Ideeën en onderwerpen die ik had voor een column, of voor de uitwerking daarvan kregen vaak vorm als ik met de hond de straat op ging. Zo ook deze. Alleen toen hij net, voor mij, naar wens was, ging ze dood. Het kreng. Voor de column hoefde het eigenlijk niets uit te maken, die was klaar. Ware het niet dat de hond er even in voor kwam. En hoe moest het nu met andere columns? Hoe dan ook, de eigenlijke versie dring ik de lezer toch nog even op.

De boodschappen zijn binnen, de hond heeft gescheten, de cavia heeft eindelijk weer wat te vreten. Ik was nog net op tijd met de vuilniszak naar de container te brengen, anders zou die er zelf heen gelopen zijn. Er zijn van die dagen, dan heb ik het bijna te druk om na te denken. Of dan gebruik ik dat als excuus. Juist op die dagen gaan mijn gedachten over de meest uiteenlopende dingen. Zoals dit keer over doodgaan.

Een verklaring is zo gezocht. Een vriendin van me heeft afscheid moeten nemen van haar oma, de hond loopt op zijn laatste loodjes, in het nieuws wordt gesproken over een criminele dood, en ga zo maar door. Ik merk in de gesprekken die ik voer dat de woorden die ik normaliter doodnormaal vond om te gebruiken, nu een extra betekenis krijgen. En dat kan doodvermoeiend zijn. Zoals tijdens het gesprek dat ik met de kinderen had over het hard achteruitgaan van de hond. Ze zouden er langzaam maar zeker rekening mee moeten gaan houden dat er een tijd komt, dat ze afscheid van het beest moeten gaan nemen. Dat idee vinden ze doodeng.

Met mensen of dieren die komen te overlijden, heb ik geen medelijden. Wel met de mensen die achterblijven en moeten leren omgaan met het verlies en gemis. En met de leugens op een bidprentje. Er staat nooit: ‘Hier ligt hij dan, eindelijk stijf’. Of: ‘We hebben bij het overlijden gekozen voor een crematie en aansluitend voor een begrafenis. Zekerheid voor alles’. Nee, voor mij geen bidprentje als ik het aardse voor iets anders ga verruilen.

En dan de gekozen muziek. Mijn hemel, wat kan die dodelijk zijn. Bij de crematie van mijn moeder kwam de stem van Frans Bauer uit de luidsprekers. Toen ik op dat moment met harde bewijzen kwam dat die man zijn muziek echt om te huilen was, werd dat niet echt gewaardeerd.

Manlief kreeg ’s avonds na het eten al deze overpeinzingen op zijn net lege bord. We werden het zelfs over een aantal dingen eens. Waar gedachten delen al niet goed voor kan zijn. Voor onze nabestaanden zou het prettig zijn als ze wisten wat onze voorkeur was, als we zouden sterven. Ondanks Jomanda’s waarschuwingen ga ik voor cremeren, dat geeft tenminste zekerheid dat ik voor eens en altijd van mijn zweetvoeten af ben.
Egoïstisch als ik ben, hoop ik wel, dat mijn kinderen mij overleven. Het is zo de omgekeerde wereld om een ouder afscheid te moeten zien nemen van een kind.

Nee, als ik eenmaal aan de beurt ben staat vast dat bij de crematie geen Frans Bauer gedraaid wordt, hoe sympathiek de man me ook lijkt. Verdere muziekkeuze laat ik aan andere mensen over. Voor mij geen toeters en bellen. Een leuke viering, zoals je alles moet vieren in het leven, lijkt me leuk. Maar dat is dan niet meer aan mij.

Ik hoop alleen, bij wijze van laatste wens, dat het op die dag regent. Ik vind de druppels die je ziet in de koplampen van de lijkenwagen zo mooi.

Categorieën: Diversen

11 reacties

Mar · 3 februari 2005 op 14:21

Ben het met je eens dat je je geliefden moet vertellen wat je wensen zijn. Maar je praat er wel erg makkelijk over…

Mar

Kees Schilder · 3 februari 2005 op 16:21

[quote]Maar je praat er wel erg makkelijk over…[/quote]
Vind ik ook, maar dat is terecht want doodgaan is niet zo’n probleem.Geboren worden! Dat is pas heftig.
Ja, je moet er toch niet aan denken een Frans B op het reportoire te hebben als je je laatste ritje maakt.Dan nog liever Ronnie T. 😀
Mooie column Mud

Louise · 3 februari 2005 op 20:18

Echt heel mooi. Een gedachte over de dood en dan eigenlijk met zoveel humor geschreven…

Li · 3 februari 2005 op 20:21

[quote]Ondanks Jomanda’s waarschuwingen ga ik voor cremeren, dat geeft tenminste zekerheid dat ik voor eens en altijd van mijn zweetvoeten af ben.[/quote]

Om deze zin moest ik zo vreselijk lachen.

[quote]Nee, als ik eenmaal aan de beurt ben staat vast dat bij de crematie geen Frans Bauer gedraaid wordt, hoe sympathiek de man me ook lijkt.[/quote]

Joh, jij overleeft zelfs de muziek van Bauer!

Een realistische column met een flinke vleug cynisme Mup.;-)

Ma3anne · 3 februari 2005 op 21:03

Een tijd terug was ik op de begrafenis van een oude oom. Na alle verdriet bedankte zijn oudste zoon de mensen die gekomen waren en hij had een verzegelde brief bij zich die op verzoek van zijn vader nog moest worden voorgelezen.

Het bleek een bedankbrief aan Heineken te zijn voor alle biertjes die hij genoten had in zijn leven. Ik heb nog nooit zo gelachen in een crematorium.

Zoiets ben ik voor mijn eigen verscheiden ook aan het bedenken.

Humor en dood…. ach, waarom niet. Jij hebt het weer prima aan elkaar gekoppeld!

pepe · 3 februari 2005 op 21:42

Ik lach me vaak dood met jou en lachend zullen wij sterven over heel veel tig jaren.
Maar nu eerst die jaren doorkomen, dat jij niet in de buurt ben. Gatsie ik bind je binnenkort vast. Ik mis je nu al…

Mosje · 3 februari 2005 op 21:49

Geheel oftopic hoor, maar de vrouwelijk lezers hier zijn wel weer erg in de weer met hun pasfotootjes. Zometeen komt Sally nog binnen met die spacebril.
😛

EDIT: Ma3anne is zojuist in een geit veranderd. Wie kust haar weer tot vrouw? Raindog? Laat je verkennersbloed weer eens stromen joh, en verricht die goede daad.

sally · 4 februari 2005 op 00:17

Als het moet kus ik marianne weer tot vrouw. Want die geit slaat als een lul op een trommel bij Marianne.
Over de dood gesproken.
Ik ben als de dood dat ik onder de grond weer tot leven kom
dus m`n enige wens is een mobiele telefoon bij me in de kist te hebben.
En dan niet horen: “Ik ben even afwezig. Spreek uw bericht in”
😀 😀
liefs Sally

Louise · 4 februari 2005 op 08:39

[quote]Geheel oftopic hoor, maar de vrouwelijk lezers hier zijn wel weer erg in de weer met hun pasfotootjes.[/quote]
Dat fotootje van jou, Mosje, is anders ook aardig over de datum; is notabene van 1507 jaar geleden 😀

KingArthur · 4 februari 2005 op 17:00

Hier ligt Mup, schrijven kon ze niet en eigenlijk was het een vreemde gup. 😉

Ik hou ervan wanneer ‘zware’ onderwerpen lichtzinnig besproken kunnen worden.

Dat is je hier aardig goed gelukt.

Dees · 5 februari 2005 op 11:49

Mijn grootmoeder stond met kist op een podium voor ze werd gecremeerd. Aan het einde van de speeches werd ze weggereden in een mist van discolichten en rook. Dat moest het vuur voorstellen ofzo. Ik kan er nu de humor wel van inzien.

Deze column is levenslust over dood.

Heel erg mooi.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder