Perikelen bij het schrijven; de deadline

Rond die dagen kreeg het gestalte. Met ‘die dagen’ wordt Kerstdag en Nieuwjaar bedoeld. Met ‘het’ denk ik aan een soort akelig beestje, een wormpje dat zich in mijn hoofd genesteld heeft, een immer aanwezig fluisterstemmetje dat nu al dagen aan een stuk op mijn denken drukt.
Toen had ik nog alle tijd, een zee van tijd. Daar al wist ik ook, mezelf een beetje kennende, Meralixe, let op voor die deadline, laat u niet in de zak zetten! Poepsimpele opdracht, voor 25 januari een columpje insturen onder de noemer VEC om dan een maand lang het buurtje te zijn van Pally. Zat daar al de kiem van mijn twijfel aan..?
“Het moet iets speciaals zijn, ik mag niet afgaan als een gieter, ik mag het gestelde vertrouwen niet teleurstellen ….Meralixe toch, het is toch maar een spel!!!”

Vrijdag 4 januari: Vrouw uit werken… mistige regendag… veel tijd.

Nee, één of ander lied bewerken als verhaal, dat doen we niet. In herhaling vallen? Voor de VEC moet het meer zijn. Geen slap gelul over ‘Malle Babbe’ of ‘Mijn dorp’ van wijlen Wim Sonneveld, gedrenkt in een nostalgisch sausje.
Een degelijk onderwerp waarover is nagedacht is een must. Een thema waar reacties op komen in de zin van haaa en hoo, zo hebben we het nog niet bekeken, zál op vrijdag één februari de site een spectaculaire tint geven!
Een uiteenzetting over de plaats waar ‘de liefde’ zich het best thuis voelt, vind na een paar uur werken via de deleteknop de weg naar het vuilbakje. “Wie zit er nu te wachten op al dat betweterige en ik kan het weten gejank” roept een klein stemmetje in mijn kop.
“Geld! Schrijf daar eens wat over! De draaischijf van ons leven, het gesjoemel, de kracht en de ongelijke verdeling er van! Daar valt toch veel over te vertellen!”
Ook die toelichting met een veel te hoog ‘vroeger was het beter’ gehalte maakt een enkele reis prullenbakje.

Mijn opzet om vandaag maar meteen komaf te maken met dat beestje valt aardig tegen. Een ganse dag alleen thuis, is bij gebrek aan degelijke inspiratie uitgedraaid op een regelrechte flop. Het monstertje in mijn moe getergde hoofd kan nog wat verder als een tumoortje te keer gaan. De twijfel neemt toe!
‘Alhoewel, nog twintig dagen,’ is de relativerende gedachte die een vermoeide Meralixe nog net toe laat enigszins rustig te slapen.

Weekentje achter de rug.

Bezoek van de kinderen en de kleinkinderen, nieuwjaarsreceptie op het dorpsplein, op politiek vlak een kleine oorlog tussen Bart De Wever en Di Rupo. Maar, nog geen waardig onderwerp voor mijn VEC gevonden!!! Pfff…nog zeventien dagen de tijd. Optimistische gedachte om de schrik te verdoezelen maar, de druk neemt toe.

De nacht van maandag op dinsdag is bijzonder vruchtbaar geweest. Dank u wel Muze voor zo veel productiviteit.
Maar liefst twee bevredigende degelijke thema’s hebben zich spontaan aangeboden.
Eén en ander heeft te maken met het werkschema van de wederhelft. Een zieke collega heeft haar agenda in de war gebracht, roet in het eten gegooid. De drie vroegdiensten van haar, stellen voor mij wel het sein op groen om orde op zaken te stellen in mijn aarzelende brein. Drie etmalen, een kleine eeuwigheid bied zich aan…

De eerste dag is het al meteen raak. Zeer belangrijk, nog voor ik mijn kop laat vervuilen door de krant en de radio met het nieuws van de dag, noteer ik wat er me die nacht uren wakker gehouden heeft. Twee scriptjes belanden op een velletje papier…Nu kunnen we werken!

‘Scenario ‘s’ vind op dag zelf reeds de weg naar de wachtlijst van een op twee na, bijna lege column x. Aan de andere column, de VEC, is nog wat werk maar ook die zit in een bevredigende fase. Daar zit nog wel wat onzekerheid rond maar DIE twijfel mag de bovenhand niet krijgen.

‘s Avonds sleep ik me als een zombie naar bed. Als een tevreden zombie, moe maar voldaan. Ik heb de deadlinefobie de kop ingedrukt, me aan de wurgende factor tijd kunnen onttrekken! Geen beklemmend schrikaanjagend onzeker alle inspiratie weg zuigend geleuter. Geen oorlog met een wit blad, geen volle prullenbak. Niet nogmaals een slapeloze nacht!
Een sussende zelfzekerheid en een geloof in eigen kunnen zijn mijn grootste bron van inspiratie geweest: Ik doe wat ik doe en de rest kan de pot op!
Ik slaap als een blok, als een roos, als een muis in het meel! De wereld ligt aan mijn voeten!

Maandag 14 januari

De column ‘Scenario’s’ doet het bijzonder slecht, is ook slecht. Eigen schuld! Twee thema’s in één column krijgen om beurten te weinig aandacht zie ik nu ook. Mijn kritiek op het gebruik van clichés komt onvoldoende uit de verf en mijn probleem rond hoe sommige mensen reageren op filmkijken is veel te zwak uitgedokterd.
De uitstekende column ‘Gewoon grijs’ heeft zich met een grijns boven mijn column geplaatst. Uitgerekend Pally plaatst me terug met beide voeten op de grond. ‘DE columnist’ van enkele dagen terug zit in zak en as en… met een probleem!

Met grote onzekerheid klik ik mijn VEC op het computerblad aan. Ik overlees, pruts nog wat aan enkele zinnen en voeg er hier en daar nog iets aan toe. Schrijven is schrappen! En dan? Er moet wel nog een column overeind blijven he! De slechts mogelijke ontwikkeling voor de maand februari, geen VEC wegens een falende Meralixe, bepaald de rest van mijn dag.
Het embleempje rechts- onder op de laptop verteld me uitdagend dat we maar een tiental dagen meer verwijderd zijn van de deadline! Ik klik er op met de linker-muis. Maar liefst twee horloges, een digitale en eentje met de traditionele wijzers, tonen hoe MIJN tijd weg tikt…

Rustig, rustig…

Enkele dagen later…Een poging om alsnog een nieuwe VEC in elkaar te flansen stuit andermaal op niets, op een nul komma nul. De twijfel, de stress en de naderende met rood aangestipte vijfentwintigste januari, beletten me vol vertrouwen één of ander verhaal neer te zetten. Zelfs de sneeuw, normaliter voor schrijvers een bron van oeverloos enthousiasme, kan er niet voor zorgen dat er veel pret beleefd wordt op de P.C.

Zondag 20 januari

Andermaal is het uit werken van de wederhelft een (dankbaar) gegeven om me op men computer te storten, met de geestdrift van een schotelvod. Enkele losse ideeën kunnen me niet overtuigen.
Buiten is het door en door winters weer. Sagita geeft me met haar columns de pap in de mond om ook in het nostalgische bedje te duiken. Haar methode om tussen de teksten foto’s te plaatsen opent perspectieven voor het digitaal lezen. Dit gegeven uitproberen voor een VEC zou spectaculair zijn maar ik ben nu al bang voor de negatieve reacties. Toch is het een idee voor later. Dan toch maar de VEC die ik een weekje terug schreef laten doorgaan is stilletjes aan de enige optie. De tijd dringt!

Maandag 21 januari

Vandaag stuur ik dit schrijven en mijn VEC naar de redactie van column x toe. Dat heb ik ook aan Meralica beloofd. Er zijn grenzen. Meer dan twintig dagen heeft dat spook van de deadline de sfeer ten huize Meralixe bepaald. Morgen praten we terug over andere dingen, over onze dingen, is er terug ruimte voor een normaal gezinsleven.

Ik doe hier al een oproep! Wie de VEC voor de komende maand wil verzorgen mag het me via de bekende kanalen laten weten.