‘Oud worden willen we allemaal, maar niemand wil het zijn,’ is een gevleugelde uitspraak, die ik tijdens mijn leven vaak hoorde. Nu was ik het wel eens met dat niet oud willen zijn, maar ook het oud worden vond ik een hele onderneming.  Er is een tijd geweest dat het leven zich als een grauwe eindeloze loper voor me uitrolde. Alleen het beeld al vermoeide mij dodelijk en ik verlangde steeds dat ik mocht gaan zitten. Dat het niet meer hoefde: iedere dag wakker worden, eten, nadenken over je toekomst , zorgen dat je aantrekkelijke genoeg was om uitverkoren te zijn voor iets of iemand. Werk, een man etc. etc.

Een eindeloze concurrentieslag met de mensen om hij heen, die ook net als ik zelf, op een dag ergens in een bed neer waren gedaald. Om aan het einde van de race ergens roemloos, reeds lang vergeten in een hoekje van een bejaardenhuis onder te gaan.

Ja het klinkt somber als ik dit nu zo weer lees. Maar op een dag kwam de kentering met het besef dat ik moest kiezen: of ik ging het leven aan in al zijn facetten, of ik stopte ermee. Ik koos voor het avontuur van het leven. De dood zo realiseerde  ik me was een onwerkelijke keuze, immers het stond bij mijn geboorte al vast, dat hij/zij/het  eens op de stoep zou komen staan en mij de adem benemen. Ik hoefde me daar helemaal geen zorgen over te maken.

Ik ging voluit voor het leven baarde twee flinke jongens , die ik inmiddels voor de tweede keer moet gaan loslaten. Genoot van hun levenskracht, hun tomeloze energie.

Bijna al een flink stuk op weg naar het ouder worden, had de dood me bijna bij mijn kladden. Ik heb hem afgekocht en hem  mijn rechter borst gegeven.

Zwoegend en zwetend ben ik ongemerkt ouder geworden en ik moet zeggen, vooral als je de 65 passeert; oud zijn is een bevrijding. Weg is de druk van die betaalde vaak onmogelijke baan. De race tegen de klok. De noodzaak om een man te behagen als middel om de armoede te bestrijden. Oud zijn is vrij zijn. Klaar zijn met alles wat je bindt om er maar bij te mogen horen.

Er is maar één nadeel aan oud zijn. Helaas het duurt maar even. Dus sla ik iedere dag mijn armen – met hangend vel – wijd uit en omarm het leven in al zijn schoonheid. Geniet met volle teugen van mijn herwonnen vrijheid uit mijn kindertijd.

 

 

 


Sagita

Het persoonlijke is politiek!

18 reacties

pally · 22 maart 2014 op 12:11

Mooi gezegd en mooi deze strijd overwonnen, Sa! Zo moeten we allemaal op onze eigen manier een antwoord vinden op ouder worden.

    Sagita · 22 maart 2014 op 20:06

    Ja Pally, uiteindelijk moeten we het zelf uitzoeken, maar het is wel fijn om te delen. Naar elkaar kijken hoe iedereen dat doet! :-*

Anders · 22 maart 2014 op 12:24

Je column heeft me ontroerd Sagita, heel mooi!

    Sagita · 22 maart 2014 op 20:08

    Anders bedankt. Ontroering oproepen is het grootste compliment dat een schrijver kan krijgen! :-*

SIMBA · 22 maart 2014 op 14:37

Fijn dat je de dood hebt afgekocht anders hadden wij op CX jou nooit leren kennen! Mooi stukje!

troubadour · 22 maart 2014 op 14:39

Vrolijk word ik niet van deze column Sagita. Klaar zijn met alles wat je bindt, wil dat ook niet zeggen dat je niet veel meer wil betekenen voor anderen? “De noodzaak om een man te behagen als middel om de armoede te bestrijden, ” schrijf je. Ik hoop dat hij op de hoogte was..

    Sagita · 22 maart 2014 op 20:00

    Wel even goed lezen troubadour:
    [quote]Klaar zijn met alles wat je bindt om er maar bij te mogen horen.[/quote]
    zegt dat ik me niet meer ten koste van mezelf aan wil passen aan (groepen van) mensen, alleen maar om er bij te mogen horen. Ik ben wie ik ben en ja ik kan veel voor mensen betekenen juist als ik mezelf kan en mag zijn.
    [quote]De noodzaak om een man te behagen als middel om de armoede te bestrijden.[/quote]
    Maak je geen zorgen ik heb de druk weerstaan en heb voor de armoede gekozen. Nou ja armoede ? :-/
    groet Sa!

Yfs · 22 maart 2014 op 15:22

Eens kom je thuis,
wetend dat je daar bent aangekomen
besef je dat geluk niet meer is dan
een goed gesprek,
de geur van warme broodjes
en een goed glas wijn,
in een omgeving
waar je mag zijn wie je bent
en bemind wordt.

Mooie column Sagita! :yes:

Mup · 23 maart 2014 op 09:06

Mooie wending, ouder worden en andere prioriteiten hebben, of minder, ik teken ervoor

Groet Mup

arta · 23 maart 2014 op 11:44

Op het moment dat een mens zichzelf en het leven omarmt, zullen het leven en de mensen dat moeiteloos ook met jou doen!

Mooi Stuk, Sagita, eentje om nog even na te laten weken.

Li · 23 maart 2014 op 13:29

Ja, ook ik vind het mooi stuk. Een nadenkertje ook. Houd ik wel van. ?:-)

Mien · 23 maart 2014 op 13:32

Mooie filosofische column. Het leven en de dood omarmen en onderwijl het kind in jezelf en anderen koesteren dat heb je mooi verwoord.

lisa-marie · 25 maart 2014 op 10:47

een stuk om over na te denken en tegelijkertijd te omarmen.

“Oud zijn is vrij zijn”
een prachtige zin en o zo waar hoe oud je ook bent !

Odette · 28 maart 2014 op 18:15

Heel erg mooi, Sa. Het geeft stof tot nadenken en het ontroert. Het is een column waarin je -bewust of onbewust- veel van jezelf toont. Ik blijf je een bijzonder mens vinden. Lees je graag. :-*

Ferrara · 28 maart 2014 op 19:56

Nu ik toch ben ingelogd Sag, :kissing: Fijn schrijven.

joyce23 · 5 mei 2014 op 20:10

Oud zijn is vrij zijn….wauw! Ik vind je uitleg daarvan heel mooi en geruststellend 🙂

Geef een antwoord