De lange, pijnlijke stilte verraadt langzaam dat de woorden die straks zullen vallen de toekomst voor altijd veranderen. De minuten snijden in je ziel en je lichaam vult zich met machteloosheid. Je sluit je af tegen de woorden en al de pijnlijke aspecten waarin jij je bevindt. De woorden weten zich binnen te dringen in de kleine gaten die je niet op tijd hebt kunnen helen .
De wonden trekken voelbaar weg uit je ziel. In plaats komt een grote leegte waarin een zware kei zijn plek weet te bemachtigen.

Ter bevestiging voeg je de woorden die zo juist zijn gevallen in je hoofd samen. De kei in je maag begint buitengewone proporties aan te nemen.
De realiteit lijkt mijlenver weg.
Alle emoties die je ooit hebt gevoeld voegen zich samen om vervolgens in stormloop door je lichaam te schieten.
De ongeloof is overheersend.

Van jou wordt verwacht dat je weer opstaat. Het leven dat je leefde moet weer worden voortgezet. Het pijnlijke accepteren en daarna de gebeurtenis verwerken.
Wat al die tijd een onmogelijke opgave leek, lijkt ineens een mogelijkheid.
De pijn slijdt.
Achter de tranen van verdriet schuilt een glimlach van herinnering.
De pijn die je hoofd, je ziel en je hart kon domineren wordt nu vervangen door een zacht gevoel.
De herinnering baant zich een weg naar je hart, terwijl het verdriet langzaam uit je lichaam weg sluipt.
Beetje voor beetje krijgt het leven weer zin.

Categorieën: Liefde

4 reacties

Dees · 6 augustus 2008 op 11:14

Tja Anneda,

Liefdesverdriet is het meest gruwelijke gevoel dat er maar bestaat. Maar juist dan zou je niet moeten kiezen voor de je-vorm. En uitkijken voor cliché’s. Liefdsesverdriet, als je het al wilt beschrijven zou je denk ik moeten overbrengen zoals het kan zijn, de instorting, de manier waarop je borstkas wordt opengesneden en je hart er pardoes uitgerukt wordt. Het slingeren tussen hoop, woede en berusting. De depressie die volgt als het ergste leed is geleden. Liefdesverdriet is niet gepolijst, geen keurig proces, het is rauw en grof en gruwelijk. En dat mis ik in je stukje.

Ook de ik-vorm zou niet geschikt zijn, want dan ben je al snel te exhibitionistisch. Het lijkt een goed onderwerp, want er is zo veel over te vertellen en het is een gevoel dat de meeste mensen in meer of mindere mate kennen. Maar ik denk zelf dat dit misschien wel het moeilijkste onderwerp is om iets over te schrijven (naast in je eigen dagboek dan). Probeer eens iets anders. Succes!

Ma3anne · 6 augustus 2008 op 11:23

Sja, wat moet ik hier nou van zeggen?
Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks. Dees heeft alles al gezegd.

arta · 7 augustus 2008 op 07:59

Ook ik ben het eens met Dees, maar het valt me wel op dat je een hele originele woordkeuze hebt, dus neem een wat minder heftig onderwerp en schrijven maar…
Enne..gooi die spellingscontrole er overheen, want ik persoonlijk lag blauw bij de zin: ‘en liefde slijdt’, dat zal ws niet jouw bedoeling zijn geweest 😀

anneda · 11 augustus 2008 op 13:01

Je hebt gelijk. Ben beter in vrolijke verhalen. Maar er volgen er meer! Bedankt voor je reactie.

Geef een antwoord