Hoe ik op een koele donderdagavond door verlaten gangen loop. Ik ben best wel gelukkig met het meisje dat ik was. Vroeger was zeker niet beter dan vandaag en heimelijk vind ik morgen nog altijd mooier. In het raam flitsen Cars-boekentassen en prinsesachtige mutsen. Drie meisjes en een jongen. Hij, buschauffeur op een treintje, zij, dansend in het natte gras. Al waren ze echte zusjes en al was ik niet meer dan een sneeuwvlok die zachtjes tegen hun wangen tikte. ‘Tantieeeee…’
Mijn speelplaats-anonimiteit bereikt op slag een historisch dieptepunt en krijgt op dat vlak concurrentie van mijn lichamelijke toestand. Daar sta ik dan, in volle glorie, met nog net geen Bumba-boekentas in mijn maag en de kwijlsporen van vier monden op mijn gezicht. Gebrek-aan-etiquette-vooroordelen en iets te langdurige blikken zweven over de speelplaats maar ik kan alleen maar denken aan echte, plakkerige liefde en het nut van een cursus ‘hoe vier kindjes heelhuids in een Audi Jeep te krijgen’.

’s Avonds schrijf ik uit frustratie de zin ‘Happiness is nothing more than a bad memory’ op het verkleurde bloemetjeskeukenbehang. In een andere kamer leest de minder-dan-twee-weken vriend een Frans verhaaltje voor over een clowntje dat Bobo heet. Hij weet niet hoe ik verlang naar ‘un garçon pour la vie’, een jongen die de woorden in mijn ogen leest en waarvan zij de naam kunnen onthouden. In plaats daarvan zeg ik dat ik juli voel naderen als een vechtend stel onweersbuien in mijn hoofd.

In gedachten vervloek ik het volwassen meisje in mij.

Categorieën: Algemeen

axelle

“I am good, but not an angel. I do sin, but I am not the devil. I am just a small girl in a big world trying to find someone to love.” ― Marilyn Monroe

13 reacties

KawaSutra · 27 februari 2009 op 17:21

Kort maar zeer krachtig.
Ik vind het mooi, poëtisch eigenlijk. Ik lees vloeiend lopende zinnen die mij wegvoeren op jouw gedachten. Knap!

maurick · 27 februari 2009 op 17:41

Mooi beschreven
:duimop:

Mosje · 27 februari 2009 op 20:36

Heel leesbaar, maar tegelijkertijd ook moeilijk te vatten.
Het lijkt alsof je je jeugd probeert samen te vatten in een paar honderd woorden. Nu houd ik wel van korte stukjes, maar is dit niet teveel van het goede?
Weet het niet hoor. Misschien moet ik het morgen nog eens lezen.

Mien · 27 februari 2009 op 21:08

Ho, ho, zegt de Kerstman eerst nog even wachten op het ontluikend voorjaar. Het komt eraan!
Sfeervol columpie. Poezie die sombert.

Mien

doemaar88 · 28 februari 2009 op 10:22

Wauw. Prachtig mooi!

LouisP · 28 februari 2009 op 12:25

Mooi,
bij gevoelige proza denk ik altijd wat ouderwets en dan zijn ‘moderne’ en anderstalige woorden zaken waar ik wat aan moet wennen.
Soms kan het niet anders.

mooi!

L.

pally · 28 februari 2009 op 17:24

Ik begrijp de verspringing in tijd niet helemaal, Axelle, maar de sfeer is erg fijntjes en poetisch
:wave:

groet van Pally

axelle · 28 februari 2009 op 21:58

Als je dit stukje ziet als een mislukte samenvatting van mijn jeugd, dan heb ik echt medelijden met je. Je hebt iets gemist, lijkt me.
Axelle

arta · 28 februari 2009 op 23:15

Ook ik vind dit erg mooi geschreven en onderschrijf Kawa’s reactie volledig.

Mosje · 1 maart 2009 op 00:22

Oh, ik zie het verkeerd, en je bent vervuld met medelijden?
Je lijdt aan maternalisme, zo lijkt me.

axelle · 1 maart 2009 op 09:42

Ik zou het eerder een hekelaansteedsweerdatnodelooscommentar-isme noemen.
Reageren staat vrij natuurlijk. Einde discussie.
Axelle

Prlwytskovsky · 1 maart 2009 op 17:46

Een buschauffeur op een treintje? :eh:

En na dat Franse verhaaltje volgt dan de French Kiss? :oeps:

axelle · 1 maart 2009 op 19:48

Ja dat is ‘t ‘m net. Mijn engeltje is dol op bussen, en op een kinderspeelplaats staan nu eenmaal geen speelbussen. 😉
Dat laat ik in het midden. Belgisch is ook oké. ;)Axelle

Geef een antwoord