Ons gezin woont voor drievierde in Sarajevo, en voor een kwart in Amsterdam. We hebben leren leven met die breuk. Maar een keer per jaar keren we terug naar Nederland om de stukken aaneen te leggen. Onze tijd in Amsterdam gedurende die paar weken lenen we van ons eigenlijke leven elders. Als we na een maand naar huis gaan is dat omdat het leven daar ons steeds dwingender terugroept. Mijn vriend woont op drie hoog. Via het trappenhuis klimmen we naar zijn voordeur.
Een trap is altijd een overgang. Door je te verwijderen van de grond kruipt de afstand ook in je hoofd. In de woning zelf herstelt de vloer een belangrijke illusie. Maar het is alleen de vlakheid die herinnert aan de echte aarde. Verder is alles anders. Vooral in oude Amsterdamse huizen met hun houten armaturen. Elke stap die je zet resoneert. Hele lichte trillingen rennen voortdurend door je lichaam. In mij huist onrust, als ik ergens ben waar ik de aarde door de vloer heen niet meer kan voelen.

In Bosnië zijn woningen negen van de tien keer tegen hellingen aangebouwd, ook het onze. Zo onverzettelijk de bergen, zo stevig de huizen, hard tegen hard.
Een huis tegen de heuvel verbindt strijdige perspectieven. Wat aan de ene kant begane grond is verandert aan de andere kant in één hoog. Om binnenshuis van de ene naar de andere kant te lopen is een trap overbodig; alles is gelijkvloers. Het hoogteverschil zit buitenom, in de berg, en die loop je op of af, langszij.

We openen de voordeur, stappen binnen in het krappe gangetje en sluiten het trappenhuis buiten. We werken ons uit jassen en dassen en gaan de woonkamer binnen. Potloden en papier worden meteen uit de kast getrokken.
Midden in de kamer houdt mijn zoon de tekening omhoog, het a-viertje in de breedte tussen zijn handen geklemd. Gele huizen, onderling verbonden door de kleur, duwen hun dakpunten tegen de bovenrand van het blad aan. Ze staan op ladders, lange vertikalen met streepjes ertussen, helemaal tot aan de onderrand. Ook ergens op de bodem staat een auto, wasco-kras-groen, met rood-vette wielen. Dat wagentje verschaft de torens hun maat.
In Bosnië hebben Duka’s huizen oren en ogen. Hij geeft ons leven daar handen en voeten, die stevig op de grond staan. Hier, in Amsterdam, zit het leven in het autootje, buiten de deur. Op ladders is het wankel wonen.

Wanneer pappa weer komt, vragen mijn kinderen. Straks, antwoord ik zoals elke dag, als hij klaar is met werken. En hoewel de dagelijkse vereniging aan het eind van de dag nog niet zo goed past, breekt ons de scheuring elke ochtend steeds weer op. We leven hier op de grens tussen samen en gescheiden. Voor de eerste keer is dat een zoete pijn.

Ik kijk op de klok. Half vier pas. We gaan maar weer naar buiten.

Categorieën: Diversen

10 reacties

Trukie · 24 februari 2007 op 13:29

Het is weer een echte onvervalste Anne. Bij de eerste alinea dacht ik aan een uitgebred reis- en of verblijfverhaal. Maar het draait naar een subtiel fragment wat je weer op een meesterlije manier uit weet te diepen.

PS.
Jammer dat jouw verblijf in Nederland niet samenviel met de meeting. Wat zou dat leuk zijn geweest.

arta · 24 februari 2007 op 13:30

[quote]wasco-kras-groen[/quote]
Mooi, hoe je een kindertekening beschrijft…

Mooi geschreven, al roept het geheel bij mij wel veel vragen op.
🙂

pally · 24 februari 2007 op 14:28

Ha Anne,

Mooi de logeerpartij beschreven die tegenstrijdige gevoelens oproept. En dat vervolgens nog eens extra verwoord binnen de kindertekening van je zoon.
Er spreekt heimwee uit naar je Berg-thuis en een vervreemding in het bovenhuis die weer verzoet wordt door het soms onwennige weerzien.
Geen gemakkelijke situatie denk ik, maar het heeft wel geleid tot deze prachtige column.

groetjes van Pally

WritersBlocq · 24 februari 2007 op 18:05

Ik dacht dat jij naar Bosnië was vertrokken en daar een gezin had gesticht waar je jaarrond mee samenleeft, maar het is dus allemaal niet zo eenvoudig. Hoe jij dan wel in Bosnië terecht bent gekomen en hier in NL je vriend hebt, dat benieuwt mij wel. Hoef je niet te vertellen hoor, als je niet wilt, want wat je ook schrijft vind ik toch altijd mooi.
Groetje, Pauline.

Mup · 24 februari 2007 op 20:06

Thuiskomen, terwijl het je thuis is niet. Erg mooi beschreven Anne, begin een beetje te voelen hoe het voelt,

Ayo Mup.

pepe · 25 februari 2007 op 10:17

Weer mooi geschreven, en prachtig hoe je met de tekeningen van Duka duidelijk de verschillen laat zien tussen hier en daar.

Buiten in de stad is niet te vergelijken met buiten in de bergen, ik verkies ook de bergen waar buiten zijn ruimte geeft, waar je de vrijheid kan inademen.

Ma3anne · 25 februari 2007 op 10:23

Ademloos lees ik dit soort teksten van je.
Hoe jij die trappen beschrijft is onnavolgbaar. En zo herkenbaar. Ik ben me ook altijd erg bewust van die aarde die wegzakt, wanneer ik trappen oploop.
En een dijkhuis, zoals je die veel hebt hier in de buurt, heeft datzelfde optische effect van verspringen van etages, terwijl je geen traploopt.

En zo zijn er nog meer details, waarmee je me raakt. Me bewust maakt van mijn gevoel, dat ik nooit kon verwoorden.

Nana · 25 februari 2007 op 12:04

Ja je biedt ons een perspectief in jouw leven en ik hoop dat er ook perspectief in zit voor jou… :kus:

Dees · 25 februari 2007 op 12:46

Mijn halve familie woont elders. Ook aan hen zie ik de onthechting en de hechting in een. Op beide plekken trouwens.

Mooi stukje dit, heel veel Anne.

Anne · 25 februari 2007 op 19:19

Dank je wel voor jullie waardering, dat doet me goed omdat dit stukje erg dicht bij mij ligt.

Ik was eind januari al weer weg uit Nederland, was graag bij de ontmoeting geweest maar ja, dat ging dus niet. Onze situatie is inderdaad niet een van de makkelijkste, hij daar ik hier met de kinderen. Maar sommige keuzes maak je gewoon, en we staan daar beiden nog steeds achter. In een andere cultuur leren wonen en leven, ademen eigenlijk, is een geheel van enorm intense ervaringen. De mate waarin dit je horizon- en je perpectief dus 🙂 verbreedt is van onschatbare waarde. Gaandeweg verlies je veel angsten. En dat is erg fijn.

Anne

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder