Mag ik even klagen? Gewoon hardop zeggen dat we massaal zijn doorgeschoten in het poldermodel, wat betreft het opvoeden van onze kinderen? En wat is het resultaat? We hebben een heel koninkrijk vol met verwende prinsjes en prinsesjes gekweekt! Mama’s kleine jongen en papa’s kleine meisje, gepamperd van de wieg tot de dag dat ze het huis uitgaan. Waar is de tijd gebleven dat ik op visite kon gaan zónder te pas en te onpas in mijn verhaal onderbroken te worden? Alle aandacht voor mijn persoontje verschuift continue naar de achtergrond bij de eerste kik die de kleine ridder geeft. Onmiddellijke behoeftebevrediging kweekt een lage frustratietolerantie. De kinderen van nu – vergeef me dat ik generaliseer – leren niet om hun behoefte uit te stellen en dat maakt ze tot onuitstaanbare dwingelandjes. Waarom hoeven ze tegenwoordig niet meer op hun beurt te wachten?Waarom is ‘nee’ niet gewoon meer ‘nee’ maar moet er onderhandeld, uitgelegd en gediscussieerd worden? Wat is er gebeurd met het beproefde: ritme, reinheid en regelmaat?

Kinderen worden van en naar school gebracht met de auto, spelen meer binnen dan buiten en hebben van jongs af aan al een gsm op zak, om de ouders een gevoel van schijnveiligheid te geven en altijd bereikbaar te zijn. Andersom is een telefoontje ook zo gepleegd als het onderweg even tegenzit. Fietsband lek? We komen je wel even halen. Ooit een kind zijn voeten zien verslijten omdat hij een paar kilometer moest lopen? En wat dacht je van de overvolle agenda van veel van onze minimensjes? Die staat even vol als die van de gemiddelde geslaagde zakenman.Ondertussen kopen we als ouders massaal ons schuldgevoel af over het gebrek aan qualitytime, en houden we ze zoet met veel te veel speelgoed. Onderzoek heeft uitgewezen dat de meest materialistisch verwende kinderen, ook het meest depressief zijn. Hun gevoel van welbevinden en eigenwaarde hangt namelijk af van hun bezit. Dat hun geluksgevoel van korte duur is spreekt voor zich, want er komt steeds weer iets nieuws op de markt.

We leren onze kinderen nauwelijks nog zelf verantwoordelijkheid te dragen of met tegenslag om te gaan. We lossen alles voor ze op en lezen de wensen van hun lippen. We kweken op deze manier jonge volwassenen die snel uit het lood geslagen zijn als ze kennismaken met de echte wereld. Daar waar zij niet het middelpunt zijn en gewoon zelf hun eigen broek moeten ophouden) We zijn simpelweg doorgeschoten met z’n allen en zijn massaal de weg kwijtgeraakt. Hoe vaak zie je niet dat een driejarige dreumes het hele gezin terroriseert met zijn eigen, sterke willetje, op zoek naar grenzen en duidelijkheid? Opvoedprogramma’s schieten als paddenstoelen uit de grond, als trieste erfenis van ons onvermogen.

Steeds vaker komt de term ‘prinses op de erwt’ in mij op als ik naar de kinderen van nu kijk. Was de oplossing echter maar net zo simpel als in dat gelijknamige sprookje. Maar gezien de enorme drukte en wachtlijsten bij Jeugdzorg, vrees ik dat daar meer voor nodig is…


10 reacties

arta · 25 februari 2007 op 20:42

Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen niet in jouw column herken! Ik heb meer een Assepoester (die pas als ze volwassen is met de prins mag trouwen!) en een Klein Duimpje!

Leuk geschreven!

WritersBlocq · 25 februari 2007 op 21:06

Als ik kinderen had gehad, had ik ze tot in de grond toe verwend. En daarna flink aangestampt 😡 😡
Ja, ’t is niet normaal meer. Hoewel, vandaag heb ik wel een uur met een vriendin aan de tel. gehangen die 2 spelende kids om zich heen had. Geen probleem, ze zijn en worden goed opgevoed (nu nog kleintjes) en ik weet zeker dat zij ‘normaal’ worden, met een normale tolerantiefrustratie. En anders? Dan mogen ze een weekendje bij mij komen, wedden dat ze gráág naar huis gaan en alles daar enorm waarderen 😀

pally · 25 februari 2007 op 21:56

Jouw column heeft ongeveer hetzelfde onderwerp als mijn ‘Koning kind’ van onlangs.
Waarin ik vooral de vraag stelde en geen conclusies gaf.
Godzijdank zijn er ook nog zat kinderen die anders worden opgevoed dan zoals jij hier beschrijft. Maar de tendens zie ik zeker, vandaar ook mijn onderwerp.
goed geschreven column!

Groet van Pally

SIMBA · 26 februari 2007 op 08:22

Ik herken deze kinderen wel, maar gelukkig niet in mijn eigen huis 😀
[quote]en houden we ze zoet met veel te veel speelgoed[/quote]
Gelukkig heb ik daar niet genoeg geld voor en moet mijn kind het met simpele dingen doen, en als ik deze column lees is dat een zegen.
Leuke column!

KingArthur · 26 februari 2007 op 09:54

Eens met je betoog. Het is een tendens die mij ook opvalt. Dat zou ik zelf ook anders aanpakken. Maar ja…:-)

Ma3anne · 26 februari 2007 op 11:32

Ja, ik ben dankbaar als ik de resultaten zie van de gedwongen soberheid en vroege zelfstandigheid waarmee ik mijn kinderen heb moeten grootbrengen.
Als jong volwassenen zijn ze nog blij als een (niet-verwend) kind met een kleinigheidje. En gelukkig kennen ze hun verantwoordelijkheden. Iets beters had ik ze (per ongeluk, toch wel) niet mee kunnen geven, denk ik.

Mensen tot materialistische monsters opvoeden is een ziekte van deze tijd.

Goede column en leuk dat je er weer eens bent! :kus:

pepe · 26 februari 2007 op 19:10

Allereerst natuurlijk weer heel leuk jouw schrijfsel hier te lezen, hopelijk blijf je nu niet weer zolang weg 😉 Ik heb je wel gemist hier!

Je hebt wel gelijk met deze column, toch denk ik dat (gelukkig) niet alle kinderen zo worden groot gebracht.

Het is jammer dat sommige mensen kinderen materialistisch gezien alles geven, maar daarnaast vergeten, wat eigenlijk belangrijker is, hen liefde te geven.

Ze zijn hier altijd dol geweest op zelf gemaakte auto’s van kartonnen verpakkingen, of er hele dorpen van maken, geknutselde windmolens van plastic weggooiflessen, racebanen van stenen in de tuin, houten bruggen van ijsstokjes.

Li · 26 februari 2007 op 22:29

Ik hoopte al dat je iets had ingezonden want je reageerde weer op columns. Zoals gewoonlijk weer lekker vlot geschreven en heerlijk om te lezen.
Het onderwerp? Soms hier en vooral daar herkenbaar.:-D

Li

champagne · 26 februari 2007 op 23:08

Tuurlijk kom ik hier af en toe nog langs. Ik lees soms weer een tijdje mee, soms ook een tijdje niet… Het gaat hier snel met nieuwe columnx-ers, maar gelukkig zijn er hier ook nog steeds een aantal ouwe trouwe columnx-rotten! 😀 Dank jullie voor jullie commentaar. Af en toe voel ik de behoefte mijn brouwsels even aan andere schrijvers voor te houden 😉

Mup · 27 februari 2007 op 13:08

Een duidelijke champagne, ik herken idd ook veel in het onderwerp. Anderzijds zie ik ook veel kinderen die te veel ‘zelfstandig’ wat aan hun opvoeding moeten doen. Was er maar een ideale middenweg.

Dat je andere lezers zoekt, prima, maar wel met ons blijven delen:-)

groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder