Ik zit op het toilet en werk aan een enorme molshoop.
Ik kijk op mijn horloge maar blijk die niet te dragen. ‘Hoe laat is het?’
Op dat moment gaat mijn telefoon. ‘Dat moet ze zijn.’
Ik grijp naar de broek die op mijn knieën hangt. ‘Oh nee hè…’
Mijn telefoon ligt nog in de kamer. Ik negeer de frustratie en tast als automatisch naar links.
‘Wat?’ Toiletpapier ontbreekt.
Mijn ogen schieten vluchtig naar rechts, omhoog en omlaag.
Geen rol te bekennen. ‘Dit meen je niet!’
Het geluid van een sms’je. ‘Hmm, voicemail.’
Ik overweeg het handdoekje. ‘Nee, dat gaat te ver.’
De deurbel klinkt. Met grote ogen en een onzekere schreeuw kom ik omhoog.
De krantenbak dan maar.
Ik schud de grootste resten af en open de deur.
Tot mijn grote schrik staat ze voor me. Ik had haar inderdaad een sleutel gegeven.
Bezweet, bevuild en met mijn broek op de enkels sta ik daar.
Als een boer die lacht met kiespijn stotter ik: ‘Ik dacht, ik kleed me alvast uit.’
Een kleine bruine pinda die het niet meer hield valt ongenadig zichtbaar op de grond.
Vol afkeer kijkt ze mij aan. Ze draait zich om en loopt linea recta terug naar buiten.
Met het in het slot vallen van de deur schrik ik bezweet wakker.
De walm brengt mij bijna weer in koortsdromenland.
‘Niet weer in mijn bed….’
Ik drijf mijn bed uit en neem een snelle douche.
Met gebogen hoofd en hangende schouders vlucht ik naar de logeerkamer.
‘Ik word hier zo schijtziek van!’

Categorieën: Mannen & Vrouwen

7 reacties

Avatar

kiehen · 2 augustus 2008 op 12:24

Heerlijk kort en bondig verhaal. Leest lekker simpel weg en brengt af en toe een glimlach.
Allemaal hebben we wel eens een enge droom toch?

Avatar

arta · 2 augustus 2008 op 20:08

Best een origineel onderwerp, maar niet echt super uitgewerkt.
In de eerste alinea drie zinnen met ‘ik’ beginnen, waaronder de eerste, en al dat geënter leest gewoon niet fijn…

Avatar

Nimrod1979 · 2 augustus 2008 op 20:21

Dat ‘ik’ gebruik kon wel wat minder ja.
De enters daarentegen zijn heel bewust gedaan.
Het is mijn poging om tempo in het stukje te brengen en je te kunnen verplaatsen in de stress van de hoofdpersoon.
Maar al doende leert men, bedankt voor jullie reacties.

Avatar

arta · 2 augustus 2008 op 22:11

Naar mijn idee remt het enteren juist af. Komma is één seconde rust, een punt is twee seconden rust en een enter of nieuwe alinea is tijd voor een enorm diepe zucht, is mij altijd geleerd. Wanneer er bij korte staccatozinnetjes na elke punt een enter wordt gezet is dat lastig lezen. Maar dit is natuurlijk persoonlijk. Ik ben benieuwd hoe anderen hier over denken…
🙂

Avatar

Dramaq · 3 augustus 2008 op 14:26

Bijzonder leuk stukje Nimrod!
Ik zat er meteen al helemaal in, de enters bewerkstelligen bij mij wel de bedoelde stress dus ik heb er geen probleem mee. Het wordt er bijna een beetje poëtisch van 🙂
Verder vind ik het leuk dat je alles zo heerlijk kort, bondig en duidelijk hebt gehouden, een onderwerp als dit hoeft naar mijn idee niet uitgekauwd te worden maar is juist gebaat bij een vlotte stijl!
Heb er van genoten 😀

Avatar

weathergir · 4 augustus 2008 op 21:00

😆 😆 😆

Ik heb me rot gelachen! Wat een poepverhaal, zeg. Geweldig… :hammer:

Avatar

Nimrod1979 · 4 augustus 2008 op 21:48

Thanks, het is een vlotte roetsj naar beneden en ik ben blij dat je het grappig vond. 😀

Geef een antwoord