Ik deel mijn huis met mijn zoon en twee poezen.
Ik weet dit omdat mijn zoon en mijn twee poezen me de oren van mijn kop eten. Mijn zoon stort zijn was in de douche en de poezen maken de bak vuil. Verder maken mijn poezen er een gewoonte van op mijn telefoon te slapen zodat ik me er achterlijk naar kan zoeken als ik heb ergens hoor gaan.
Meestal is mijn zoon bij zijn vriendin en slapen mijn poezen
80 % van de dag dus eigenlijk heb ik het rijk alleen. Mijn poezen mogen wel ieder jaar met mij mee op vakantie.
Dat vinden ze fijn…. Denk ik. Ze zien alleen de auto reis nooit zo zitten. Ik probeer ze dan ook altijd te verassen en ze beet te pakken in hun transport kistjes te proppen maar meestal hebben ze dat door. Dan zijn ze onvindbaar. Het halve huis kan ik dan achter hun aanrennen, zoeken tot ik ze in de kladden kan pakken. Na een korte strijd weet ik ze dan in die kistjes te stampen.
Dit keer moesten ze nog een hondsdolheidprikje. Dus een ritje extra met de autonaar de dierenarts. Na ze gevangen te hebben zette ik ze in de auto. Direct bij de eerste verkeersdrempel liet de Rooie van de zenuwen alles lopen, een poes is tenslotte ook maar een mens. Snel terug.
Hokje en poes schoon gepoetst, rit twee naar de dierenarts. Gelukkig waren we tamelijk snel aan de beurt. We hebben een goede en lieve dierenarts. Dat is iets wat ik wel weet maar de poezen denken daar heel anders over.
Ach meneer Vos haalt u ze maar uit de hokjes.
Ik moest ze er uit scheuren. Met alle nageltjes klampten ze zich vast. Maar goed ik won. Poes en kat kregen alle twee, twee prikjes, twee paspoorten, twee gezondheidscertificaten en vanwege de nieuwe Europese regelgeving werd er ook nog eens bij ieder beest een chip onderhuids geplaatst. Omdat ze in Frankrijk ook nog eens muizen eten kwamen er nog twee anti wormen kuurtjes bij. Rooie heeft last van blaasgruis en dan moet er speciaal voer bij de dokter worden ingekocht.

Na de behandeling gingen de poezen spontaan in hun hokjes terug. Ze dachten waarschijnlijk alles beter dan bij de dierenarts te moeten blijven.
De dokter stond een poosje te rekenen. Ik betaalde en even later zaten we gedrieen in de auto.
Rooie, Bettie en ik we dachten alle drie het zelfde.
De dierenarts…. Kijk en daar werden wij nou effe niet goed van.


11 reacties

Avatar

pepe · 6 juli 2004 op 21:17

[quote]Mijn zoon stort zijn was in de douche en de poezen maken de bak vuil. Verder maken mijn poezen er een gewoonte van op mijn telefoon te slapen zodat ik me er achterlijk naar kan zoeken als ik heb ergens hoor gaan.[/quote]

Ik zie nu voor me een Hans die met wasgoed over de schouder, kattesteentjes klevend aan de blote voeten, op zoek gaat naar de telefoon, al vloekend tegen de rooie en bettie!!

hihi grappig stukje

Avatar

Mosje · 6 juli 2004 op 21:38

[quote]Ik probeer ze dan ook altijd te verassen en ze beet te pakken in hun transport kistjes te proppen maar meestal hebben ze dat door.[/quote]Door het vergeten van die r uit verrassen krijgt deze zin een wel heel lugubere betekenis.
Offe, ben ik abuis en verbrandt jij je katjes alvorens ze in een kistje te stoppen?
:laugh:

Avatar

sally · 6 juli 2004 op 22:33

Wat inderdaad 1 lettertje verschil teweeg kan brengen in een zin.
😀

Avatar

rrobin · 6 juli 2004 op 23:33

De titel is in elk geval mooi getroffen 🙁

Avatar

Shitonya · 6 juli 2004 op 23:43

Afgezien die enkele typfoutjes, was het een tja, matige column. Je kan veel beter dan dit. De dierenarts, je wordt er niet goed van zeg je, maar het is niet echt te merken uit je column, dat je er niet goed van wordt. Het is nogal lichte kost. De zinnen nogal kortaf.
Een poes is ook maar een mens…is een sprinkhaan ook een mens, een oerang oetang ook? Ik zie de vergelijking niet echt tussen een poes en een mens, bedoel, een poes = mens? 😕

Sorry, niet echt geweldig.

Avatar

Hans · 7 juli 2004 op 01:28

Die r doe ik er toch maar bij. Want voor verasssen zijn ze met te lief en te duur geworden

Avatar

Ma3anne · 7 juli 2004 op 06:08

De laatste column van Irma zit nog vers in mijn geheugen: het beeld van het katje en de hond voor het misverstand tussen mannen en vrouwen…

En dan wordt dit wel een heel bizar verhaaltje. 😀

Avatar

Dees · 7 juli 2004 op 09:01

Tsja, die column van mij die misschien (CX-redactie willing) binnenkort geplaatst wordt was echt al geschreven voor ik deze gelezen had. Het is blaasgruisseizoen, zielig he!????

De DA rekening, daar word ik meestal ook ff niet goed van trouwens 😮

Avatar

Louise · 7 juli 2004 op 13:06

In tegenstelling tot het stukje van Irma, wordt hier met katten ook katten bedoeld, toch?! Hans?!
Ik mag toch aannemen dat je geen twee vrouwen in huis hebt 😀

en dan in zo’n mandje, en verassen…

Ik weet niet, je hoort van die rare dingen tegenwoordig 😉

Avatar

Hans · 7 juli 2004 op 19:04

Rooie is een echte je-weet-wel-kater en Bettie is een lekker vals poezen wijffie. Het zijn broer en zus.
Ik ga mijn eigen eenzame weg, zonder zelfs maar één wijfje 😀

Avatar

Hans · 7 juli 2004 op 19:07

Ik wist ook niet van je blaasgruisleed desaparecida. maar met c/d voer kom je er weer bovenop 😉

Geef een antwoord