Het kleine meisje met de grote donkere ogen en haar iets te kort geknipte pony zit bij haar papa op schoot.Haar mama en grote broer zijn juist vertrokken naar de bioscoop.Zij mag niet mee.Ze is nog te klein en kan niet lang genoeg blijven stilzitten.Bovendien geeft ze op alles luidop commentaar.Maar ze vindt dat helemaal niet erg want haar papa is beneden in de winkel,waar ze met hun vier wonen op een klein appartement,een mooie grote appel gaan kopen.Dit wordt een gezellige avond voor hen beiden. De appel wordt nu door papa heel zorgvuldig opgeblonken tot de schil glanst en de appel bloost zoals haar wangen.Wanneer ze de appel nadien mag opeten voelt ze zich als roodkapje uit het sprookje dat papa nu aan het vertellen is.Aleen is er geen boze wolf en er zit ook geen vergif in de appel.Ze voelt zich heel veilig bij haar sterke papa en geniet van zijn aandacht voor haar.

Dan gaan ze beiden een tekening maken.Papa heeft een beetje talent en tekent een jongen en een meisje in folkloristische kledij die samen aan het dansen zijn.Zij tekent een bos met veel paddestoelen want daar wonen toch de kabouters in,dat heeft hij haar verteld.Stilaan is het buiten donker aan het worden,het meisje is heel moe en kan haar oogjes amper openhouden.De zandman is langs geweest,tijd om naar bed te gaan.Zij gaat echter gelukkig slapen.Het was een heel leuke avond samen met haar papa,een avond die ze zich heel veel jaren later nog zal herrineren.

De volgende ochtend als ze wakker wordt hoort ze haar papa en mama ruzie maken.Nadat zij was gaan slapen was papa een pintje gaan drinken in het cafe verder in de straat.En dat waren er twee en meer geworden.mama was thuis gekomen met haar broertje en ze konden niet binnen, ze hadden geen sleutel bij zich.De kleine meid was diep in slaap en had hen niet gehoord.Ze hoort haar mama zeggen dat er iets ergs had kunnen gebeuren met haar alleen thuis en dat haar man geen greintje verantwoordelijkheidsgevoel heeft.De kleine meid snapt niet waarom haar moeder zo lelijk doet tegen hem.

Meer dan vijf decennia later heeft ze nog altijd het boekje waarin de tekening staat die haar papa toen gemaakt heeft.Voor haar is en blijft hij haar held en beste vriend voor altijd.


7 reacties

Avatar

Harrie · 26 juli 2012 op 09:01

Welkom bij ColumnX. Mooi debuut dat veel open laat aan de verbeelding. Klein detail nog. De zinnen met een spatie beginnen leest beter.

Avatar

Libelle · 26 juli 2012 op 12:59

Welkom Agapo,
De eerste opmerking die ik kreeg destijds was dat er tussen de punt van de vorige zin en de hoofdletter van de nieuwe zin een beetje ruimte moet zitten, een spatie.
En dat nog voordat ze gezegd hadden dat ze het een leuk en memorabel stuk vonden.
Heel veel succes.

Avatar

Mup · 26 juli 2012 op 19:36

Welkom, eens met mijn voorgangers,

Groet Mup

Avatar

Meralixe · 26 juli 2012 op 22:13

Welkom op column X.
De column zweeft een beetje tussen een beleving verteld van uit het denken van het kind en dan toch ook een volwassen beredenering. Ofwel het ene ofwel het andere zou beter geweest zijn…denk ik.
Let op, drie puntjes achter zijn…Dit en nog veeeeeeeel meer heb ik, beginnende van nul geleerd op column x. :pint:

Avatar

Sagita · 27 juli 2012 op 11:35

Welkom! Ja een verhaal geschreven door de ogen van het kind van toen. Schrijnende achtergrond!
Eens met de opmerking van Meralixe.

Avatar

LouisP · 30 juli 2012 op 12:00

De appel wordt nu door papa heel zorgvuldig opgeblonken tot de schil glanst en de appel bloost zoals haar wangen.

Papa heeft een beetje talent en tekent een jongen en een meisje in folkloristische kledij die samen aan het dansen zijn

Ik voel bij zulke zinnen dat het goed komt met het schrijven. Bijzonder!

Louis

Avatar

pally · 31 juli 2012 op 12:26

Ha Agapo,

Mooi debuut, al ben ik het wel eens met de meeste kritiek.Maar ook vind ik de eenvoud van schrijven mooi. Er zit iets puurs in. Probeer niet teveel bijvoegelijke naamwoorden te gebruiken bv in de eerste zin, [b]kleine[/b] meisje, [b]grote donkere[/b] ogen, [b]kortgeknipt[/b] haar b.v.
succes,
pally

Geef een antwoord