zal ik denk ik nooit helemaal begrijpen. Wat ik wel weet is dat het besef, hoeveel de dagelijkse simpele gewoontes waard zijn, vele malen groter wordt na zo’n tragische gebeurtenis.

En als ik dan weer eens mopperend door de regen fiets voor een boodschap of voor de zoveelste keer de vloer moet dweilen, denk ik aan hen. Dan ben ik blij dat ik het kan en mag doen.


pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

22 reacties

ignatius · 20 oktober 2004 op 17:13

[quote]Dan vlieg ik nog even snel met de stofzuiger door het huis[/quote]
Tsja, die vooruitgang he. Vroeger vlogen vrouwen gewoon op een bezem. 😛

Treffend beschreven deze ‘normale’ dingen, hetgeen voor mindervalide mensen helaas niet tot het alledaagse gerekend kan worden.

Mosje · 20 oktober 2004 op 17:14

[b]Christopher Reeve[/b]

Christopher Reeve, die mag weer hopen
In de hemel kan een ieder lopen

[i]Deze had bij de “grafschriften” gemoeten, maar is hier ook wel op z’n plaats. Toch wel gelezen Pepe, dat onze superman naar de hemel is gevlogen?[/i]

Mup · 20 oktober 2004 op 17:19

[quote]mam kijk uit een paaltje’[/quote]

Ze zijn al een nieuw paaltje aan het plaatsen, pepe.
Gewoon een fijne column, om gewoon weer even met beide benen op de gewone grond te komen, en te beseffeb dat dat niet voor iedereen zo gewoon is.

P.S, wanneer gaan we weer?

Groet Mup.

Kees Schilder · 20 oktober 2004 op 17:34

Heerlijk! Schrijven in een kroeg! Ga ik ook doen. 😀

Dees · 20 oktober 2004 op 18:31

En toch… heb ik morgen weer een ochtendhumeur. 😉

pepe · 20 oktober 2004 op 22:12

*ignatius* De tijd van bezems is allang voorbij, wij zijn modern en vliegen op grasmaaimachine 😉

*Mosje* Ja hoor heb ik gelezen, gehoord. Fijn dat jij weer eens je snuitje laat zien hier, ik begon je al te missen 🙂

*mup* je hoeft maar te gillen en we gaan het in onze agenda passen:-P

*kees* schrijven op de plee al eens geprobeerd? De plek waar schrijfstof uit de hoekjes komt aan waaien 😉

*des* morgen zal het beter gaan, vooral als je beseft dat je mag en kan opstaan, is een ondergewaardeerd geluk 🙂

Li · 20 oktober 2004 op 23:12

Weer een column om over na te denken Pepe. 😮

En dat schrijven in de kroeg ga ik ook maar eens invoeren 😛

Li

WritersBlocq · 20 oktober 2004 op 23:35

Opstaan… is zeker bijzonder! Doordat ik een paar jaar geleden een rolstoelende collega had, hebben wij als valide collega’s meegedaan aan ’n rolstoelbasketbalcompetitie (mooi woord voor galgje overigens). Zonder dollen, het geeft je weer inzicht in het waarderen van normale zaken, zoals “effe piesen” en “effe wat pakken” enzo.

Onwijs leuk geschreven, met een diepe kern van waarheid, geweldig! Ik zie alweer uit naar je volgende stukkie. Groetjes, Pauline

WritersBlocq · 20 oktober 2004 op 23:36

Hee Kees, waar wanneer hoe laat? Amsteltje erbij?

sally · 21 oktober 2004 op 00:24

Ik denk inderdaad dat elke keer dat je beseft dat je gezegend bent met de dingen die je wel kunt
en doet de dag niet meer stuk kan.
Het “pluk de dag”gevoel.
Ik probeer me er zoveel mogelijk van bewust te zijn.
Al lukt dat inderdaad niet altijd.
Mooie column.
liefs Sally

pepe · 21 oktober 2004 op 07:01

*li* dat schrijven in de kroeg kan ik iedereen aanbevelen, dat is heel erg leuk en lekker rustig (geen foon, wasgoed, deurbel, koffie komen ze je brengen)

*WB* dat het leven met twee werkende benen en armen zoveel makkelijker is beseft men vaak te laat. Volgende stukje komt er zeker, maar even geduld…

*sally* ook ik heb wel eens een dag dat ik niet zo denk en dat ik liever niet opsta maar gewoon lekker lui ben of ziekjes. Maar de dagen plukken doe ik graag 😛

Kees Schilder · 21 oktober 2004 op 08:39

Ja, Writersblok, lijkt me goed idee.denk je dat er veel van schrijven terecht komt?

Ma3anne · 21 oktober 2004 op 09:38

Mooie Peepcolumn weer en zo helemaal waar.
Ik kom snel een keer met jullie meeschrijven. 😉

pepe · 21 oktober 2004 op 10:10

*Kees* Kunnen we misschien een grote schrijf-in-de-kroeg-dag plannen?

*Ma3* je bent welkom, neem je wel je pen mee dan?

WritersBlocq · 21 oktober 2004 op 11:18

Kees, Pepe, het eerste rondje is van mij! Als ik dubbel zie ga ik pas schrijven en geef jullie de schuld van het natte-krant-gehalte. Vervolgens geef ik nog een rondje om het weer goed te maken en de cirkel is weer rond. Lijkt me echt een gaaf plan! Tot gauw dus, Pauline.

tontheunis · 21 oktober 2004 op 12:23

Tja, als échte Almeerder weet ik natuurlijk dat dat niet veel kroegen kunnen zijn…

Voor de rust ga ik er nooit heen. Ik heb weleens, als wijlen Carmiggelt (God hebbe zijn ziel en zijn drankrekening) aan een Almeerse bar gezeten en de gesprekken beluisterd van doorgewinterde levenskunstenaars met hun verweerde gezichten.
De kroeg is niet bepaald de oase van rust, maar wel de onuitputtelijke bron der inspiratie.

Let’s have a drink!

[url=www.tontheunis.nl]TT[/url]

Mup · 21 oktober 2004 op 12:31

Namens pepe en mij:

Geen kroegen in Almere? Wij hebben het plan om aan een goed georganiseerde ontvoering te beginnen, schijnt een gat in de markt te zijn, kroegentocht inclusief. So watch your back! Je zou er een boek over kunnen gaan schrijven. (schikt volgende week woensdagochtend?)

Pepe en Mup.

WritersBlocq · 21 oktober 2004 op 13:58

Ai, volgende week woensdag zit ik te vergaderen in Den Bosch om vervolgens voor een meerdaagse cursus naar Duitsland te rijden. Van mijn kant dus een aardig “Zum Wohl” gewenst! Mag ik volgende keer aanhaken?

KingArthur · 21 oktober 2004 op 14:06

Mooi beschreven en waar. Het valt alleen niet altijd mee om dit voor ogen te houden.

tontheunis · 22 oktober 2004 op 11:32

Kunnen jullie nou echt geen andere dag verzinnen dan woensdag? Vanuit mijn religie is het dan gehaktdag en maak ik gehakt van alles wat me in de dagen ervoor aan vervelends op het pad is gekomen.

TT

WritersBlocq · 22 oktober 2004 op 12:57

hoi Ton, als je weet wat er in je eigen gehakte gehakt zit, zou je het dan nog opeten??? Maar ik ben het met je eens, een andere dag komt mij ook goed uit. Doe eens een voorstel!

pepe · 22 oktober 2004 op 21:12

[quote]Vanuit mijn religie is het dan gehaktdag en maak ik gehakt van alles wat me in de dagen ervoor aan vervelends op het pad is gekomen.[/quote]

Vrijdag valt dus ook af, want dan sla je waarschijnlijk alles aan de haak wat je tegenkomt, het is dan immers visdag!
Maandag wasdag wordt hier lastig;-)

Ik denk dat de ontvoering niet doorgaat:-P 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder