Mijn leven leef ik als een boek, als er een hoofdstuk uitgelezen is begin ik met veel plezier aan een nieuw hoofdstuk, de “ouwe koeien” achterlatend! Vaak blijkt dat een heel goed systeem, maar soms komt er ineens zo’n “ouwe koe” weer binnenwippen. Gisteren leegde ik nietsvermoedend mijn brievenbus, rekening, rekening, rekening…”Hé, wat is dat nu?” Er zat een brief bij van de rechtbank, terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Nieuwsgierig opende ik hem, en werd woest: een “ouwe koe”! Zo’n hoofdstuk dat ik niet alleen uitgelezen had, maar compleet verwijderd en verbrand.

De vader van mijn kinderen. Absoluut een man met het hart op de juiste plaats. Tot hij, vlak na de geboorte van onze zoon, een nieuwe liefde kreeg. Hij veranderde van een zorgzame lieve man in een egoïstisch monster. Natuurlijk voelde ik wel dat er iets mis was, maar op het moment dat ik er naar vroeg ontkende hij in alle toonaarden. Mijn twijfel werd toch steeds groter.

Mijn salaris daarentegen leek veel kleiner te worden. Het geld vloog er doorheen. Die ander moest wel erg veeleisend zijn. Het keerpunt kwam op de dag dat ik een brief kreeg: de limiet van mijn creditcard was ruimschoots overschreden. Creditcard? Ik had nog nooit in mijn leven zo’n ding gehad! Woedend confronteerde ik hem ermee. Het enige wat hij deed was huilen. “Die ander, waar jij het steeds over hebt is geen iemand, maar een iets! Die ander is cocaïne!”

Vanaf die dag kreeg ik te maken met een uithoek van ons zorgstelsel, de verslavingszorg. Ik had tot een ultimatum van achttien maanden besloten, eiste dat hij er tegen die tijd compleet vanaf was, en een nieuwe richting in zijn leven gekozen zou hebben, anders zou het, wat mij betreft, over zijn. Ik zou de praktische zaken als financiën en huishouden regelen. Hij hoefde maar één doel te hebben: stoppen met die mensonterende rotzooi, en zijn leven weer op de rails krijgen!

Anderhalf jaar later bleek het niet gewerkt te hebben. Ik had zorgboerderijen, afkick-klinieken en meer gebouwen, die ik eigenlijk nooit van binnen had willen zien, bezocht, en besloot hem uit huis te zetten. Nooit hebben wij meer iets van hem vernomen. Na twee jaar hard werken had ik de helft van zijn schuldbedrag afbetaald. Daar was ik immers mede-verantwoordelijk voor. Na mijn laatste overboeking sloeg ik rustig de laatste bladzijde om.

Afgesloten hoofdstuk. Voorbij. Finito… Gisteren viel er een brief op mijn deurmat. De rechtbank meldde mij dat er een zitting komt om te kijken of ze “zijn helft” van het bedrag ook op mij kunnen verhalen. Mijnheer is immers spoorloos…

Categorieën: Diversen

Avatar

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

14 reacties

Avatar

pally · 11 februari 2007 op 13:29

Een heftig verhaal, Arta, dat je zonder opsmuk vertelt. Daarom komt het des te meer aan.
Het doet wel de wijsheid van je andere columns bgrijpen. Chapeau voor je power en openheid.
Je hoeft hier toch zeker niet werkelijk voor op te draaien?
Dan gaan we een fonds oprichten bij CX!
groetjes Pally :wave:

Avatar

Trukie · 11 februari 2007 op 13:33

Van sommige koeien zou je meteen een bommetje willen maken. Soms wordt er heel krom gedacht. Alsof jij er verantwoordelijk voor bent dat hij spoorloos is.
Ondanks het onheilsbericht heb je het heel vloeiend en professioneel opgeschreven.

Avatar

SIMBA · 11 februari 2007 op 13:39

Zo oneerlijk is het leven dus af en toe! 😡
Ik ga hopen, duimen en zo nodig zelfs bidden dat ze inzien dat dit belachelijk is.
Maar ondanks de k*tboodschap vind ik het wel een kei-goeie column! :kus:

Avatar

DreamOn · 11 februari 2007 op 13:46

Wat een eerlijke, openhartige, onopgesmukte column. Wat een ellende, wat een klote-rechtssysteem. Ik kan me voorstellen dat je dit hoofdstuk in je boek niet meer tegen wilde komen en al helemaal niet op zo’n manier!
Toch, ondanks de vervelende inhoud, wat heb je weer een weergaloze column geschreven Arta!

Liefs Trudy

Avatar

DriekOplopers · 11 februari 2007 op 15:13

Het is niet eerlijk. Maar het leven ís niet eerlijk. Dat is een oude boeddistische wijsheid. Maar ik hoop echt dat het leven je deze ellende bespaart. Onzin dat jij nog verder zou moeten opdraaien voor de wandaden van je ex. Want dat zijn het: wandaden. Niets meer en niets minder. Wandaden waarvoor geen enkel excuus goed genoeg is.

Je verhaal doet me denken aan de verslaafde partner van een vriendin van me. Zelfs hun laatste geld, dat ze apart had gelegd voor luiers voor hun baby, had hij gejat om drugs te kopen. Ze heeft hem toen bij kop en kont de deur uitgeflikkerd. En terecht. 🙁

Ik bewonder de rustige en beheerste manier waarop je dit weet op te schrijven. En ik leef met je mee, lieve Arta!

Liefs,

Driek :kus:

Avatar

Dees · 11 februari 2007 op 15:57

Als je het aanpakt zoals je schrijft, zul je de beerput dempen met die oude koe en er een laag beton over storten en er titanium tralies overheen spannen. De kunst is om je niet het slachtoffer te voelen, dan kun je het wel aan. Veel succes!

Avatar

Li · 11 februari 2007 op 19:41

Wat een verhaal Arta. Maar ook aan dit hoofdstuk komt een eind. Ik duim voor de tekst’en zij leefde nog lang en gelukkig’.

Li

Avatar

Ma3anne · 11 februari 2007 op 20:06

De rustige, haast onderkoelde toon, waarmee je dit schrijft, maakt het verhaal des te indringender. Het getuigt van een ijzeren zelfbeheersing, want ik kan me voorstellen, dat je uit elkaar klapt van woede en machteloosheid als je zo’n brief in je bus krijgt.
Of is het fictie? (Sja, je weet hier maar nooit).

Als het echt is: knokken hoor! Dit is onrecht van de bovenste plank. 😥

Avatar

pepe · 11 februari 2007 op 21:26

Dit is toch echt niet te geloven!!!
Opsporen die man en zelf laten dokken.

Erg goed geschreven dit stuk

Avatar

WritersBlocq · 11 februari 2007 op 22:47

Hoi Arta,
Wat een aangrijpend geschreven stuk uit jouw eigen werk. Ongelofelijk als het loopt zoals het zou kunnen: onrecht van de bovenste plank.

De 1e alinea nodigde mij niet uit om verder te lezen. Het was eerlijk het woord ‘binnenwippen’ dat mij het verhaal deed aanklikken, om vervolgens zo knap met iets totaal anders dan verwacht geconfronteerd te worden dat de onmacht nog steeds voelbaar is, je verhaal blijft hangen.

Top, hij mag van mij een maandje bovenaan staan in maart.

Avatar

KawaSutra · 12 februari 2007 op 02:22

Aangrijpend verhaal Arta, en prima column.
Recht is krom.

Avatar

arta · 12 februari 2007 op 11:36

@ Pally: Als de rechter hen in het gelijk stelt, vrees ik van wel!
@ Truky: Inderdaad!
@ Simba: Doe maar, thnx!
@ DO: Eigenlijk had ik er niet bij stil gestaan deze ‘ouwe koe’ ooit nog tegen te kunnen komen, en zeker niet op deze manier!
@ Driek: Eerlijkheid is een relatief begrip: de tegenpartij zal zich waarschijnlijk niet oneerlijk voelen…helaas!
@ Dees: Het is me de eerste helft gelukt, dus zal dat een tweede keer ook wel weer lukken, al maakt dat mijn verbijstering niet minder!
@ Li: Lang leven, daar heb ik weinig over te zeggen, maar ik laat me door dit soort dingen absoluut niet ongelukkig maken!
@ Ma3: Het is geen fictie, helaas… maar ik ga me bij een negatief vonnis zeker niet zomaar neerleggen!
@ Pepe: Dat schijnt nog niet zo gemakkelijk te zijn, dat opsporen!!
@ WB: Dank je! En idd, op dit soort momenten twijfel ik hevig aan ons rechtsstelsel!
@ Kawa: Recht is krom: Die ga ik onthouden!!

Over dit stukje heb ik heel lang getwijfeld om het in te sturen. Ik ben er nu, dankzij jullie hartverwarmende reacties, blij om het toch gedaan te hebben! 🙂

Avatar

Trukie · 12 februari 2007 op 12:36

Arta niet meteen wanhopen. Er zijn ook afspraken gemaakt bij de voorlopige voorzieningen en bij het uiteindelijke echtscheidingsconvenant. Die zijn ook rechtsgeldig. Zoek je papieren maar eens op en ga eens met een jurist praten.
Opsporen heeft denk ik minder zin. Dat zal de schuldeiser al geprobeerd hebben. Van een kale kip kun je toch niet plukken.

Avatar

axelle · 12 februari 2007 op 19:19

Hoi Arta;

(Ik begrijp je “frustratie”,
soms wordt het wel zo erg dat het enige wat je nog kunt doen, ja knikken is.)

Hoewel het niet zo’n ‘leuk’ onderwerp is,
slaag je er toch in om er ironie in te verwerken… 🙂

Axelle

Geef een reactie