De RMS Titanic vervoerde op haar enige en tevens laatste tocht in totaal 2.223 passagiers. Toch zijn deze cijfers, sinds de fatale nacht van 14 op 15 april 1912, doelbewust gemanipuleerd! Wat deed passagier 2.224 aan boord van het vlaggenschip van rederij White Star Line en wat was haar rampzalige aandeel in het noodlot van deze oceaanstomer, dat zich om 23.40 uur voltrok?

‘Je zult moeten begrijpen dat een derdeklas kaartje normaal gesproken zesendertig dollar kost, Darlena. En dan laat ik het feit dat het schip al maandenlang volgeboekt was voor het gemak nog maar even buiten beschouwing.’
‘Dat besef ik terdege, kapitein Smith. Zoals beloofd zal ik er alles aan doen om deze schuld, nog voor aankomst in New York, te vereffenen.’
‘Je bent een slim meisje, Darlena.’
‘Dank u wel kapitein Smith, dat is erg lief dat u dat zegt. Het is nog een kleine drie kwartier voor middernacht. Wat zou u ervan vinden als ik alvast een deel van de schuld inlos?’ en ze trok vliegensvlug in één wulpse beweging haar borstrok over het hoofd. Haar katoenen bustier had de allergrootste moeite om haar borsten in bedwang te houden. De zwaartekracht tartend knoopte Darlena de voorzijde van haar bovenlijfje los. Als twee rijpe Galia’s sprongen haar borsten de vrijheid tegemoet en rolden uit de stoffen ondersteuning. Smith gromde slechts en herhaalde al speekselslikkend zijn laatste zin.
‘Je bent een slim meisje, Darlena,’ en drukte zijn grijsbehaarde gezicht vol tussen haar borsten.
Met zijn andere hand greep hij in haar kruis en kneep met zijn door de zilte zeelucht gekloofde zeemansknuisten ongenadig hard in haar flamoes. Darlena’s stembanden produceerden een kreet van pijn, maar nog voor de klanken haar mond verlieten verbeet ze zich.
‘Zei je iets? Ik laat je kielhalen als je ook maar één kik geeft!’ klonk het brommend en grommend vanuit haar boezem.
‘Nee kapitein Smith, ik zou niet durven,’ en ze probeerde haar angsten te beteugelen.
Op dat moment bevrijdde Smith zijn hoofd en keek haar totaal onverwacht zachtaardig aan. Niet wetende wat te verwachten spande Darlena haar buikspieren aan en bereidde zich voor op een woede-uitbarsting.
‘Zullen wij de rollen eens omdraaien, meisje?’
Op dat moment klonk er een belsignaal door de kapiteinshut.
‘Met kapitein Edward John Smith, vanwaar deze ongehoorde onderbreking van mijn rust?’
‘Excuseert u mij kapitein Smith, u spreekt met de brug. Zesde stuurman James Paul Moody vraagt of we de door u bevolen kruissnelheid met zes knopen mogen verlagen? Andere schepen in het gebied melden serieuze ijsbergdreiging, kapitein Smith!’
‘Matroos, trek jij mijn deskundigheid in deze in twijfel? Wat is je naam?’ gromde de tweeënzestig jarige Smith geïrriteerd.
‘Mark Authors is mijn naam, kapitein Smith. Mark Authors! Integendeel kapitein Smith mijn achting voor u is groot. Het is mij een ongekende eer onder uw leiding te mogen staan.’
‘Dan val me niet langer lastig, matroos Authors. Meld aan zesde stuurman Moody dat hij de opgedragen koers en snelheid aanhoudt en dat ik om middernacht op de brug ben.’
‘Akkoord Kapitein Smith, ik noteer in het logboek: 23.27 uur, koers en snelheid handhaven. Ik wens u nog een fijne rust toe, kapitein Smith.’
Korzelig smeet Smith de hoorn op de haak en draaide zich om. Zijn houding aan de telefoon bezorgde het jonge Engelse meisje koude rillingen. Angstzweet brak haar uit en in een poging de rust in de oude man terug te laten keren nam ze weer een onderdanige houding aan.
‘Ik zei dat we de rollen gingen omdraaien,’ en hij liep naar het dressoir.
Verbaasd volgden de ogen van Darlena de handeling van Smith. Uit de bovenste lade kwam een langwerpig esdoornhouten kistje tevoorschijn en op het moment dat Smith het doosje opende sloeg de staande klok ten teken van het halve uur.
‘Ik wil dat je mij met deze handboeien vastketent aan het bed,’ en hield op een haast triomfantelijke wijze twee setjes boeien omhoog.
Weifelend nam Darlena het koude staal in haar handen en begon Smith aan het bed te kluisteren. Even later stond de stoere kapitein voorover gebogen aan het voeten eind van het grote bed.’
‘Knoop mijn broek los en ontbloot mijn billen. Ik wil dat je me slaat.’
‘Maar kapitein Smith, ik kan u toch onmoge…’
‘Trek de riem uit mijn pantalon en sla me zo hard je kunt!’
Zichtbaar ontdaan deed de twintiger wat haar bevolen werd. Aarzelend zoals ze nog nooit daarvoor had geaarzeld hief ze haar rechterhand boven haar schouder. Een moment lang verstilde alles, waarna haar arm werd aangestuurd en de gesp snoeihard op het achterwerk van Smith liet landen. Keer op keer werd de beweging herhaald en steeds gerichter landde de gesp op Smith. Bij elke slag zwol zijn roede verder aan en kreunde hij harder.
‘Is het goed zo, kapitein Smith?’
‘Nee Darlena, slaan, tot bloedens toe slaan.’
De moed zonk in haar schoenen en toch vermande Darlena zich weer. Nu sloeg ze onophoudelijk zo hard als ze kon. Hoe eerder hij zou bloeden des te sneller deze ellende voorbij zou zijn. Onder het slaan wenste ze dit nooit van haar leven meer mee te moeten maken.
Op het moment dat kapitein Edward John Smith zijn teelvocht tegen het voeteneinde van het bed spoot, klonk een lang, oorverdovend, schrapend geluid aan stuurboordzijde …

© Rolf van der Leest


Rolf van der Leest

Rolf van der Leest is het transparante pseudoniem, waaronder ik mijn ‘proviand voor de geest’ publiceer. Met gepaste trots presenteer ik tevens mijn autobiografische-roman 'Verslikt in het leven' en de weldra verschijnende ero-literaire roman 'Ondeugdelijke spiegeling - Werklust'. Met groet, Rolf van der Leest

22 reacties

Yfs · 25 augustus 2015 op 12:44

Daar waar je me de vorige hoorde klagen over de kortheid van je columns, wilde ik nu bijna klagen over de lange lap tekst…totdat…. ik begon te lezen en steeds meer naar het puntje van mijn stoel schoof waar ik tot het einde ben blijven zitten.

Waanzinnig goed geschreven. Toevallig vorige week de film nog zitten kijken en heb nu opeens een heel ander beeld bij die charmante kapitein met zijn witte haar en baard.

‘Met zijn andere hand greep hij in haar kruis en kneep met zijn door de zilte zeelucht gekloofde zeemansknuisten ongenadig hard in haar flamoes’ YEK!! :pain:

‘Roede’ en ‘teelvocht’ Keurig!!! :rotfl:

Grote klasse Rolf, ook geweldige titel.
Voor mij absoluut een nominatie van ‘Column van de maand’ waardig!
:yes: :rose: :rose:

    Rolf van der Leest · 25 augustus 2015 op 18:59

    Yfs,

    Dank voor deze mooie woorden. Heb getracht ‘out of the box’ te denken en dat is zo te lezen gelukt. Je ‘nominatie’ laat mij even duizelen op mijn zeewaardige benen. Nogmaals dank!

    Groeten, Rolf van der Leest

Mien · 25 augustus 2015 op 12:56

Bepaald geen Loveboat dit piratenschip. Goed geschreven. Maar om nu te zeggen CvdM. Mwahhh … Voor beginners misschien. Zou sowieso een nieuw idee kunnen zijn. Column van de Maand voor Nieuwkomers.

    Yfs · 25 augustus 2015 op 13:07

    Ik zou bijna denken dat je jaloers bent Mien!! :rotfl:

      Mien · 25 augustus 2015 op 13:16

      Nou, dan moet er nog veel gebeuren …
      Jaloezie is mij vreemd.
      En ja, als ik iets echt goed vind steek ik dat niet onder stoelen of banken.
      Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte, nietwaar?

    Rolf van der Leest · 25 augustus 2015 op 19:01

    Mien,

    Respect voor jouw mening. Ik heb nimmer de behoefte gehad alle vrouwen te willen bevredigen in hun verlangens, Mien!

    Groet, Rolf van der Leest

    Mien · 25 augustus 2015 op 23:11

    Oeps … herstel … herstel … lees nu pas de ‘Over de columnist’? Reeds een boek uitgebracht, een tweede op sprong en een eervolle vermelding op een website (las ik ergens in de reactie onder een van de columns van deze kersverse CX-columnist. Dan ben je natuurlijk geen beginneling. Mijn oprechte excuses. In dat oogpunt en bij een tweede lezing dan alsnog voor mij ook een nominatie voor de Column van de Maand. We zullen het de redactie eens moeilijk gaan maken. Pierken, troubadour, trawant of Rolf van der Leest. Ik hou het voor het gemak even in die volgorde.

troubadour · 25 augustus 2015 op 14:41

Ben paars! Ademloos gelezen. Dat is schrijven! Jezus, die Mien begint over beginners. Het script, de titel, de tekst, alles perfect en weergaloos boeiend! Klaarkomen op een zinkend schip, wat een exclusiviteit!

    Mien · 25 augustus 2015 op 18:06

    Stokpaartje?

    Rolf van der Leest · 25 augustus 2015 op 19:06

    troubadour,

    Paars aanlopende, ademloze lezers bij een lap tekst van dik achthonderd woorden baart mij enigszins zorgen. Was dan ook verheugd te lezen dat u de keldergang bent ontsprongen 😀

    Dankzeggend voor uw lofzang, Rolf van der Leest

Pierken · 25 augustus 2015 op 18:18

Prachtige en goed geregisseerde variant op de oorzaak van de ramp. Hier kun je zo een heel verhaal van twee kanten belicht omheen bouwen, waarvan dit een deel van het storyboard is. :yes:

    Rolf van der Leest · 25 augustus 2015 op 19:13

    Pierken,

    Waardevolle mening en tip. Dank daarvoor!

    Laatstleden een toneelstuk geschreven in de vorm van een strakke dialoog voor één van Neerlands prachtige openluchttheaters. Dit zou gegarandeerd een gewaagd plankenspektakel zijn geweest. 😯

    Groeten, Rolf van der Leest

Meralixe · 25 augustus 2015 op 19:28

Ik las zoeven één en ander over de Titanic op Wicipedia en zo is het dus NIET gegaan. :-))
En, ik wil uiteraard altijd nog iets bijleren maar, dat seksleven van onze vriend Edward John Smith, is dat dan alsnog realistisch mogelijk?

Het is uiteraard goed geschreven.

Kim U. · 25 augustus 2015 op 19:34

Ook ik schrok in eerste instantie van de lengte. Van het stuk welteverstaan 😉 Maar het ging me absoluut niet vervelen. Ik bleef nieuwsgierig. Leuke humor, idd een sterke titel. Origineel ook. Goed gedaan!

Mark · 26 augustus 2015 op 10:23

Rolf van der Leest maakt dan ook niet voor niets deel uit van het duo Helden van de nieuwe literatuur, al vraag ik mij wel af wie Mark Authors eigenlijk is in dit stukje over een klein, zinkend schip 🙂

Frans · 26 augustus 2015 op 12:07

Zelfs ik zag de clou al vanaf het begin aankomen. Het verhaal over een meisje dat door de onderdanige in het sadomasochistische spel wordt gedwongen tot de rol van meesteres is op zich interessant genoeg. Dat wellust van leidinggevenden tot de dood van velen leidt, verdient volgens mij beter. Al vind ik het allemaal heel lezenswaardig.

Dees · 27 augustus 2015 op 08:00

Leuk bedacht. De dialogen zijn alleen schoolvoorbeeld van wat je dode dialogen noemt. Dus daar valt m.i. een hoop in te winnen.

    Rolf van der Leest · 27 augustus 2015 op 17:30

    Beste Dees,

    Voor deze stijl heb ik hier héél bewust gekozen. Ik wil de gehele sfeerinvulling volledig overlaten aan de lezer: in ons collectief geheugen zitten mijns inziens voldoende beelden van en over de Titanic.

    Daarnaast denk ik dat er geen enkele keer verwarring is over wie aan het woord is en, naar wat ik in reacties lees, het pas bij mijn ondertekening saai wordt. Laat saai en verwarring nou net dé twee kenmerken van een klassieke dode dialoog zijn!

    Groeten, Rolf van der Leest

      Dees · 27 augustus 2015 op 19:57

      Beste Rolf, het is inderdaad niet onduidelijk wie er aan het woord is. Maar dat komt meer door afgebakende, zeer verschillende rollen dan door echte karakterschetsen middels een dialoog. Terwijl een dialoog juist zo krachtig kan zijn om mensen neer te zetten.

      Maar je hoeft het niet van me aan te nemen. Het stoort blijkbaar niet in de verhaalbeleving. Dat zie je aan de andere reacties.

Geef een antwoord